Άγγελος Χαριστέας: Όταν το να κάνεις… του κεφαλιού σου γράφει ιστορία
Γεννήθηκε "καταραμένος για να επιζητά την επιτυχία", όπως λέει. Την απήλαυσε, ως μέλος της Εθνικής Ελλάδος που πάτησε στην κορυφή της Ευρώπης το 2004, όμως δεν επαναπαύτηκε εκεί. Ο Άγγελος Χαριστέας έχει αρκετούς λόγους για να γράψει τη σελίδα του στην αθλητική ιστορία.
Ο Άγγελος Χαριστέας νιώθει ευλογημένος που έκανε το χόμπι του επάγγελμα, πριν γίνει ο “Άγγελος της Ελλάδας” στο Euro 2004, όπου σκόραρε το γκολ που έκανε την Ελλάδα πρωταθλήτρια της Ηπείρου αλλά και τον πιο ευτυχισμένο λαό της Ευρώπης, στις 4 Ιουλίου του 2004.
Την ίδια ώρα δηλώνει καταραμένος να επιζητά την επιτυχία. “Έχω αυτό το ελάττωμα. Να τα δίνω όλα, ψυχικά και σωματικά αποθέματα, όπου και αν αγωνίζομαι”. Στην περίπτωσή του, η “κατάρα” αυτή, μετατράπηκε σε ευλογία. Γιατί ο Άγγελος είχε την τύχη να ζήσει πολλά περισσότερα από όσα είχε καν ονειρευτεί, ως παιδί. Τότε που πρωτοασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο στις Σέρρες, την περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Από το κεφάλι του, ξεκίνησε η πορεία της μπάλας που κατέληξε στα δίχτυα του Estádio da Luz, της Λισαβόνας, στο 57ο λεπτό του τελικού με την Πορτογαλία, το βράδυ της 4ης Ιουλίου του 2004. Την ημέρα που η Εθνική Ελλάδος ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης! Αυτή ήταν μια στιγμή που δεν τολμούσαν καν να ονειρευτούν οι παίκτες της ομάδας και που έζησαν γιατί είχαν τα απαραίτητα “εφόδια”: πάθος, επιμονή και τρόπο – μαζί φυσικά με πολύ κόπο, ώστε να δημιουργήσουν κάτι μοναδικό. Να επιτύχουν κάτι που έως τότε έμοιαζε εξωπραγματικό.
Ο “Άγγελος της Ελλάδας” ή “ο ήρωας της Ελλάδας”, όπως ονομάστηκε το 2004, σκόραρε τρία γκολ (πέραν του “χρυσού” στον τελικό) κατά τη διάρκεια του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Πορτογαλία. Ένα από αυτά, ήταν και εκείνο που χάρισε στην Ελλάδα τη μεγαλύτερη διάκριση της ιστορίας της στο ποδόσφαιρο. Ενόσω βρισκόταν η Εθνική στα γήπεδα της Πορτογαλίας, είχε χαρακτηριστεί από τα ξένα μέσα ως “το μόνο αουτσάιντερ που όλοι ήθελαν να δουν να χάνει”. Ο Χαριστέας όμως, όπως και η υπόλοιπη ομάδα, έφτασαν στο τέλος της διαδρομής και έκοψαν πρώτοι το νήμα, για να μπουν στα βιβλία της ιστορίας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο, χωρίς την επιμονή του Άγγελου. Ο Χαριστέας είχε αποφασίσει να αδράξει αυτήν την ευκαιρία, να δικαιώσει την εμπιστοσύνη που του είχαν δείξει και να προσπαθήσει να εξελίξει το ταλέντο του, περνώντας ατελείωτες ώρες σε προπονήσεις, μέρα-νύχτα. Τελικά, τα κατάφερε. Άρχισε να δημιουργεί τη φήμη του σκόρερ από το μηδέν. Ο λόγος που λάτρεψε το σπορ ήταν αφενός γιατί διασκέδαζε ο ίδιος, αφετέρου μπορούσε να κάνει και άλλους ευτυχισμένους, με τη δική του προσπάθεια και συμβολή στο αγαπημένο άθλημα.
” Είμαι ευλογημένος! Η ευτυχία είναι οι στιγμές της ζωής μας και έχω την εντύπωση ότι δεν είναι πολλές. Είμαι από τους ανθρώπους που έχω ζήσει πολύ μεγάλες στιγμές ευτυχίας και πάντα τις κρατώ μέσα μου. Δεν είμαι αχάριστος. Δεν επιζητώ να είμαι συνέχεια ευτυχισμένος. Από την άλλη, προσπαθώ πάντα να κάνω τους άλλους ευτυχισμένους“.
” Δεν θα άλλαζα την εμπειρία στα γήπεδα της Πορτογαλίας ούτε για όλα τα χρήματα στον κόσμο. Σε 50 χρόνια, ουδείς θα θυμάται ότι έβαλα το γκολ στον τελικό που έδωσε στην Ελλάδα τον τίτλο. Γράψαμε όλοι μαζί ιστορία και σε εκείνο το σημείο άλλαξε η ζωή μου“.
” Το κίνητρο μου πάντα ήταν να ξεχωρίζω, να κάνω αισθητή την παρουσία μου“, έχει διευκρινίσει, τονίζοντας ότι ” ο κατ’ αρχάς στόχος ήταν πάντα να βοηθήσω όσο μπορώ την όποια ομάδα μου να υλοποιήσει τους στόχους της“. Ανέκαθεν απολάμβανε να παίζει με τους κορυφαίους της Ευρώπης στο Champions League (την κορυφαία διοργάνωση ποδοσφαίρου, σε συλλογικό επίπεδο), μα πάντα θα έχει στην καρδιά του ως τη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, εκείνο το γκολ που έστειλε την Εθνική στην κορυφή της Ευρώπης. Γιατί από μικρός ονειρευόταν να παίξει για τη χώρα του και να διακριθεί μαζί της και εν τέλει κατάφερε να γίνει ήρωας της πιο όμορφης ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου.