Η Αναστασία Ντραγκομίροβα στο SPORT24: “Δεν κρύβω την παιδικότητά μου γιατί ξέρω τι έχω περάσει, οι Ολυμπιακοί θα είναι η λύτρωσή μου”

Υπάρχουν άνθρωποι που λάμπουν σαν αστέρια. Που εκπέμπουν καλοσύνη. Τους καταλαβαίνεις από χιλιόμετρα, ακόμη και μέσα από μία οθόνη.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η Αναστασία Ντραγκομίροβα.

Τόσο μοναδική, που από την πρώτη στιγμή σε κερδίζει με το χαμόγελό της. Με την χειραψία της. Με τον αυθορμητισμό της.

Η αθλήτρια που έγινε viral για το μακιγιάζ της, το κορίτσι που μεγάλωσε στην βόρεια Ελλάδα και έχει καταγωγή από τη Βουλγαρία, η 22χρονη που ζει και προπονείται στην Νέα Καλλικράτεια, είναι η κοπέλα που θα απασχολεί όλο και περισσότερο την καθημερινότητά μας από εδώ και στο εξής.

Για όλους τους σωστούς λόγους.

Για τις επιδόσεις της.

Για τον τρόπο με τον οποίο εξωτερικεύει τα συναισθήματά της.

Για την ειλικρίνειά της και για το γεγονός ότι δεν βάζει φίλτρα στον λόγο της.

Η Αναστασία Ντραγκομίροβα που είναι μέλος της team future bwin, δεν προσγειώθηκε από το πουθενά και σίγουρα δεν μεγάλωσε με όλες τις ανέσεις.

Για την ακρίβεια, σχεδόν δεν έζησε παιδικά χρόνια, όπως πρέπει να τα ζει ένα παιδί.

Μεγάλωσε απότομα, σε συνθήκες που την βοήθησαν να ξεχωρίσει από τους συνομήλικούς της. Κουβαλάει πολλά, αλλά ακριβώς γι’ αυτό, θα κυριαρχήσει στο έπταθλο. Ήδη έχει καταρρίψει φέτος τρεις φορές το πανελλήνιο ρεκόρ U23 και με ατομικό ρεκόρ 6163β. βρίσκεται μια ανάσα από το ρεκόρ της Ρούλας Στρατάκη (6.235β.).

100 μέτρα με εμπόδια, 200 μέτρα, 800 μέτρα, άλμα εις ύψος, σφαιροβολία, ακοντισμός, άλμα εις μήκος. Με αυτά ασχολείται, αλλά όχι μόνο με αυτά.

Άτομο με καλλιτεχνική φύση, η αθλήτρια του Κενταύρου λατρεύει να διαβάζει hate comments, να βγάζει φωτογραφίες με παιδιά, να σχεδιάζει τα τατουάζ της, να μιλάει για τον ήρωά της, τον Stitch και να εξηγεί πως κάθε άνθρωπος πρέπει να εκφράζεται όπως εκείνος θέλει, χωρίς όρια και όχι όπως θέλουν οι γύρω του.

• Την πρώτη φορά που σε είδα, είπα “εδώ είμαστε”. Ζούμε σε μια εποχή που τα social media παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μας, οπότε συχνά ψάχνουμε κάτι διαφορετικό. Κι εσύ είσαι σίγουρα αυτό το “κάτι διαφορετικό”. Και γι’ αυτό θέλω να συζητήσουμε.

“Ασχολούμαι πολύ, αλλά τα social media τα έχω σαν διασκέδαση. Συμφωνώ με αυτό που λένε, ότι τα social media μπορούν να προκαλέσουν κατάθλιψη, γιατί εκεί βλέπουμε influencers και διάφορα άτομα και ζηλεύουμε τη ζωή τους.

