Μίριανα Λούκιτς: από θύμα, νικήτρια και στο δρόμο της Σάκκαρη

Ο,τι χρειάζεται να ξέρεις για τη Μαρία Σάκκαρη, το Sport24.gr στο έχει πει από πέρυσι (για την ακρίβεια, η μητέρα της Αγγελική Κανελλοπούλου ανέλαβε την αφήγηση αυτής της ιστορίας ) όταν πανηγύρισε νίκη σε αγώνα κυρίως ταμπλό Grand Slam. Ήταν στο Australian Open, εκεί όπου σήμερα έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κατάφερε να μπει στις 32 καλύτερες παίκτριες , ενός εκ των κορυφαίων διοργανώσεων του σπορ, μετά τη Λένα Δανιηλίδου και την είσοδο της στις “16”, στο US Open του 2004. Στον τρίτο γύρο θα αντιμετωπίσει την Μίριανα Λούκιτς. Ετών 34. Αλλά αυτό μάλλον είναι το τελευταίο που πρέπει να γνωρίζεις για την Κροάτισσα.

Η Mirjana Lučić-Baroni γεννήθηκε στο Dortmund της Γερμανίας, αλλά έζησε έως τα 16 στο Zagreb, με την ίδια να εξηγεί ότι “ναι, είμαι γνήσια Κροάτισσα, το αποδεικνύει το ταμπεραμέντο μου, το πείσμα μου, η μαχητικότητα και η δύναμη που έδειξα την πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής μου”. Τότε που απέδρασε από την Κροατία, για τις ΗΠΑ “τη χώρα της απόλυτης ελευθερίας, όπου υπάρχει τόσο μεγάλη αποδοχή”. Θυμάται την 24η Ιουλίου του 1998 ως “την ημέρα που όλα άλλαξαν προς το καλύτερο. Εγκατέλειψα ό,τι με πονούσε και είχα τη δυνατότητα να ζήσω με ηρεμία και αγάπη. Με τη νέα μου οικογένεια, ευτυχισμένη. Ναι, τότε ήταν που άλλαξαν όλα για εμένα, προς το καλύτερο”.

Η πρώτη φορά που τη χτύπησε ο πατέρας της

Η πρώτη φορά που την χτύπησε ο πατέρας της, πρώην Ολυμπιονίκης στο δέκαθλο και προπονητής της “ήταν όταν ήμουν 5 1/2 χρόνων και έχασα ένα ματς από κορίτσι που ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερο μου. Με χτύπησε στη μύτη και τα αίματα έτρεξαν σε όλο το σπίτι. Έπαθα σοκ. Δεν είχα ιδέα γιατί είχε γίνει όλο αυτό”. Αυτή ήταν η μέρα που ο Marinko προσδιόρισε τη συνέχεια της συνεργασίας που είχε με την υπερταλαντούχα κόρη του. Από εκεί και πέρα, η βία έγινε αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας της. Εκείνη προσπαθούσε να μην τον εκνευρίσει, γεγονός που σήμαινε ότι έπρεπε να… πεθάνει στα courts, προκειμένου να μην χάσει. “Από τα 6, όταν κέρδιζα αγώνες ή τουρνουά ούτε καν χαιρόμουν. Ήταν στο μυαλό μου αυτό που έπρεπε να κάνω. Από παιδί όμως, έμαθα να “καταπίνω” συναισθήματα και καταστάσεις που δεν θα ευχόμουν ούτε στο χειρότερο εχθρό μου”.

Μια από τις συνήθειες του Marinko ήταν να την χτυπά στο κεφάλι και στην πλάτη, με το παπούτσι του “ένα βαρύ μποτάκι Timberland”. Ήταν προσεκτικός με τα σημεία, γιατί δεν ήθελε να φαίνονται τα σημάδια. “Εξυπακούεται πως δεν ήμουν η μόνη στην οποία ξεσπούσε”. Το αυτό έκανε και στα άλλα του παιδιά, όπως φυσικά και στη σύζυγο του, Andelka. Έδειχε ωστόσο, μια σαφέστατη προτίμηση στην Mirjana. “Κάποιες φορές με χτυπούσε τόσο δυνατά στο κεφάλι, που δεν μπορούσα να βουρτσίσω τα μαλλιά μου για μια εβδομάδα”, έχει εξομολογηθεί. Εκτόξευε προς το μέρος της ρακέτες, τρόπαια και ό,τι άλλο έβρισκε μπροστά του. Ώσπου όταν η μικρή έφτασε τα 14, έπειτα από ένα τουρνουά εφήβων στο Μιλάνο δημιούργησε νέο πικ.

