Καταδικασμένη να πετύχει…

Χρειάστηκε να περάσουν 11 χρόνια ώστε μία πασαδόρος να αναδειχθεί ως πολυτιμότερη σε Φάιναλ 4 Κυπέλλου. Η τελευταία που το είχε καταφέρει είναι η Ελένη Μεμετζή το 2003 με τη φανέλα των Βριλησσίων.

Έκτοτε υπήρξαν και άλλες περιπτώσεις αθλητριών που αγωνίζονταν στη συγκεκριμένη θέση όπως για παράδειγμα η Νικολέτα Κουτουξίδου και η Ελευθερία Χατζηνίκου οι οποίες είχαν την μπαγκέτα του μαέστρου στις μεγάλες ομάδες του Παναθηναϊκού όμως καμία δεν είχε καταφέρει κάτι ανάλογο.

Τελικά ήταν γραφτό της να το κάνει η Στέλλα Χριστοδούλου. Στο Φάιναλ 4 του Κυπέλλου το περασμένο Σαββατοκύριακο ήταν πραγματικά εξαιρετική και δίκαι αναδείχθηκε ως η πολυτιμότερη της διοργάνωσης. Ένας ατομικός τίτλος ο οποίος ήρθε να προστεθεί ως επιβράβευση στη δουλειά που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια.

Το μήλο κάτω από την μηλιά…

Για να λέμε όμως και τα πράγματα με το όνομά τους με τέτοια γονίδια ήταν λίγο δύσκολο να αποτύχει. Μπορεί ο πατέρας της Χρήστος και ο θείος της Φάνης να ασχολήθηκαν με το μπάσκετ ωστόσο τα αθλητικά γονίδια κυλούσαν στο αίμα της.

Πέρα από την Στέλλα και η μεγαλύτερη αδερφή της η Έλενα ασχολήθηκε και εκείνη με το βόλεϊ γυναικών και μάλιστα έχουν παίξει τόσο ως συμπαίκτριες όσο και ως αντίπαλες. Για την ακρίβεια έχουν παίξει και ως “αιώνιες” αντίπαλες ακόμα και σε τελικό Κυπέλλου.

Εκείνος ο τελικός είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την Στέλλα, αφού η μοίρα ήθελε κόντρα στην αδερφή της να πάρει τον πρώτο της μεγάλο τίτλο.

Από το Βύρωνα, στου Ρέντη

Η Έλενα ξεκίνησε την καριέρα της στον Πανιώνιο όπου έμεινε για πολύ λίγο πριν μετακομίσει λίγο πιο πάνω.

Η Ένωση Βύρωνα έγινε το σπίτι των δύο αδελφών για περίπου επτά χρόνια, αφού εκεί έκανε τα πρώτα της βήματα και η Στέλλα. Το καλοκαίρι του 2006 ήταν εκείνο που έφερε την αλλαγή στην καριέρα τους. Η Στέλλα έφυγε και πήγε στον Πανελλήνιο, ενώ ένα χρόνο αργότερα και η Έλενα αποχώρησε για τον Παναθηναϊκό.

Με την πράσινη φανέλα θα έσμιγαν ξανά το 2010, αλλά τελικά η Στέλλα δεν κατάφερε να παίξει ποτέ στον Παναθηναϊκό λόγω ενός κολλήματος στη μεταγραφή της. Ένα χρόνο αργότερα πήρε τελικά μεταγραφή, αλλά όχι για το Τριφύλλι, αλλά για τον Ολυμπιακό.

Στις 23 Αυγούστου του 2011 οι ερυθρόλευκοι ανακοίνωσαν τη μεταγραφή της και μέχρι σήμερα είναι κάτοικος Ρέντη.

Το εξωτερικό και η Εθνική

Σε αυτά τα τρία χρόνια της παρουσίας της στον Ολυμπιακό έχει καταφέρει να πάρει ισάριθμα Κύπελλα και ένα πρωτάθλημα.

Εκείνο που της λείπει είναι μια διάκριση με την Εθνική ομάδα. Μια αποστολή δύσκολη αλλά με το υλικό που υπάρχει στο γυναικείο βόλεϊ όχι ακατόρθωτη.

Σε ό,τι αφορά τους προσωπικούς της στόχους όπως έχει αποκαλύψει σε παλιότερες συνεντεύξεις θέλει να δοκιμάσει την τύχη της και στο εξωτερικό. Άλλωστε, έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται να βάζει ακόμα μεγαλύτερους στόχους στην καριέρα της.

“Σφύριξε χαρούμενα μπορείς”…

Αυτό το τραγούδι θα μπορούσε να σιγοψιθυρίζει όλη την ώρα. Όσοι την γνωρίζουν ξέρουν πως είναι ένας αισιόδοξος άνθρωπος και πάντα χαμογελαστός.

Εάν βρεθείτε έξω από κανένα εστιατόριο με κινέζικο φαγητό ρίξτε καλού κακού μια ματιά προς τα μέσα γιατί είναι πολύ πιθανό να την δείτε αφού λατρεύει τη συγκεκριμένη κουζίνα. Από εκεί και πέρα φροντίζει να περνά τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της είτε σε χαλαρές βόλτες με φίλους είτε στο σπίτι παρέα με την αδερφή της.