Είχα μπει κι εγώ κάποτε στο τρυπάκι, αλλά όταν κατάλαβα ότι το κάνω, άρχισα να τους κάνω unfollow, να τους κάνω σίγαση και να λέω “Αναστασία, γίνονται όλα αυτά. Μπράβο τους που τα έχουν καταφέρει”. Δεν ήθελα να γίνω εγώ η κακιά που θα τους κράξω τόσο εύκολα, απλά επειδή έχουν κάτι που θέλω εγώ.

Κάποια στιγμή θα καταφέρω κι εγώ να είμαι ευτυχισμένη. Το νόημα είναι απλά να είσαι ευτυχισμένος. Όχι επειδή ο άλλος έχει λεφτά, πισίνες, το ένα και το άλλο, είναι ευτυχισμένος. Το ότι το παίζει ευτυχισμένος δεν σημαίνει ότι είναι όντως ευτυχισμένος. Χάνουμε το νόημα“.

• Τι σε κάνει ευτυχισμένη;

“Προσπαθώ κάθε μέρα, το πιο μικρό πραγματάκι να με κάνει ευτυχισμένη. Δηλαδή τόσο το φιογκάκι που θα βάλω, το βάψιμο που θα κάνω, κυνηγάω πρώτα να μπορώ από το χέρι μου πρώτα να μαι ευτυχισμένη και μετά ο περίγυρός μου να με συμπληρώνει.

Πρέπει πρώτα να βρεις τον εαυτό σου. Το πώς δουλεύεις μόνος σου, σαν μονάδα, ώστε να μπορείς μετά να συνυπάρχεις και να μην ενοχλείς τον άλλον. Γιατί είναι πολύ σημαντικό το να μην ενοχλώ τη ζωή του άλλου. Γιατί όπως δεν θέλω να με ενοχλούν, δεν θέλω και να ενοχλώ“.

• Από τις πρώτες στιγμές της αλληλεπίδρασής μας κατάλαβα ότι είσαι ένας πολύ ώριμος άνθρωπος. Eίσαι ακόμη 22. Πώς το δουλεύεις αυτό μέσα σου; Πώς είσαι τόσο συνειδητοποιημένη σε τόσο νεαρή ηλικία;

Από μικρή ήταν δύσκολη γενικά η ζωή μου, με τους γονείς μου, ο μπαμπάς μου έφυγε όταν ήμουν στην τετάρτη δημοτικού, η μαμά μου ήταν αναγκασμένη να δουλεύει, οπότε το είχα αυτό, να είμαι πολύ μόνη μου και να έχω πάρα πολύ χρόνο.

“Είμαι ένα άτομο που θέλω και να εξελίσσομαι. Σκεφτόμουν πάρα πολύ και τα αρνητικά και τα θετικά όταν ήμουν πιο μικρή. Πλέον θέλω να βλέπω τα θετικά και από τα αρνητικά να γίνομαι καλύτερη.

Έχω πάει σε ψυχολόγο, τον Οκτώβριο θα κλείσω δύο χρόνια. Αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Φάνηκε η εξέλιξη και στις επιδόσεις μου και στο πώς εκφράζομαι. Και πιο παλιά δεν φοβόμουν, απλά τώρα το κάνω ακόμα πιο έντονα γιατί έχω την αυτοπεποίθηση, ξέρω ότι είναι 100% δικό μου, οπότε μπορώ να το στηρίξω ακόμη κι αν είναι χάλια“.

• Σου φάνηκε ποτέ υπερβολικό κάτι που έκανες; Αναρωτήθηκες “ρε παιδί μου, μπορεί και να το παράκανα λίγο“;

“Όχι γιατί τη στιγμή που το κάνω, γιατί ακούω μουσική παράλληλα, χαίρομαι. Κολλάω με το ΤικΤοκ, κολλάω σε ένα τραγούδι και χορεύω. Μ’ αρέσει η διαδικασία. Αν έχεις απολαύσει τη διαδικασία, έχεις απολαύσει και το αποτέλεσμα χωρίς καν να το δεις στον καθρέφτη. Απλά πας με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Εμένα μου δίνει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση γιατί έχω απολαύσει τη διαδικασία και πάω να απολαύσω και τον αγώνα. Οπότε όχι, δεν έχω σκεφτεί ότι ήμουν υπερβολική στο χρώμα, στο ότι ήταν πολύ μεγάλο το σχέδιο, ειδικά για τα αστέρια που έχω ακούσει τόσα, όχι. Εγώ ήμουν εντάξει με αυτό“.

