Στο Σαράνσκ βαδίζουν, δεν περπατάνε

Η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται να αναδείξει σπρίντερ όπως η Τζαμάικα, αλλά βαδιστές! Και τα αποτελέσματα είναι απίστευτα. Το πρωί στα 20χλμ. βάδην η Έλενα Λασμάνοβα και η Αλίσια Κιρντιάπκινα τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις.

Οι δύο αθλήτριες κατάγονται από το Σαράνσκ, μια μεγαλούπολη στα 600 χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα. Προπονούνται μαζί στους δημόσιους δρόμους της πόλης μαζί με τη σπουδαία Όλγα Κανίσκινα, την παγκόσμια πρωταθλήτρια στις τρεις προηγούμενες διοργανώσεις.

Οι κορυφαίες βαδίστριες στον κόσμο προέρχονται από το Σαράνσκ και το βάδην έχει εξελιχθεί σε εμμονή και κυριαρχεί στην πόλη, αφού μαζί με τη χρυσή Ολυμπιονίκη Λασμάνοβα και την ομάδα της προπονούνται δεκάδες παιδιά που περιμένουν και ακολουθούν τις αθλήτριες στην προπόνηση κάθε απόγευμα.

Το όνειρο των παιδιών στο Σαράνσκ είναι να αγωνιστούν στο βάδην στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Την ώρα που βαδίζουν μαζί με τις πρωταθλήτριες περαστικοί τους φωνάζουν “βαδίστε γρηγορότερα”.

Το βάδην είναι ένα από τα λιγότερο συμπαθή αθλήματα στον στίβο. Στο Σαράνσκ είναι επιστήμη και μεγάλη υπόθεση με το φετινό προϋπολογισμό να ανέρχεται σε 4.000.000 δολάρια.

Ο Μιχαήλ Νικίσιν, εκπρόσωπος της τοπικής κυβέρνησης, δήλωσε στους Τάιμς της Νέας Υόρκης “υπάρχουν εκείνοι που ασκούν κριτική και μας λένε πως “ναι κερδίζετε συνεχώς, αλλά αυτό γίνεται γιατί κανένας άλλος άνθρωπος στον κόσμο δεν ενδιαφέρεται για αυτό το άθλημα”. Και εμείς τους απαντάμε “ωραία, προσπαθήστε να πιάσετε αυτά τα κορίτσια“.

Στην πόλη λειτουργεί ένα σχολείο για βαδιστές και σε είκοσι σημεία του Σαράνσκ υπάρχουν γραφεία ταλέντων. Υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν εναγωνίως το επόμενο μεγάλο ταλέντο.

Τα μεγαλύτερα ταλέντα ζουν σε μια ακαδημία με 150 κρεβάτια για ισάριθμες εκλεκτές και εκλεκτούς. Και όποια βαδίστρια είναι αρκετά τυχερή και αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο, της δίνουν και δωρεάν διαμέρισμα να ζήσει η ίδια με την οικογένεια της.

Για τη νίκη της στο Λονδίνο η Κανίσκινα έλαβε δώρο μια λευκή Mercedes. Η μεγαλύτερη τιμή θα της δοθεί μετά θάνατον (σ.σ. οι Ρώσοι δεν σηκώνουν αγάλματα για όσους βρίσκονται εν ζωή), όταν μια προτομή με τη μορφή της θα τιμήσει μια από τις κεντρικές πλατείες της πόλης.

Πριν από λίγους μήνες ο πολιτογραφημένος Ρώσος υπήκοος πλέον Ζεράρ Ντεπαρντιέ μετακόμισε στο Σαράνσκ. Ενημερώθηκε για την “τρέλα” με το βάδην και έδειξε ενδιαφέρον για τη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ για τις βαδίστριες του Σαράνσκ.

Και στην Ελλάδα έχουμε πόλεις “δεμένες” με ένα άθλημα όπως το πόλο στη Χίο ή η κωπηλασία στην Καστοριά, στην Ηγουμενίτσα και στον Βόλο. Όμως λείπει η οργάνωση και βέβαια η οικονομική δυνατότητα.