Οι μικροί… μεγάλωσαν

Όταν ξεκίνησε αυτό το ματς αναρωτιόμουν πόσο καλός μπορεί να είναι ο Νισικόρι κι αν το “τόσο καλός” θα ήταν αρκετό για να διεκδικήσει αυτό το ματς κι αν πάλι στη διεκδίκησή του κατάφερνε τελικά να το κερδίσει.

Είναι οι 3 ερωτήσεις που έχεις ν’ απαντήσεις, είναι όλα τα στάδια που πρέπει να περάσεις και να διαθέτεις κατά τη διάρκειά τους υψηλή απόδοση στα χτυπήματά σου, συγκέντρωση, χαρακτήρα, θάρρος, αυτοπεποίθηση, πίστη, καλή ψυχολογία, δυνατό πνεύμα, πλάνο, αντοχή.

Κι αν στο 1ο σετ για τον Νισικόρι αρκούσε απλά το “πολύ καλός παίκτης” για να πετύχει 2 break στο σερβίς του Νόλε, όταν ο Σέρβος ανέβασε ταχύτητα κι έκανε περίπατο 6-1 στο 2ο σετ, βλέποντας τον Ιάπωνα να αγκομαχά, να βαριανασαίνει, να νιώθει όλη την υγρασία και τη ζέστη να του απορροφά την όποια ενέργεια τού έχει απομείνει ύστερα από δύο συνεχόμενους τετράωρους μαραθώνιους, ε εκεί δεν πίστευα ότι μπορούσε να επιστρατεύσει όλα τα άλλα απαιτούμενα χαρακτηριστικά για να μείνει στο παιχνίδι.

Κι όμως με κάποιον ανέλπιστο τρόπο κι ενώ χρειάστηκε ένα εξουθενωτικό 3ο game στο 3ο σετ διάρκειας 12 λεπτών όπου έσωσε 4 breakpoints, o Νισικόρι ζωντάνεψε, ή τουλάχιστον αποφάσισε ότι θα προσπαθούσε να “κοντύνει” τη διάρκεια των πόντων με δυνατά χτυπήματα σε κάθε ευκαιρία που θα του δινόταν και ίσως έτσι να προλάβαινε το κατώφλι της οριστικής εξάντλησης.

Κι ο Νόλε τι έκανε γι’ αυτό;: Ουσιαστικά τίποτα! Τόσο παθητικό Τζόκοβιτς δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί, όπως και τόσο επιρρεπή σε λάθη εύκολων μπαλιών που δεν ασκούσαν την παραμικρή πίεση στον αντίπαλο κι όμως δεν έβρισκαν το στόχο τους. Ο Νισικόρι πίεζε, παίρνοντας την μπάλα πολύ νωρίς στο backhand, εξαπολύοντας δυνατά forehand με πολύ σπιν, στόχευε μακριά από τον αντίπαλό του και μπορεί να έκανε και λάθη, αλλά αυτά ήταν “θετικά” λάθη, προϊόντα επιθετικού παιχνιδιού, ενώ πολλά από τα λάθη του Νόλε ήταν σε μπάλες που δεν πήγαιναν για τίποτα! Αυτή ήταν και η μεγάλη διαφορά των δύο παικτών. Ο Τζόκοβιτς πέρα από το 2ο σετ όπου κυριάρχησε απόλυτα (28-14 οι πόντοι) δεν κατάφερε σε κανένα άλλο σημείο να επιβάλει το ρυθμό του, να πάρει αυτός την πρωτοβουλία, να έχει τον πρώτο λόγο.

Το 3 σετ ήταν κλειδί γιατί κανείς δεν θα μπορούσε να δει τον Νισικόρι να γυρίζει το ματς από 1-2, όμως ο Νόλε έπαιξε ένα τραγικό tie-break και κάτι τόσο κρίσιμο πήγε χαμένο εύκολα. Ήταν πλέον στο χέρια του Ιάπωνα η κατάληξη τού ματς και δεν άφησε να του ξεφύγει, τελειώνοντας με στυλ, σπάζοντας το σερβίς του Σέρβου για 2η φορά στο 4ο σετ. Σ’ ένα σετ που μπορούσε να λυγίσει οποιονδήποτε η “ευθύνη” τού να έρχεσαι κατάφατσα με τη μεγαλύτερη νίκη στην καριέρα σου, όχι όμως τον εκπληκτικό Κέι: 10 winners έναντι 7, μόλις 4 αβίαστα λάθη (ενώ ρίσκαρε μπάλες) έναντι 12! Βάλτε στην εξίσωση και το γεγονός ότι για 2ο συνεχόμενο ματς ο Νισικόρι κερδίζει με λιγότερους συνολικά πόντους (117 έναντι 120), αποδεικνύοντας ότι μπορεί να παίρνει αυτούς που “μετράνε περισσότερο” και παίζονται στα κλειστά games-sets.

Πιστεύαμε πολύ στον Ιάπωνα, το είχαμε γράψει, όπως είχαμε γράψει και για την περίεργη ψυχολογική και αγωνιστική κατάσταση που είχε βρεθεί ο Νόλε στα πρόσφατα τουρνουά στην Αμερική. Ο Τζόκοβιτς παίζοντας εξαιρετικά στους προηγούμενους γύρους δεν εμφάνισε ποτέ τον κακό του εαυτό. Χτες όμως με αυτή τη ζέστη, την απίστευτη υγρασία, τον κόσμο που δεν καθόταν και πολύ ήσυχος, την κακή του απόδοση και φυσικά τον Νισικόρι να πιέζει, έδειξε μετά από καιρό “χαλασμένος” και τα κουνήματα τού κεφαλιού, τα ειρωνικά γελάκια, τα βλέμματα στο κοινό και οι κραυγές ξεσπάσματος επανήλθαν στο προσκήνιο. Το τέλος το ξέρετε…

Τσίλιτς-Φέντερερ

Το να πούμε για το τον 2ο ημιτελικό ότι ο Τσίλιτς έριξε τον Φέντερερ στα σχοινιά δεν θα είναι υπερβολή!

Ο τρόπος που χτυπούσε την μπάλα ο Κροάτης ήταν απίστευτος. Σαν να μην καταβάλει καμία προσπάθεια, σε μια τέλεια αλληλουχία κινήσεων απόλυτου συγχρονισμού και πλαστικότητας (από την έγκαιρη τοποθέτηση του σώματος, στο γρήγορο άνοιγμα της ρακέτας και στο ακριβές χτύπημα της μπάλας ενώ ακόμα αυτή ανέβαινε) έπαιρνε όλη τη δύναμη της μπάλας που δεχόταν και την έστελνε πίσω με τέτοια ταχύτητα που ο Ρότζερ δεν μπορούσε να χειριστεί, ενώ βρισκόταν να αμύνεται μέτρα πίσω από τη βασική γραμμή (πρώτη φορά βλέπω τον Ρότζερ να παίζει τόσο πίσω!!). Η γρήγορη κίνηση και στο σερβίς του λειτούργησε άψογα σε όλη τη διάρκεια του ματς με αποκορύφωμα το τελευταίο game όπου έκανε 3 άσους! Και φυσικά το κλειδί για τον Τσίλιτς ήταν ότι κράτησε “το τένις της ζωής του” και στα 3 σετ. Ακόμα κι όταν ο Ρότζερ πήγε να κάνει την ύστατη προσπάθεια στο 3ο σετ με γρήγορο break, απάντησε άμεσα φτάνοντας και σε 2ο break.

Εκπληκτικός!