• Έπταθλο. Σκληρό. Δύσκολο. Προφανώς υπάρχουν αγωνίσματα που σου αρέσουν, αγωνίσματα που προτιμάς. Προφανώς υπάρχουν και κάποια που σε δυσκολεύουν. Μήπως όμως όλη αυτή η διαδικασία σε βελτιώνει και σαν άνθρωπο; Δηλαδή, ένα αγώνισμα που σε δυσκολεύει, σε πεισμώνει περισσότερο;

“Ισχύει αυτό και επίσης ακριβώς επειδή κάνω πολλά αγωνίσματα, έχω και τόσες πολλές πλευρές. Καλλιτεχνικά. Και είμαι τόσο έντονη και στα συναισθήματά μου. Αναλόγως την κατάσταση, μπορώ να μπω 100% σε μία κατάσταση. Ακριβώς από την πολυπλοκότητα των αθλημάτων.

Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο, όπως είναι το μήκος και η σφαίρα. Μπορεί να φταίνε και οι επιδόσεις μου, που τις έχω από μικρή ηλικία. Εννοείται ότι το χειρότερό μου το 800άρι γιατί η κατασκευή μου δεν είναι της αντοχής, αλλά αυτό δεν με πτοεί.

Ξέρω ότι μπορώ να γίνω ακόμα καλύτερη με δουλειά, οπότε έχω ακόμη περισσότερη όρεξη. Απλά όταν ξέρεις ότι έχεις καλύτερη εξέλιξη και μεγαλύτερες πιθανότητες να εξελιχθείς σε κάτι, το δουλεύεις παραπάνω και φτιάχνει“.

• Τι σε στενοχωρεί, τι μπορεί να σε τριγκάρει και να σε ρίξει πραγματικά;

“Το να παρεξηγηθεί κάποιος με κάτι που είπα και να πληγωθεί, το να πληγώσω εγώ κάποιον. Δεν θέλω να πληγώσω κάποιον. Θα πω τα πράγματα έτσι όπως είναι, αλλά δεν θέλω να σε πληγώσω. Θέλω να σε βοηθήσω. Ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν με συμπαθείς, δεν θα πεις τα καλύτερα λόγια για μένα.

Δεν θα κερδίσω κάτι με το να κάνω ακριβώς το ίδιο. Θα σου πω “Ξέρεις τι; Ξέρω τι έχεις πει. Μπορεί να μην ταιριάζουμε, τζάμπα το κάνεις αυτό που κάνεις. Απλά μείνε στην άκρη. Μην είσαι στη ζωή μου”. Το να κάτσω να λογομαχήσω, το να γίνω κακιά, δεν μου προσφέρει κάτι. Προσπαθώ να το αποφεύγω“.

• Αυτό μπορεί να συμβαίνει με συναθλητές σου; Μπορεί κάποιοι να δυσκολεύονται να κατανοήσουν την καλλιτεχνική σου φύση, τον τρόπο που εξωτερικεύεις τα συναισθήματά σου;

“Πολλοί, όχι μόνο συναθλητές μου, γενικά. Όπως και τα σχόλια στο οτιδήποτε, όταν είχα βαφτεί, είδαμε τόσα σχόλια. Όλος ο χαμός έγινε για το βάψιμο μου, για τις επιδόσεις μου, δεν έχω καταλάβει ούτε εγώ η ίδια. Πολλούς μπορεί να τους ενοχλήσει, αλλά από τη στιγμή που δεν ενοχλώ τη ζωή τους, δεν υπάρχει λόγος να το ακούσω“.

• Άρα διαβάζεις σχόλια.

“Διαβάζω σχόλια και απαντάω“.

