Ημιτελικοί χωρίς Rafa και Roger: Φυσιολογικό!;

Φτάσαμε στα ημιτελικά και ξεμείναμε από 2 σπουδαίους πρωταθλητές, από τον καλύτερο (μέχρι στιγμής) παίκτη όλων των εποχών (Roger Federer) και τον καλύτερο παίχτη που έχει παίξει το άθλημα στο χώμα (Rafa Nadal).

Έχασαν και οι δύο με 3-0 κι όμως αισθάνομαι ότι δεν ήταν τόσο μεγάλη η πραγματική απόσταση που τους χώριζε από τους νικητές Wawrinka και Djokovic, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος!

Στο preview του τουρνουά, όταν και μοίραζα τις πιθανότητες, είχα γράψει για τον Federer ότι “για να φτάσει και να πάρει τον τελικό θέλει όλες τις μικρολεπτομέρειες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά, όλους αυτούς τους “πρέπει να κερδίσω” πόντους υπέρ του!”4 breakpoints στο πρώτο σετ θα έπρεπε πάση θυσία να επαρκούν για να πετύχει ένα break, ο Roger δεν το πέτυχε. Tie break στο 3ο σετ και μια μπάλα που μόλις αγγίζει τη γραμμή δίνει στον Wawrinka το μίνι break που χρειαζόταν και η ευκαιρία για τον Roger να γυρίσει το ματς χάνεται οριστικά.

Όμως ακόμα και υπέρ του να ήταν οι λεπτομέρειες μπορεί να μην αρκούσαν αυτή τη φορά! Ο Wawrinka έπαιξε ένα σπουδαίο παιχνίδι κυριαρχώντας στους περισσότερους πόντους, παίρνοντας το ρίσκο να χτυπάει δυνατά στην παραμικρή ευκαιρία που του δινόταν. Το backhand όπως πάντα εκπληκτικό (με 5 passing shots που έστειλαν το μήνυμα στον Federer να μην ανεβαίνει συχνά στο φιλέ), αλλά ακόμα πιο αποτελεσματικό το forehand του από το οποίο προήλθαν 23 winners και χτίστηκαν οι περισσότεροι πόντοι.

Ο Roger επέμεινε λίγο παραπάνω στο backhand drive (ειδικά στα πρώτα δυνατά σερβίς τού Warinka ίσως θα έπρεπε να έχει μόνη επιλογή το backhand slice), μην αποφεύγοντας αρκετά λάθη, ενώ και το forehand δεν του έδωσε όσα επιθυμούσε. Ο αέρας σαφώς έπαιξε το ρόλο του γιατί το timing στις μπάλες που επιχειρεί είναι πολύ πιο δύσκολο, ενώ ο Wawrinka (και όσοι γενικότερα παίζουν με περισσότερο σπιν και τα χτυπήματά τους έχουν “μεγαλύτερο περιθώριο λάθους”) προσαρμόστηκε καλύτερα στις συνθήκες αυτές, μην αφήνοντας και πολλά περιθώρια στον αέρα να του χαλάσει το παιχνίδι, χτυπώντας άμεσα για να τελειώσει τους πόντους.

Πέρα για πέρα δίκαιη η νίκη του Stan που αξίζει ακόμα περισσότερο αν αναλογιστούμε ότι λίγες βδομάδες πριν είχε χάσει εύκολα από τον αντίπαλό του στη Ρώμη. Οι τακτικές λοιπόν δούλεψαν κι εφαρμόστηκαν στο ακέραιο.

Και μια νοερή σπόντα σε αυτό που είχα γράψει γι’ αυτόν!: “… για το τένις που παίζει ο Wawrinka από τη μία ισχύει το “αν πιάσω το καλύτερό μου παιχνίδι τούς έχω όλους” αλλά από την άλλη το “σπάνια το πιάνω”…Του μένουν άλλες δύο φορές και η πρώτη είναι με τον Tsonga!

Tsonga

Από τις αδυναμίες μου γιατί είναι υπέροχος τύπος και παίζει θεαματικό τένις! Αν πίστευα ότι θα έφτανε ημιτελικό; Όχι και τόσο, αλλά με αυτό το forehand να το εξαπολύει την κατάλληλη στιγμή, το σερβίς που πιάνει 220 και το backhand να έχει περιορίσει τα πολλά λάθη, ίσως και να είχε την ευκαιρία! Και φυσικά την είχε και μπορεί στη νίκη του εναντίον του Berdych να είπα “οκ αυτό γίνεται” αλλά με τον Nishikori αντίπαλο δεν το πολυπερίμενα ειδικά όταν ο Ιάπωνας γύρισε τούμπα την κατάσταση ισοφαρίζοντας σε 2-2. Κράτησε τα νεύρα του και παρήγαγε το καλύτερό του τένις τη στιγμή μάλιστα που και ο Nishikori έπαιζε καλά για να κλείσει το ματς με 6-3. Ανυπομονώ για τον ημιτελικό με τον Wawrinka και για την όλη ατμόσφαιρα με τους Γάλλους να κάνουν κακό χαμό! Ο Nishikori αγνώριστος στα πρώτα δύο σετ με τον αέρα σαφώς να τον ενοχλεί στο παιχνίδι απόλυτης ακρίβειας (τόσο στο άγγιγμα της μπάλας όσο και στην επιθυμητή κατεύθυνσή της) που ξέρει να παράγει, αλλά κάπως βρήκε τον τρόπο να επιστρέψει, χωρίς τελικά να τα καταφέρει. Χρειάζεται πάντως στο μέλλον να κάνει περισσότερα πράγματα με το σερβίς του.

