Θέαμα υψηλού επιπέδου

Παρακολουθώντας όμως όλα τα παιχνίδια του τουρνουά και κάνοντας τον απολογισμό, το τελικό αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα θετικό και επομένως ενθαρρυντικό για τα μελλούμενα (τα επόμενα τουρνουά που οραματιζόμαστε!).

Με μοναδική εξαίρεση τον καλεσμένο της τελευταίας στιγμής Άντερς Γιάριντ, οι υπόλοιποι 7 ήταν «σχεδόν» υπέροχοι.



Όσο και αν η άποψή μου κινδυνεύει να εκληφθεί ως παρελθοντολογία, πιστεύω ότι η τεχνική των αθλητών που πρωταγωνίστησαν τις δύο προηγούμενες δεκαετίες είναι ένα σκαλί πάνω από την αντίστοιχη των σημερινών επαγγελματιών τύπου Ναδάλ, και για το λόγο αυτό αξίζει να παρακολουθούμε πολλούς από αυτούς και μετά τη δύση της καριέρας τους.



Η διαφορά έγκειται στην περιορισμένη χρήση του χτυπήματος “top spin” (χτύπημα με έντονη κίνηση του καρπού που προσδίδει πολλά μπροστινά φάλτσα στην μπάλα) σε σχέση με το ίσιο χτύπημα «flat» (άξονας κίνησης ο ώμος) που οδηγεί τη μπάλα με μεγαλύτερη ταχύτητα στο αντίπαλο τερέν, αφού η τροχιά της είναι κατά πολύ μικρότερη (σχεδόν παράλληλη με το έδαφος).



Επίσης οι αθλητές αυτοί ανέβαιναν πιο συχνά στο φιλέ ενώ οι σημερινοί αστέρες κατασκηνώνουν στην πίσω γραμμή (baseline).



Το αποτέλεσμα είναι ένα μεγαλύτερο ρεπερτόριο χτυπημάτων βγαλμένων από τα καλύτερα εγχειρίδια τεχνικής, πιο γρήγορες εναλλαγές και ποικιλία ρυθμού με τη συνεπαγωγή να μας κάνει υψηλό θέαμα.

Το τένις ανήκει στα αθλήματα που η ομορφιά της κίνησης είναι ένα στοιχείο που μπορεί να θαυμάσει κανείς ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.



Η τεχνική που διαθέτουν οι συγκεκριμένοι αθλητές είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη, αυτό όμως που ίσως εκτιμήθηκε ακόμα περισσότερο από τους θεατές ήταν η διόλου ευκαταφρόνητη – σε σχέση με το χαρακτήρα του τουρνουά – αγωνιστική τους διάθεση.



Ας δούμε όμως αναλυτικά το επίπεδο στο οποίο κινήθηκε ο καθένας ξεχωριστά:




Πιτ Σάμπρας: 10



Ο απόλυτος κυρίαρχος του τουρνουά μπορεί να μη μας έπεισε ότι λατρεύει την Ελλάδα, μας έδειξε όμως και με το παραπάνω γιατί ανήκει στην τριάδα των κορυφαίων τενιστών όλων των εποχών (ο άλλος είναι ο Φέντερερ, για τον τρίτο οι απόψεις διίστανται με πρώτη επιλογή κατά την γνώμη μου τον Μπγιορν Μποργκ).



Απέριττες κινήσεις, υψηλή τεχνική, μικρή απώλεια δύναμης (εμφανής μόνο στο κοντέρ του σερβίς που έδειχνε το πρώτο του συνήθως στα 170 με 180 km) και συνολικά τένις που χαίρεσαι να βλέπεις για να μαθαίνεις.

Οι μονομαχίες του με τον Άγκασι θα μας μείνουν αξέχαστες, τα 7 Wimbledon επίσης, ενώ το ερώτημα στο ποιός θα είχε το πάνω χέρι σε αναμετρήσεις με τον Ελβετό, θα αιωρείται για πάντα.



Είχα την τύχη να παρακολουθήσω τον Σάμπρας στο Wimbledon του 2001. Ακόμα και από το υψηλότερο σημείο του κεντρικού γηπέδου στο οποίο είχα καταφέρει να βρω θέση, οι κινήσεις του φάνταζαν θεϊκές.

Πιτ σ΄ ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις ή «Thanks for the memories» όπως λένε στην Αμερική.




Τοντ Μάρτιν: 9



Ο Μάρτιν είναι η περίπτωση αθλητή που δεν έχει ούτε οπαδούς, ούτε φιλάθλους που να τον αντιπαθούν. Όλοι μπορούν να μιλήσουν για έναν αθλητή που παίζει όμορφο τένις, χωρίς συναισθηματικές και αγωνιστικές εξάρσεις. Είναι ο γνήσια cool sportsman που χαίρεται το παιχνίδι και δε φτάνει ποτέ στα άκρα. Έτσι ακριβώς χάρηκε και το τουρνουά αυτό και λίγο έλλειψε να το κατακτήσει!