• Είναι ένα ψέμα αυτό που λένε πολλοί αθλητές ότι δεν διαβάζουν σχόλια;

“Πιστεύω ότι όντως το κάνουν, αλλά αυτοί που όντως δεν διαβάζουν, το κάνουν επειδή ξέρουν ότι όντως τους ενοχλεί. Ότι αν κάθονταν να τα δουν θα τους ενοχλούσε. Εμένα δεν με ενοχλεί και διασκεδάζω, βλέπω πόσο δημιουργικοί μπορούν να γίνουν. Και να δω τι όντως μπορεί να πειράξει. Και ξαφνιάζομαι με το ότι τους πείραξε το χρώμα μου, ότι είμαι πιο σκουρόχρωμη. Το επίθετο μου, το έχουν κάνει διάφορες παραλλαγές. Εντάξει, γίνονται δημιουργικοί. Θα γίνω και εγώ πιο δημιουργική με τις απαντήσεις μου.

Γράφεις ολόκληρο κείμενο. Θέλει σκέψη. ΄Όταν κάτι δεν μας αρέσει, έχουμε συνηθίσει ότι απλά δεν το κάνουμε like, κάνουμε scrool και πάμε παρακάτω.

Όταν μπεις στη διαδικασία να σχολιάσεις και μάλιστα και να προσβάλλεις και με άσχημο τρόπο, δείχνεις το ποιόν σου ως άνθρωπος και ότι μάλλον δεν είχες κάτι καλύτερο να κάνεις και εκείνη τη στιγμή και γενικά. Δεν υπάρχει λόγος να με επηρεάσει κάτι. Σαν να έχω ένα 200άρι και να κάνω ότι περνάω ένα εμπόδιο που δεν υπάρχει. Θα χάσω χρόνο“.

• Θα σου κάνω την ερώτηση που μου κάνουν πολλοί εμένα. Εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο;

“Δεν θεωρώ ότι θα αλλάξω τον κόσμο, αλλά θέλω τα παιδιά ή οποιοσδήποτε, να πάρει ένα χαρακτηριστικό μου και να λέει “αφού το έκανες εσύ, μπορώ να το κάνω κι εγώ”. Να μην κωλώσει, να κάνει αυτό που όντως θέλει. Αυτό που θέλω να περάσω είναι το “κάνε ό,τι αγαπάς”.

Ακόμα και σε πιο μικρά παιδιά που κάνουμε μαζί προπόνηση και με ρωτάνε “Αναστασία, αξίζει να συνεχίσω;”, τους απαντάω “κάνε ό,τι αγαπάς”. Θες να συνεχίσεις; Συνέχισε το, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, είτε πας ψηλά, είτε δεν πας ψηλά. Θέλεις να ασχολείσαι πιο πολύ με τις σπουδές σου; Κάνε αυτό,το θέμα είναι να κάνεις ό,τι κάνει εσένα ευτυχισμένο“.

• Στο τέλος της μέρας, αν βάλουμε στη ζυγαριά τα αρνητικά σχόλια και τα παιδάκια που σε κυνηγούσαν για να βγάλετε μια φωτογραφία, τι είναι πιο δυνατό; Το γεγονός ότι εμπνέεις τόσα παιδιά και τους δείχνεις ότι μπορεί να υπάρχει ένα διαφορετικό μονοπάτι που μπορούν να περπατήσουν ή όλοι αυτοί που έχουν κολλήσει σε προηγούμενες δεκαετίες.

“Τα παιδάκια, γιατί τα παιδάκια όντως θα αλλάξουν τον κόσμο. Τους μεγάλους έχουμε συνηθίσει να μην τους ακούμε“.

• Και εσύ παιδί είσαι κατά κάποιον τρόπο.

“Ναι, είμαι παιδί και το δείχνω κιόλας ότι είμαι παιδί. Δεν κρύβω την παιδικότητα μου και δεν θέλω να το κάνω αυτό. Αλλά εντάξει, δεν μπορείς να αλλάξεις κάποιον άνθρωπο που έχει μάθει έτσι. Θα ήταν καλό να συμβεί, αλλά να μπει μόνος του στη διαδικασία.

