Εθνική πέρυσι και φέτος – Τι αλλάζει

Πέρυσι τέτοιον καιρό, όταν κάναμε την ίδια κουβέντα για το Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας, δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ήμαστε έμπλεοι αισιοδοξίας. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε αποχωρήσει από τον πάγκο μετά την άκρως επιτυχημένη πενταετία του αφήνοντας τη θέση του στον Γιόνας Καζλάουσκας, που όλοι βέβαια γνωρίζαμε ότι είναι εξαιρετικός προπονητής, αλλά εκαλείτο να διαχειριστεί μια μεταβατική κατάσταση. Που ήταν γεμάτη δυσκολίες.

Τρία βασικά στελέχη της ομάδας ήταν εξ αρχής ξεκάθαρο πως θα απουσίαζαν. Οι Θοδωρής Παπαλουκάς και Κώστας Τσαρτσαρής πήραν… ρεπό για να ξεκουραστούν, ο δε Δημήτρης Διαμαντίδης αποφάσισε να λύσει άπαξ δια παντός το πρόβλημα με τους κοιλιακούς του, που τον είχε ταλαιπωρήσει όλη την προηγούμενη χρονιά, κάνοντας επέμβαση, η οποία όμως χρειαζόταν μεγάλο χρόνο αποθεραπείας. Στην πορεία προέκυψε και μια τέταρτη απουσία, αυτή του Παναγιώτη Βασιλόπουλου, που είχε σοβαρό πρόβλημα στη μέση του.

Το 1/3 της ομάδας των επιτυχιών θα έλειπε, όμως το χειρότερο για τον Καζλάουσκας ήταν πως οι εναλλακτικές του λύσεις ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Και κάποιες εξ αυτών, όπως ο Παπαμακάριος και ο Γεωργαλλής, αχρηστεύτηκαν εξ αρχής λόγω τραυματισμών! Αποτέλεσμα ήταν να πάει η Εθνική στην Πολωνία εν πολλοίς με σύνθεση ανάγκης. Και παρ’ όλα αυτά να κερδίσει με το σπαθί της το χάλκινο μετάλλιο.

Κατόπιν όλων τούτων, φέτος δικαιούμαστε όλοι να είμαστε πολύ πιο αισιόδοξοι για την έκβαση της προσπάθειας της Εθνικής μας στα γήπεδα της Άγκυρας και της Τουρκίας. Αν και είναι ακόμα πολύ νωρίς, καθώς η προετοιμασία θα αρχίσει στις 18 Ιουλίου και δεν θα μπορέσουμε να βγάλουμε τα πρώτα συμπεράσματα πριν μπει ο Αύγουστος, εντούτοις υπάρχουν ήδη ορισμένοι καλοί οιωνοί:

* Ο Γιόνας Καζλάουσκας κλείνει ένα χρόνο στον πάγκο. Και απέδειξε πως πάνω απ’ όλα είναι σοβαρός επαγγελματίας. Όλο το χρόνο παρακολούθησε ένα σωρό παιχνίδια της Α1, σχημάτισε εμπεριστατωμένη άποψη για τους διεθνείς και δεν πηγαίνει πλέον στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Θα πείτε, “χρειαζόταν να δει τόσα παιχνίδια για να αποφασίσει ποιους θα καλέσει; Αφού έτσι κι αλλιώς οι επιλογές του είναι λίγο πολύ μετρημένα κουκιά”. Σωστό. Αν εξαιρέσει κανείς ίσως τον Δημήτρη Μαυροειδή (και τον Μπράμο, αλλά γι’ αυτόν υπάρχει ο αντίλογος πως είναι άπειρος και έκανε την καλή χρονιά του στο Περιστέρι, που ούτε στην Ευρώπη έπαιξε ούτε και στα πλέι οφ προκρίθηκε), δεν μπορεί να βρει άλλους παίκτες που θα μπορούσαν να είχαν κληθεί και δεν κλήθηκαν. Όμως το σημαντικό είναι πως έχοντας δει τόσα παιχνίδια τους κι έχοντας συνεργαστεί ήδη με τους περισσότερους από αυτούς πέρυσι, ο Καζλάουσκας γνωρίζει πια πολύ καλά τις δυνατότητές τους και έχει σχηματίσει ξεκάθαρη άποψη για το πώς θα μπορέσει να τους αξιοποιήσει. Ενδεχομένως και λίγο διαφορετικά σε σχέση με πέρυσι.

* Επιστρέφει ο Διαμαντίδης. Το πόσο πολύτιμος είναι αυτός ο παίκτης για την Εθνική ομάδα και για τον Παναθηναϊκό το ξέρουν κι οι… πέτρες. Η επιστροφή του στην Εθνική, πάντως, σημαίνει δύο πράγματα: α) Γεμίζει ξανά με υψηλή ποιότητα η περιφερειακή γραμμή και ο Σπανούλης με τον Ζήση δεν θα τραβήξουν μόνοι τους το κουπί. Άρα θα παίρνουν περισσότερες ανάσες και θα είναι πιο ποιοτική η προσφορά τους. β) Αφού ο Διαμαντίδης μπορεί να παίξει άνετα από “1” έως “3” ο Καζλάουσκας θα μπορεί να χρησιμοποιεί με μεγαλύτερη ευχέρια και αποτελεσματικότητα χαμηλά σχήματα. Συν τοις άλλοις με την παρουσία του ο Διαμαντίδης προσθέτει μία ακόμα ηγετική φυσογνωμία στην ομάδα.

* Επιστρέφουν οι Τσαρτσαρής, Βασιλόπουλος. Αμφότεροι είναι παίκτες που εκτός από την εμπειρία τους, μπορούν να προσφέρουν λύσεις σε περισσότερες της μίας θέσης. Ο Τσαρτσαρής μπορεί να παίξει “4άρι” αξιοποιώντας το καλό μακρινό σουτ, μπορεί όμως να βοηθήσει και στη θέση του σέντερ. Ο Βασιλόπουλος είναι σμολ φόργουορντ, θέση όπου πέρυσι η Εθνική είχε πολύ μεγάλο κενό, αλλά μπορεί να παίξει και στο “4” και να κυνηγήσει στην άμυνα κοντύτερους αντιπάλους. Είναι παίκτες-εργαλεία, που κάθε προπονητής λατρεύει να έχει στη διάθεσή του, διότι μπορεί να τους χρησιμοποιεί σε διάφορα σχήματα.

* Η προεπιλογή μοιάζει πιο φρέσκια. Ο κορμός είναι καλός, γνωστός και δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυσης. Ωστόσο πάντα πλαισιώνεται από ένα-δύο ή και περισσότερους καμιά φορά παίκτες, γι’ αυτό χρειάζεται η προεπιλογή των διεθνών να έχει φρεσκάδα και ποιότητα. Πέρυσι δεν είχε λόγω των πολλών απουσιών και του περιορισμένου, έτσι κι αλλιώς, υλικού που υπάρχει. Άντίθετα φέτος τα πράγματα είναι καλύτερα. Οι Ίαν Βουγιούκας και Κώστας Βασιλειάδης προέρχονται από εξαιρετικές χρονιές, είναι νέοι, έχουν διάθεση και μπορούν να διεκδικήσουν μέχρι τέλους μια θέση στη 12άδα, ανεβάζοντας παράλληλα την ποιότητα των προπονήσεων. Ο Κώστας Καϊμακόγλου είναι κι αυτός κέρδος, διότι με τη φετινή παρουσία του επιβεβαίωσε πως πέρυσι δεν ήταν λύση ανάγκης για την Εθνική. Το ίδιο και ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης, που κέρδισε το χρόνο συμμετοχής του στον Ολυμπιακό, και πείθει πλέον πως μπορεί να αποδώσει στο υψηλό επίπεδο. Για βάλτε όλους αυτούς δίπλα στις… παλιοσειρές της Εθνικής. Μάλλον θα πρέπει να αρχίσει να… πονοκεφαλιάζει ο Καζλάουσκας.

* Η φροντίδα για το μέλλον. Αν και Λιθουανός, ο Γιόνας Καζλάουσκας φρόντιζει για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ. Εμπράκτως, όχι με λόγια. Φέτος λοιπόν δεν κάλεσε στην προετοιμασία της Εθνικής μόνο τον Κώστα Παπανικολάου, ο οποίος είχε κληθεί και πέρυσι, αλλά και τον Νίκο Παππά. Εξέχον στέλεχος και αυτός των χρυσών ομάδων μας των εφήβων και των νέων, που σάρωσαν πέρυσι τα μετάλλια. Αν θέλουμε να λέμε ότι περιμένουμε πολλά από αυτά τα παιδιά, πρέπει να τους δίνουμε και τη δυνατότητα να παίξουν. Και ο Καζλάουσκας φροντίζει αυτή τη στιγμή να τα βάζει στο κλίμα. Κανείς δεν περιμένει από τον Παπανικολάου και τον Παππά να συμπεριληφθούν στην τελική 12άδα. Όταν όμως συμβεί αυτό, θα είναι απολύτως έτοιμοι.

Και το μειονέκτημα…

Ασφαλώς δεν είναι τα πάντα ρόδινα. Η απουσία του Θοδωρή Παπαλουκά αποτελεί ασφαλώς ένα πρόβλημα. Είναι γνωστά, άλλωστε, τα κατορθώματα της περιφερειακής τετράδας Παπαλουκά-Διαμαντίδη-Σπανούλη-Ζήση στις διοργανώσεις όπου έπαιξαν μαζί. Όμως ο “Τεό” προτίμησε και αυτό το καλοκαίρι να ξεκουραστεί. Και καθώς είναι ήδη 33 ετών, μοιάζει πολύ δύσκολο πλέον να επιστρέψει κάποια στιγμή στην Εθνική.

Η απουσία του αφαιρεί μία λύση υψηλού επιπέδου στην περιφέρεια και στερεί από την ομάδα έναν ηγέτη. Που είναι απαραίτητος σε τέτοιου είδους διοργανώσεις. Όμως δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως το κενό του δεν είναι δυνατό να καλυφθεί. Υπάρχει μεγάλη ποιότητα στα γκαρντ, ώστε να γίνει και η δουλειά του “Τεό”. Ίσως μάλιστα έτσι να μπορέσει να προσφέρει περισσότερα ο Καλάθης ή ο παίκτης που θα επιλεγεί ως τέταρτος γκαρντ, αφού ούτε την περσινή πίεση θα νιώθει όταν καλείτο να αντικαταστήσει τους Σπανούλη και Ζήση, αλλά ούτε και τυπικά παρουσία θα έχει ως πέμπτη επιλογή στην περιφέρεια.

Αυτά για αρχή. Διότι για να δούμε τι ακριβώς πρέπει να περιμένουμε από αυτή την ομάδα, καλό είναι να αρχίσει η προετοιμασία πρώτα…