Djokovic- Nadal!

Τι πρέπει να κάνεις λοιπόν για να πάρεις ένα σετ από τον Djokovic; “Τα πάντα”! “Ακόμα και αυτά θα είναι αρκετά;” Όχι απαραίτητα!Ο Νόλε ξεκίνησε με όλη την αυτοπεποίθηση που μπορεί να διαθέτει για τα χτυπήματά του και στα πρώτα 4 games μετά βίας έχανε πόντο. Η ανατροπή που επιχείρησε ο Nadal μετά το 4-0 (έχοντας σίγουρα περάσει από το μυαλό του η ιδέα ότι μπορεί να φύγει με “κουλούρια” από το παιχνίδι) ήταν επική. Το “κοντό” forehand βρήκε το βάθος του, το σερβίς μπορούσε να προβληματίσει τον αντίπαλο και τα πόδια πήραν μπρος. Είμαστε 1ο σετ στο 5-5, 30-15 για τον Ισπανό και η ολική ανατροπή δείχνει να παίρνει σάρκα και οστά! Αρκούσε ένα εύκολο smash (o Rafa πολύ σπάνια χάνει καρφί) που μάλλον χτύπησε δυνατότερα και πιο γωνιακά από ό,τι απαιτούσε η περίσταση, για να επιστρέψει το momentum στον Djokovic κι από ‘κεί και μετά να μην το ξαναπάρει πίσω. Είναι τόσο καθοριστικό, θα άλλαζε την εξέλιξη των πραγμάτων; Η απάντηση πιθανότατα είναι όχι!

Ο Djokovic αυτή τη στιγμή, ακόμα και στο χώμα, είναι ο καλύτερος παίκτης, αυτός που χρησιμοποιεί όλα τα χτυπήματα με απόλυτη επιτυχία κι επιλέγοντας την κατάλληλη στιγμή (πόσα και πόσα drop shots ανακάτεψαν την τράπουλα και ξεβόλεψαν τον Ναδάλ από την αγαπημένη του baseline), χτίζει το πόντο σταδιακά και ανεβάζει το ρυθμό σε πρώτη ευκαιρία , ενώ στα σίγουρα έχει τις μεγαλύτερες “αμυντικές” δεξιότητες στο παιχνίδι. Όσο και να ψάξεις δεν μπορείς να βρεις μειονέκτημα, παρά μόνο κάποια κενά διαστήματα στα οποία ο αντίπαλος πρέπει να τρυπώσει και να βγάλει το μάξιμουμ από αυτά. Όχι λοιπόν ο Ναδάλ δεν θα κέρδιζε χτες και δεν θα τα κατάφερνε επειδή η αλήθεια είναι ότι όσο καλά και να έπαιξε ο Νόλε (δεν θεωρώ ότι έπαιξε τόσο καλά!) εκείνος δεν ήταν έτοιμος. Ούτε στα τρεξίματά του, ούτε στην αποτελεσματικότητα στο forehand του (δεν τον έχω δει ποτέ να χάνει 3 συνεχόμενα σ’ ένα game και συνολικά να έχει μόνο 3 winners με 16 αβίαστα λάθη), ενώ και στην πίεση που δεχόταν το backhand slice του ταξίδευε πολύ ψηλά στον αέρα χωρίς να προβληματίζει τον Djokovic. Δεν συνέβη λοιπόν σε κανένα σημείο του αγώνα – παρά για 4-5 games στο πρώτο σετ – να παίζει αυτός πολύ καλά και ο Νόλε να είναι κάτω από τα δικά του στάνταρντς! Θα το ήθελε να συμβαίνει για όλο τον αγώνα για να είναι ο τελικός νικητής!

Και τώρα Djokovic Murray!

Είχαμε πει για το πόσο μαχητικός είναι ο Ferrer αλλά και πόσο δύσκολο είναι γι’ αυτόν να κινηθεί στο επόμενο επίπεδο και να πετύχει μια μεγάλη νίκη! Ο Murray έβαλε μόνος του τον εαυτό του σε δύσκολη θέση μην τελειώνοντας το παιχνίδι από το 3ο σετ, αλλά βγήκε από αυτή με ευκολία ανεβάζοντας ταχύτητα στο 4ο χωρίς ν΄ αφήσει κανένα περιθώριο στον Ισπανό. Αναμενόμενο λίγο πολύ σενάριο και τώρα το μεγάλο ματς με τον Djokovic! Αν μπορεί να τα καταφέρει; Μια μικρή πληροφορία που μπορεί ν’ αποδειχτεί και άχρηστη: Δεν αρέσει καθόλου στον Νόλε να παίζει με τον Σκωτσέζο!Ίδωμεν…

Ο Δημήτρης Σιάτης είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής και συγγραφέας