Η αλήθεια είναι ότι για τον Ρότζερ αυτό δεν ήταν ένα ματς που μπορούσε να κερδίσει έτσι όπως εξελίχτηκε. Ο αντίπαλος ήταν σε πολύ καλύτερη μέρα, τον χτύπησε υπέρ του δέοντος με 43 winners, ενώ ο ίδιος δεν απέφυγε λάθη σε στιγμές που το σκορ ήταν σε κρίσιμα επίπεδα τύπου 30-30. Πήρε εύκολα τα περισσότερα από τα games που σέρβιρε αλλά σε όσα έδωσε ευκαιρίες στον Τσίλιτς να διεκδικήσει κάτι, ο Κροάτης δεν τις άφησε να πάνε χαμένες: 4 breaks στις 14 φορές που σέρβιρε ο Ελβετός είναι πολύ “βαρύ” νούμερο. Το 11/23 κερδισμένοι πόντοι στο φιλέ είναι επίσης κάτι που μαρτυρά την κακή εικόνα του στο παιχνίδι, αλλά και το πόσο δύσκολα ερωτήματα τού έβαζε ο Τσίλιτς κάθε φορά που ανέβαινε.

Προσπάθησε να ξανακάνει την ανατροπή, όμως ο Κροάτης δεν “σφίχτηκε”, συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, στην ίδια τακτική, δεν έκανε βήμα πίσω, δεν τον πλάκωσε το βάρος της μεγάλης πρόκλησης ούτε κι όταν ο Φέντερερ προηγήθηκε με 2-0 στο 3ο σετ και δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει.

Ο Ρότζερ είχε τεράστια ευκαιρία για έναν ακόμα τίτλο grand slam με τους υπόλοιπους μεγάλους εκτός και στον τελικό να τον περιμένει ο πρωτάρης Νισικόρι! Αναρωτιέμαι αν θα του ξαναπαρουσιαστεί ποτέ μια τέτοια ευκαιρία…

Ομολογώ ότι ο δεν περίμενα να δω αυτό το επίπεδο παιχνιδιού από τον Τσίλιτς. Κέρδισε τον Σιμόν στα 5 σετ σ’ ένα ματς υπομονής με εύκολες μπάλες εκατέρωθεν κι ελάχιστα ρίσκα. Πήρε άνετα τον Μπέρντιχ γιατί φάνηκε να βολεύεται με το μονότονο στυλ παιχνιδιού του Τσέχου (χωρίς σπιν και χωρίς αλλαγές ρυθμού) που του ταίριαζε γάντι, κι έφτασε σ΄ ένα τελείως διαφορετικής φύσης παιχνίδι όπου προσαρμόστηκε άψογα κι εκτέλεσε το σχέδιο του με απόλυτη επιτυχία.

Πολλά μπράβο Μάριν σε σένα και σ΄ αυτόν τον σπουδαίο τύπο που έχεις για προπονητή! Ο Γκόραν Ιβανίσεβιτς έχει βάλει το χεράκι του για να βγάζει ο Τσίλιτς αυτό που μπορεί και στη διάρκεια που απαιτείται.

Ένας αγώνας πλέον μένει. Περιμέναμε Νόλε-Ρότζερ όμως προέκυψε η μάχη των πρωτάρηδων. Δευτέρα βράδυ λοιπόν σε κάτι που αναμένεται να είναι μια σπουδαία μάχη.

Σήμερα είναι ο τελικός στις γυναίκες. Βοζνιάκι εναντίον Σερένα κι έχω την εντύπωση ότι η Δανέζα μπορεί να φέρει το ματς στα άκρα! Όμως προσοχή Κάρολαϊν: “Μην αφήσεις κοντή μπάλα τής Σερένα χωρίς επίθεση, βάλε μέσα το πρώτο σεβίς και κάνε αυτό που ξέρεις καλύτερα από όλες τις παίκτριες, αμύνσου μέχρι θανάτου!

* Ο Δημήτρης Σιάτης είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής με ειδίκευση στο τένις και συγγραφέας