Δεν μιλούσε κανείς, από φόβο

“Είχα πέσει κατά τη διάρκεια προπόνησης και απέκτησα γρατζουνιές στο κεφάλι και τα γόνατα. Οι γιατροί μου σύστησαν να μην αγωνιστώ στο τουρνουά”. Φυσικά, αυτό δεν επρόκειτο να το επιτρέψει ο πατέρας της. “Αγωνίστηκα και αποκλείστηκα στα ημιτελικά”. “Όταν επιστρέψαμε σπίτι, στο Zagreb, με έσυρε μέχρι την μπανιέρα και με χτυπούσε με το παπούτσι του, για 40 λεπτά. Μετά, μου έδωσε χρήματα και μου είπε να πάω να πάρω ένα παγωτό”. Τι έκανε; “Ό,τι μου είπε”.

Η συμπατριώτισσα της και κορυφαία τενίστρια της Κροατίας, Eva Majoli είχε αποκαλύψει ότι “δεν της επιτρεπόταν να κάνει τίποτα κατά τη διάρκεια του Fed Cup -όπου ήμασταν συμπαίκτριες. Ο πατέρας της ήταν πάντα δίπλα της και δεν την άφηνε ούτε να μιλήσει μαζί μας, πόσω μάλλον να έλθει σε μια έξοδο στον κινηματογράφο. Έδειχνε να είναι πάντα φοβισμένη”. Η εύλογη ερώτηση είναι γιατί δεν πήγε να καταγγείλει το γεγονός. Ή γιατί δεν κάλεσε κάποιος -εκ των γειτόνων- την αστυνομία. “Ο πατέρας μου είχε πολύ καλές διασυνδέσεις και ισχυρούς φίλους. Κανείς δεν τολμούσε να κάνει το παραμικρό. Επίσης, οι γείτονες -πέραν των φωνών που άκουγαν-, δεν μπορούσαν ποτέ να ξέρουν τι πραγματικά γίνεται στο σπίτι μας”.

Ενόσω συνέβαιναν όλα αυτά, εκείνη διακρινόταν στα γήπεδα. Ήταν μόλις 15 (1997), όταν πήρε δυο Grand Slams εφήβων (το US Open και το Australian Open) και έγινε το Νο1 της κατηγορίας της. Στην ίδια ηλικία, κατέκτησε το πρώτο επαγγελματικό τουρνουά και κάπως έτσι μπήκε στον πίνακα των γυναικών. Μετά “ταίραξε” με την Martina Hingis στο διπλό και μαζί πήρα το Australian Open, το 1998. Ήταν η μικρότερη σε ηλικία παίκτρια, όλων των εποχών που έφτασε στην κορυφή του διπλού (15 χρόνων, 10 μηνών και 21 ημερών). Έγινε και η πρώτη που κέρδισε ποτέ μονό και διπλό event, στην πρώτη της συμμετοχή. Το μυαλό της όμως, ήταν αλλού: στη μεγάλη απόδραση.

Το καλοκαίρι του 1998 ήταν που είπε το “ως εδώ και μην παρέκει. Είχε ξεκινήσει ένας καβγάς που πολύ γρήγορα βγήκε από κάθε έλεγχο και ο πατέρας μου απείλησε πως θα σκοτώσει τη μητέρα μου. Ένιωσα πως το είχα χάσει και ούρλιαξα “ποτέ ξανά”, πριν αρχίσω να τον βρίζω”. Πήρε τη μητέρα της και τα τέσσερα αδέλφια της (τον Miro και τον Ivan -που είναι πια προπονητές τένις-, την Ana και την Ivana, η οποία έχει εκδοτικό οίκο) και τράπηκαν σε φυγή. Παρένθεση: όλα αυτά συνέβησαν πριν το Wimbledon.

Άρχισε να οργανώνει την απόδραση των αδελφών της και της μητέρας της. Ζήτησε τη βοήθησε του Goran Ivanišević -ο οποίος έχασε τον Ιούλιο του 1998 από τον Pete Sampras, στον τελικό του Wimbledon, αφού πρώτα του εξήγησε όσα ζούσε για χρόνια. Εκείνος δεν είχε γίνει ποτέ μάρτυρας της ωμής βίας “αλλά είτε νικούσε, είτε έχανε η Mirjana, ο πατέρας της δεν ήταν ποτέ χαρούμενος και πάντα της μιλούσε πολύ άσχημα. Τόσο που ομολογώ πως εγώ δεν θα μπορούσα να το διαχειριστώ στη θέση της. Και δεν ήμουν ένα μικρό παιδί, αλλά ολόκληρος άνδρας”. Δέχθηκε να βοηθήσει και εκείνη ακόμα και σήμερα λέει πως “ο Goran έσωσε τη ζωή μου”.

“Το όλο σκηνικό ήταν από ταινία του James Bond”

Στο Wimbledon έφτασε έως τα ημιτελικά (νίκησε το Νο4 της παγκόσμιας κατάταξης και κάτοχο 9 Grand Slams, Monica Seles, πριν αποκλειστεί από τη Steffi Graf) και στον τελικό του διπλού. Αυτό που θυμάται η ίδια από εκείνη την περίοδο, είναι η 4η Ιουλίου, όταν μαζί με τη μητέρα της και τα αδέλφια της, το έσκασαν από το ξενοδοχείο στο οποίο διέμεναν στο Zagreb, στις 02.30 τα ξημερώματα, μπήκαν σε ένα αυτοκίνητο που τους περίμενε και κατευθύνθηκαν προς το κρησφύγετο όπου έμειναν 19 ημέρες, πριν εξασφαλίσουν πολιτικό άσυλο, στις ΗΠΑ.

Η Lučić δεν εμφανίστηκε σε ένα σημαντικό ματς του Fed Cup και αυτή η αδικαιολόγητη απουσία, έγινε πρωτοσέλιδο. Στις 23/7 πήγαν όλοι στο αεροδρόμιο του Zagreb, συνοδεία από έξι οπλισμένους άνδρες και επιβιβάστηκαν σε πτήση για τη Νέα Υόρκη.

“Το όλο σκηνικό ήταν σαν να ‘χει “βγει” από ταινία του James Bond. Μόνο που επρόκειτο για τις ζωές μας” είπε στη New York Daily News, το 2006, οπότε αποκάλυψε γιατί είχε εγκαταλείψει το σπορ και είχε χαθεί από προσώπου γης. “Ο πατέρας μου είχε πάρει τα περισσότερα χρήματα που είχα κερδίσει από το τένις. Μας είχε αφήσει 23.000 δολάρια και με αυτά έπρεπε να πορευτούμε”. Την ίδια ώρα, απειλούσε την οικογένεια του και πως θα καταστρέψει την καριέρα της Mirjana. Ένα από τα πράγματα που έκανε εκείνη, όταν πια είχε διασχίσει τον Ατλαντικό ήταν να επισκεφτεί έναν ψυχολόγο. Της είπε πως είχε “κρίσεις πανικού” που ήταν η συνέπεια τραυματικών εμπειριών. Θέλησε να βάλει τη νέα της ζωή σε μια σειρά.

Οι μηνύσεις

Κατ’ αρχάς μήνυσε τον πατέρα της, προκειμένου να μην μπορεί να την πλησιάσει σε ακτίνα κάποιων χιλιομέτρων “γιατί απειλούσε τη σωματική μας ακεραιότητα”. Μετά τη μήνυσε η εταιρία της, IMG, για τις “ζημιές” που υπέστη από την απουσία της από διοργανώσεις, τη στιγμή που της είχε δώσει προκαταβολικά 83.000 δολάρια. Ακολούθησε δική της μήνυση, εναντίον του κολοσσού, για “παραβίαση πιστωτικής ευθύνης και ενορχηστρωμένης προσπάθειας για την οικονομική καταστροφή της” από το 1998. Πρόσθεσε και ότι “ο Gavin Forbes -εκπρόσωπος της- δούλευε μαζί με τον Marinko Lucic για να καταστρέψουν την καριέρα της, επειδή είχε αποδράσει από την Κροατία”.

Επιπροσθέτως, σύμφωνα με τους δικούς της ισχυρισμούς, η IMG την είχε στείλει σε ψυχίατρο, παρά την άρνηση της ιδίας, για να πάρει αντικαταθλιπτικά χάπια “που με έκαναν να έχω λήθαργο και να νιώθω μονίμως ζαλισμένη”.Ο δικηγόρος της τόνισε πως “η ζημιά που έκανε η IMG στην Mirjana έφτασε τα 10 εκατ. δολ”, ενημερώνοντας ότι ο Forbes είχε πλησιάσει τους γονείς της τενίστριας το 1998, πριν το US Open και υποσχέθηκε πως αν άλλαζε εκπρόσωπο το κορίτσι τους μπορούσε να κερδίσει πέντε φορές περισσότερα χρήματα από τις συμφωνίες που είχε τότε. Τρεις μήνες πριν “κλείσει” τα 17 έφυγε από την Advantage International και υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την IMG.

Πληροφορίες ήθελαν τον πατέρα της να ‘χει υποσχεθεί να βρίσκει νεαρούς σε ηλικία παίκτες που να τους προωθεί στην IMG, με αντάλλαγμα να βοηθούν την κόρη του -που δεν είχε ιδέα για όλα αυτά. Μιλώντας σε εφημερίδα της Κροατίας (Vecenji List), ο Marinko είχε πει πως “δεν έχω συμβόλαιο με την IMG από το 1998” και ότι “δεν χρησιμοποίησα ποτέ εκτεταμένη βία. Πού και πού μπορεί να την έριξα κάποια σφαλιάρα, αλλά την προκαλούσε η συμπεριφορά της. Έκανα ό,τι πίστευα πως είναι καλύτερο για το παιδί μου”.

Από το Νο32 στο οποίο είχε φτάσει το 1999 στην παγκόσμια κατάταξη, βρέθηκε το 2003 στο 335. Αρχικά, έχασε ματς λόγω τραυματισμών. Μετά είχε πρόβλημα με την πράσινη κάρτα και ο φόβος να πέσει πάνω στον πατέρα της, την κράτησε μακριά από ευρωπαϊκά τουρνουά. Έως το 2001 είχε πάρει 20 κιλά, από το άγχος της να κάνει κάτι που να της επιτρέπει να συντηρεί την οικογένεια της. Δεν είχε χρήματα για προπονητή, ούτε καν για αυτοκίνητο. Πολλώ δε για ταξίδια. Έπαθε κατάθλιψη και βυθιζόταν για ώρες στον καναπέ του σπιτιού, παρακολουθώντας προγράμματα για αρχαιολογικές ανασκαφές και αγώνες τένις.

Η μητέρα της προσπαθούσε να κρύψει το τηλεκοντρόλ. Δεν ήταν αυτή η λύση. Ούτε ήταν να βλέπει το αγαπημένο της σπορ, γιατί στο 99% των φορών ξεσπούσε σε κλάματα. Ο δικηγόρος της προσπαθούσε να της βρει χορηγό, ώστε να ξαναμπεί η ζωή της σε μια σειρά -μαζί με την καριέρα της. Εκείνη δεν πίστεψε ποτέ πως όλα έχουν τελειώσει. Διαβεβαίωνε ότι “αργά ή γρήγορα θα βρω τον τρόπο, ακόμα και αν όλοι είναι βέβαιοι πως δεν θα τα καταφέρω”.

