Το ματς που δεν έπρεπε να χάσει κανείς

Ο χθεσινός ημιτελικός ανάμεσα στον Τζόκοβιτς και τον Φέντερερ ήταν από τους πιο νευρώδεις και καθηλωτικούς που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια σε μεγάλο τουρνουά, όχι τόσο για το ίδιο το τένις που παίχτηκε (για πολύ μεγάλα διαστήματα του αγώνα, οι δύο αντίπαλοι φοβόντουσαν ο ένας τον άλλον και έπαιζαν συντηρητικά) όσο για την συγκλονιστική εξέλιξη του σκορ, του τελευταίου σετ, και ένα φινάλε που θα γραφτεί στην ιστορία.

Του Θοδωρή Δημητρόπουλου

Με δεδομένο ότι ο Φέντερερ (ο μεγαλύτερος τενίστας όλων των εποχών, όπως με βεβαιότητα θα ανακηρυχθεί από σύσσωμο το κοινό του αθλήματος όποτε αποσυρθεί από την ενεργό δράση) δεν έχει πια τις δυνάμεις που είχε κάποτε, και πως ο Τζόκοβιτς είναι εδώ και 2 χρόνια η μεγαλύτερη δύναμη του αθλήματος, πολλοί ίσως περίμεναν την επικράτηση του Σέρβου, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτό συνέβη ήταν απίστευτος. Απάντησε με αδιανόητο comeback στο μεγάλο comeback του Φέντερερ, γλιτώνοντας τρία match points – όπως είχε συμβεί και πέρσι, και πάλι στο ίδιο παιχνίδι.

Προηγουμένως, στα δύο πρώτα σετ είχε γίνει ένα παιχνίδι για πολύ γερά νεύρα, με τους δύο αντιπάλους να μην χαρίζονται ο ένας στον άλλον στα σερβίς τους. Το πρώτο σετ ειδικά, οδηγήθηκε στο τάι μπρέικ, όπου κι εκεί μόλις και μετά βίας κατάφερε ο Φέντερερ να κάνει μίνι-μπρέικ και να το κερδίσει. (9-7 στο τάιμ μπρέικ, για να πάρει 7-6 το σετ.)

Ομοίως στο 2ο, με μόλις ένα μπρέικ, κέρδισε αγχωτικά 6-4, για να κάνει το 2-0 στα σετ. Εκεί ήταν που εμφανίστηκε και πάλι η κούραση, καθώς ο Ελβετός τενίστας για δεύτερο διαδοχικό Γκραν Σλαμ βρίσκεται να προηγείται 2-0 αλλά τελικά να χάνει το παιχνίδι. (Το προηγούμενο ήταν από τον Τσονγκά, επί του οποίου αυτή τη φορά επικράτησε πριν λίγες μέρες.)

Ο Τζόκοβιτς πήρε με σχετική ευκολία τα επόμενα δύο σετ – κι εκεί που νόμιζες πως ο Φέντερερ δεν είχε μέσα του άλλες δυνάμεις, αποδείχτηκε πως -αν και πια δεν είναι αυτό που ήταν- αυτό που έκανε ήταν διαχείριση δυνάμεων. Μπόρεσε λοιπόν να ξανασυγκεντρωθεί, και να πάρει το πάνω χέρι. Όντας συγκλονιστικό, σχεδόν αλάνθαστος, έκανε μπρέικ την κρίσιμη στιγμή, και μάλιστα με love game (!), περνώντας 5-3 μπροστά στο τελευταίο σετ, και έχοντας πλέον την ευκαιρία να σερβίρει για το ματς.

Εκεί, προηγήθηκε με 4-15, δύο match points, μια ανάσα από τον τελικό. Απίστευτο λέγαμε, πού βρήκε τις δυνάμεις ο τιτάνας. Το κοινό να έχει τρελαθεί, εξάλλου το US Open είναι πρακτικά εντός έδρας για τον Ελβετό. Όμως, στο φοβερό σερβίς που έκανε για τη νίκη ο Φέντερερ, ο Τζόκοβιτς απάντησε μια επιστροφή που θα παίζεται ξανά και ξανά σε κάθε reel στιγμιοτύπων του αθλήματος, από τώρα μέχρι το τέλος του κόσμου.

Ο Τζόκοβιτς σε εκείνο το σημείο απαίτησε από το κοινό να του αναγνωρίσει αυτό που έκανε – και ποιος θα μπορούσε να πει όχι; Η ψυχολογία είχε γυρίσει εντελώς, ο Τζόκοβιτς έκανε μπρέικ στο μπρέικ, και το υπόλοιπο παιχνίδι ήταν μια τυπική διαδικασία.

Το να κάνεις μεγάλα παιχνίδια και να συντρίβεις τον αντίπαλό σου, είναι δείγμα ενός φοβερού τενίστα. (Το έχει κάνει αυτό ο Τζόκοβιτς σε αρκετά μεγάλα παιχνίδια.) Όμως το να γυρνάς δύο φορές από το καναβάτσο (μία στο 2-0 σετ και μία στο 5-3 του τελευταίου) απέναντι στον μεγαλύτερο τενίστα που έχει υπάρξει, σε παιχνίδι στο οποίο δεν είσαι καλύτερος; Αυτό είναι δείγμα μεγάλου τενίστα.

Ο Τζόκοβιτς χθες δεν κέρδισε μόνο μια είσοδο στον τελικό, αλλά κέρδισε και την δίχως αναστολές αναγνώριση, και το χειροκρότημα του κοινού. Ακόμα και του κοινού του US Open.