Εκκωφαντικές νίκες, ταπεινωτικές ήττες!

Ο Νισικόρι συνεχίζοντας τις μεγάλες του εμφανίσεις κέρδισε και τον Άντι Μάρεϊ καταφέρνοντας για μια ακόμα φορά να υπερκεράσει το χάντικαπ του μέτριου σερβίς του παίζοντας εκπληκτικά από την baseline, με τη γνωστή του ταχύτητα, το “πρόωρο” χτύπημα της μπάλας για να μειώσει το χρόνο αντίδρασης του αντιπάλου, τη σταθερότητά του στη διάρκεια του πόντου που ανάγκαζε τον Μάρεϊ να κάνει πρώτος το λάθος. Κλειδί της νίκης το γεγονός ότι κυριάρχησε στους περισσότερους πόντους που ξεκίναγαν από 2ο σερβίς του Σκωτσέζου πετυχαίνοντας έτσι από 2 breaks σε κάθε σετ.

Για τον Μάρεϊ αυτή η ήττα και με τον τρόπο μάλιστα που επιτεύχθηκε (αρκετά παθητικός στο παιχνίδι του, μπήκε στο ρυθμό που αρέσει στον Ιάπωνα και δεν κατάφερε ποτέ να τον αλλάξει, κακό σερβίς) αποτελεί πισωγύρισμα αλλά το καλό στο τουρνουά αυτό είναι ότι δεν τον στέλνει σπίτι. Μπορεί να κερδίσει και τον Ράονιτς και τον Φέντερερ και να προκριθεί.

Το Φέντερερ – Ράονιτς ήταν το άλλο ματς του ομίλου όπου κατά κάποιο τρόπο είχαμε αποκατάσταση της τάξης: Η σταθερότητα του Ράονιτς στο να σερβίρει με πάνω από 220 χιλιόμετρα στο πρόσφατο τουρνουά του Παρισιού όπου νίκησε τον Ελβετό ήταν εξωπραγματική. Δε συνέβη το ίδιο στο Λονδίνο. Από τη στιγμή που ο Ράονιτς έχανε το πρώτο σερβίς ο Φέντερερ είχε τον πρώτο λόγο στον πόντο και μάλιστα κέρδισε τους περισσότερους (17 έναντι 15) από αυτούς που ξεκίναγαν από το 2ο σερβίς του Καναδού. 6-1 λοιπόν για τον Φέντερερ στο 1ο σετ με 2 breaks και 7-6 στο 2ο σετ με το εκκωφαντικό 7-0 στο tie break!

Στον άλλο όμιλο είχαμε 2 ταπεινωτικές ήττες για τους Μπέρντιχ και Τσίλιτς με πανομοιότυπο σκορ: 6-1 6-1 σε λιγότερο από μία ώρα! Και στέκομαι στις ήττες και όχι στις μεγάλες νίκες των Βαβρίνκα και Τζόκοβιτς αντίστοιχα γιατί η εικόνα και του Τσέχου και του Κροάτη ήταν αποκαρδιωτική.

Ειδικά ο Τσίλιτς έκανε τόσα λάθη και τόσες κακές επιλογές, με τις χειρότερες των εκτελέσεων που πραγματικά ένιωθες ότι ήθελε να φύγει από το γήπεδο το συντομότερο δυνατό! Ο Νόλε καλός όπως πάντα, δεν χρειάστηκε να κάνει κάτι ιδιαίτερο, τον προλάβαινε ο Τσίλιτς σκορπώντας τις μπάλες έξω από το γήπεδο και σχεδόν στο κάτω μέρος του φιλέ! Αυτό που μπορώ ν΄ αναγνωρίσω σαν μια αλλαγή στη νοοτροπία του Τζόκοβιτς (δια χειρός Μπέκερ φαντάζομαι) είναι ότι μπαίνει “αγριεμένος” από τον πρώτο κιόλας πόντο. Μπορεί να είναι ο πιο ικανός στο να γυρίζει ματς στα οποία βρίσκεται πίσω στο σκορ, όμως ο “τωρινός” Νόλε δεν ενδιαφέρεται να μπλέκει σε τέτοιες καταστάσεις και θέλει να παίρνει τα ινία της αναμέτρησης από τις πρώτες στιγμές της.

Για τον Τσίλιτς και την καθοδική του πορεία μετά την κατάκτηση του US OPEN τα έχουμε ξαναπεί. Πολλοί ίσως ν΄ αναρωτήθηκαν βλέποντας το χτεσινό ματς γιατί ο Κροάτης δεν ρίσκαρε λιγότερο σε κάποιες μπάλες, αφού έβλεπε ότι δεν του έβγαινε το παιχνίδι. Πολύ απλά ο Τσίλιτς δεν έχει άλλο παιχνίδι! Έχει μάθει να εκτελεί ένα συγκεκριμένο πλάνο χωρίς να υπάρχει εναλλακτική και αν του βγει μπορεί να κερδίσει τους πάντες. Αν όχι… καταστροφή.

Σύντομα η συνέχεια…

Ο Δημήτρης Σιάτης είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής και συγγραφέας