Αυτό το “αργά ή γρήγορα” έγινε τρία χρόνια και χρειάστηκε να ξεκινήσει από το μηδέν, πριν φτάσει στο Indian Wells το 2007. Εκεί πανηγύρισε την πρώτη της νίκη, σε αγώνα του κυρίως ταμπλό, από το 2002 και το French Open. Όπως έβρισκε το δρόμο της στο τένις, τον έβρισκε και στη ζωή της. To 2005 γνώρισε τον Daniele Baroni, ιδιοκτήτη ιταλικού εστιατορίου, ο οποίος πέντε χρόνια αργότερα της έκανε πρόταση γάμου. Το 2010 ήταν και η χρονιά που επέστρεψε στο ΤΟΡ200 και η πρώτη που έφτασε έως το κυρίως ταμπλό του Wimbledon. “Τότε για εμένα κάθε νίκη ήταν σαν να κατακτώ το τουρνουά. Πλέον, έπαιζα τένις και το διασκέδαζα”.

Στο μεσοδιάστημα, είχε αποδειχθεί “ο άνδρας της ζωής μου”. Παντρεύτηκαν το Νοέμβριο το 2011 και ενώ εκείνη βρισκόταν σε σερί οκτώ διαδοχικών ηττών (ήταν στο Νο121). Στο US Open βρήκε τον τρόπο να φτάσει στον τέταρτο γύρο, έχοντας μετρήσει έξι διαδοχικές νίκες.

Τα προβλήματα δεν έλειψαν, ούτε οι ήττες, αλλά αυτή τη φορά δεν πορευόταν μόνη της. Το 2014 αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του Wimbledon από την Victoria Azarenka και λίγες εβδομάδες μετά εμφανίστηκε στο US Open.

Εκεί πέρασε την Garbiñe Muguruza, στον πρώτο γύρο, την Shahar Peer στο δεύτερο και έφτασε στον τρίτο για πρώτη φορά από το 1988. Μολονότι πονούσε σε όλο της το σώμα, συνέχισε με το 7-6, 6-2 επί της Simona Halep (Νο2 της παγκόσμιας κατάταξης, τότε), για να πει “αυτή είναι η πιο όμορφη ημέρα της ζωής μου. Ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει πόσο πολύ το ήθελα αυτό, πόσο σκληρά δούλεψα για να επιστρέψω. Είναι απίστευτο”. Έφτασε στους “16” που ήταν ό,τι καλύτερο είχε επιτύχει στην καριέρα της στο συγκεκριμένο Grand Slam και η δεύτερη καλύτερη επίδοση, γενικά. Η Sara Errani δεν της επέτρεψε να φτάσει πιο μακριά, αλλά δεν έχασε το κουράγιο της. Στο Quebec πέρασε πάνω από την Venus Williams, στον τελικό. Σήκωσε το πρώτο τρόπαιο, μετά το 1998 στο Bol Ladies Open της Κροατίας. Ως ζευγάρι της Lucie Hradecká, νίκησε και στον τελικό του διπλού, την ίδια μέρα. H επιστροφή είχε γίνει πια και επίσημη.

“Στο US Open ήτανη πρώτη φορά, έπειτα από πάρα πολύ καιρό που είχα καλά αποτελέσματα. Ήμουν πολύ συγκινημένη και αφότου είδα τις συνεντεύξεις Τύπου που έδωσα, αποφάσισα να συγκροτηθώ λίγο. Όχι, δεν θα έκρυβα τα αισθήματα μου. Αυτό που είμαι”. Δεν τα έκρυψε ούτε στο French Open του 2015, όταν ξέσπασε σε λυγμούς μετά τη νίκη επί της Halep, καθ’ οδόν για τον τρίτο γύρο. “Είμαι πολύ υπερήφανη για όσα κατάφερα, όταν ήμουν νέα. Ήμουν ένα μικρό παιδί, όταν μπήκα στην παγκόσμια κατάταξη. Η πίεση ήταν τεράστια. Ό,τι έκανα δεν ήταν εύκολο και ναι, μπορώ να δηλώσω υπερήφανη για εκείνο το μικρό κορίτσι”. Και με αυτήν την υπερηφάνεια θα αντιμετωπίσει τη Μαρία Σάκκαρη, στον τρίτο γύρο του Australian Open.

Πηγές: bleacherreport.com, usatoday.com, wikipedia.org, iptlworld.com, Sports Illustrated, New York Daily News, Guardian, New York Times.