Μάγκνους Λάρσον: 9



Ο Σουηδός καίτοι ράθυμος και βαρύς στο στυλ, ξεδίπλωσε με επιτυχία το μεγάλο ρεπερτόριο χτυπημάτων που διαθέτει, προσφέροντας υψηλό θέαμα. Αν είχε την μπάλα κοντά του την έκανε ότι ήθελε, μην του έλεγες όμως να τρέξει…



Κατέκτησε τον μικρό τελικό με αντίπαλο τον Γουέιν Φερέιρα σ΄ έναν αγώνα που παίχτηκαν πόντοι εφάμιλλοι των τουρνουά της ATP.



Δίχως άλλο η ευχάριστη έκπληξη.




Γουέιν Φερέιρα: 9



Ο Νοτιοαφρικανός δεν υπήρξε ποτέ ο πιο εντυπωσιακός παίκτης.

Για ένα τέτοιο τουρνουά όμως ήταν ό,τι έπρεπε. Ιδιαίτερα αγωνιστικός δούλευε τον κάθε πόντο, απέφυγε τα αβίαστα λάθη, ενώ σημείωσε πολλά και θεαματικά winner.




Τζιμ Κούριερ: 9



Ο Τζιμ ως ο εμπνευστής της σειράς αυτών των τουρνουά ήταν λογικό να το τιμήσει αναλόγως. Τα έδωσε όλα και αγωνιστικά και σε επίπεδο «εξωαγωνιστικής» ψυχαγωγίας του κοινού. Από τους πλέον συμπαθείς Αμερικανούς τενίστες.




Ρίτσαρντ Κράιτσεκ: 7



Το σημάδια του χρόνου μπορεί να μη φαίνονται πουθενά στο παρουσιαστικό του Ολλανδού, το τένις του όμως σαφώς και έχει επηρεαστεί από το πέρασμά του. Εδώ που τα λέμε ποτέ δεν είχε όλα τα χτυπήματα. Άμα δεν του έβγαινε το σερβίς έχανε, και όσο μεγαλώνεις η δύναμη του σερβίς φθίνει, οπότε η κίνηση στα ρηχά νερά ήρθε απόλυτα φυσιολογικά.




Πατ Κας: 10 (για τον χαρακτήρα!!)



«Το παν στη ζωή είναι να είσαι ωραίος τύπος» πρεσβεύει κάποιος φίλος. Ε, λοιπόν ο Πατ ήταν και παραμένει. Κέρδισε τον κόσμο με το χιούμορ του, ενώ σε κάθε ευκαιρία πετούσε στους πρόθυμους αποδέκτες κάποια από τις κλασικές «σκάκι» κορδέλες του.



Όσον αφορά στο καθαρό αγωνιστικό κομμάτι ο Κας έπαιζε μάλλον στο ρελαντί (όσο τον έπαιρνε δηλαδή!). Το βολέ ακριβείας παραμένει το σήμα κατατεθέν του, μετά βέβαια από την κορδέλα. Εξάλλου ο Κας είναι πλέον περισσότερο ροκ σταρ (παίζει ηλεκτρική κιθάρα και πολύ καλά μάλιστα) παρά τενίστας, και σίγουρα θα τον θυμόμαστε πάντα γιατί αντιπαρέθεσε στον καθωσπρεπισμό της ελίτ του τένις έναν αντισυμβατικό χαρακτήρα, που όμως ποτέ δεν ξεπέρασε τα όρια του προκλητικού και κρατήθηκε πολύ μακριά από τα όρια του γελοίου (sorry John!!).




Άντερς Γιάριντ: 5



Ο καλεσμένος της τελευταίας στιγμής πέρασε απαρατήρητος. Δεν άφησε εποχή ούτε ως επαγγελματίας και δε φαίνεται ότι θα μπορέσει να προσδώσει αίγλη και στις διοργανώσεις των βετεράνων.



Συνοψίζοντας, στο τουρνουά αυτό είδαμε πολλούς όμορφους πόντους, αλλά και αρκετά αβίαστα λάθη με μπάλες που χανόντουσαν για πολύ, κάποιες εξάρσεις δύναμης που άγγιζαν το επίπεδο που είχαν οι αθλητές τα χρόνια της δόξας τους, χιουμοριστικές σκηνές με αποκορύφωμα την παράδοση της ρακέτας του Κούριερ (ως ένδειξη απογοήτευσης για την εξέλιξη του παιχνιδιού του με τον Σάμπρας) σε ball boy που αντάλλαξε με επιτυχία πολλές μπαλιές με τον Ελληνοαμερικανό, και δυστυχώς λίγο – σχετικά – κόσμο που σαφώς επηρεάστηκε από τις εναλλαγές του καιρού.



Ο κύριος Μακρυκώστας μας άφησε έκπληκτους με την απλότητά του και με τη διάθεση που επιδεικνύει να κάνει θεσμό στην Ελλάδα τη διεξαγωγή διεθνών τουρνουά υψηλού επιπέδου. Στο πρόσωπο του κύριου Δουβή, Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού που αγαπά το τένις και μπορεί να προσθέσει πολλά σε γνώση και εμπειρία, έχει βρει τον κατάλληλο σύμμαχο.



Με τις καλύτερες ευχές μας και για ένα ATP!