Δεν θα ξεκινήσω εγώ να αρπάζω έναν-έναν και να λέω “εσένα θα σε αλλάξω”. Δεν θα πετύχει. Από τη στιγμή που τα παιδάκια το κάνουν μόνα τους, λένε “μου αρέσει η Αναστασία, θέλω να κρατήσω αυτό το χαρακτηριστικό του χαρακτήρα της”, όχι ότι είμαι πρότυπο, εγώ είμαι ευχαριστημένη“.

• Τι σε έχει κάνει τόσο σκληρή σαν άνθρωπο;

“Οι καταστάσεις. Όταν έχεις μεγαλώσει μόνος σου, όταν έχεις τραυματισμούς… Είχα ασπίδα μου την προπόνηση, δεν καταλάβαινα ότι είμαι μόνη μου, ότι περνούν οι μέρες, ότι μπαίνω στο σχολείο, ξαναβγαίνω, πάω προπόνηση, ότι είναι μία λούπα και δεν υπάρχει τίποτε άλλο.

Όταν είσαι όμως στο κρεβάτι και δεν μπορείς να κάνεις προπόνηση, χάνεται ο κόσμος σου. Δεν μπορείς να σηκωθείς, όχι να περπατήσεις ή να ξαναρχίσεις να τρέχεις, οπότε γίνεσαι πιο σκληρός. Και μετά πρέπει να το αλλάξεις, να μαλακώσεις, αλλά να κρατήσεις το γιατί είσαι σκληρός, τι σε επηρεάζει και τι όχι“.

• Άρα από αυτό που λες, καταλαβαίνω ότι πιο δύσκολο είναι το πνευματικό κομμάτι, παρά το σωματικό.

“Πνευματικό είναι αν πέσεις, να ξανασηκωθείς. Η να μείνεις εκεί και να πεις “οκ, δε θα το ξανακάνω”. Εγώ αυτούς που δεν σηκώνονται, αν δεν είναι ακραία η κατάσταση, θα τους πω και λίγο δειλούς ή θα πω ότι δεν ήταν πραγματικά το όνειρο τους“.

• Εσύ έχεις δειλιάσει ποτέ;

“Αρκετές φορές είχα πει στον εαυτό μου ότι μάλλον δεν θα επανέλθω. Το έλεγα, αλλά δεν το πίστευα. Αλλά το είχα πει, το έχω πει στις αδελφές μου“.

• Γιατί το λεγες; Μήπως για να πιέσεις περισσότερο τον εαυτό σου;

“Νομίζω ότι όταν το ακούς, τότε μπαίνεις στη διαδικασία να αναρωτηθείς “όντως το εννοούσα;”. Στο μυαλό σου μπορεί να έχεις πολλές σκέψεις. Όταν το έχεις μοιραστεί πλέον με κάποιον, όταν μπαίνεις στη διαδικασία να συζητήσεις, αναρωτιέσαι “όντως το εννοούσα; Μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου με κάτι άλλο πέρα από αυτό;”.

Καμιά φορά χρειαζόμαστε όντως να μιλάμε. Μπορεί και τις περισσότερες φορές. Οπότε ναι (δείλιασα), αλλά δεν το εννοούσα ποτέ στην πραγματικότητα. Και δεν το είπα ποτέ σε προπονητή μου“.

• Ποτέ;

“Πάντα του έλεγα, από την πρώτη στιγμή που το μάθαμε ότι πρέπει να μπω χειρουργείο, “εγώ δεν το έπαθα αυτό για να μην ξανασηκωθώ”. Εκείνου του είχαν πει ότι “η Αναστασία μπορεί να μην ξανακάνει σύνθετο”, εμένα δεν μου το είπε ποτέ. Μου το είπε πριν το 800άρι στο Ευρωπαϊκό γιατί με έβλεπε στενοχωρημένη.

Ήξερα ότι θα βγω τέταρτη γιατί δεν μου είχε πάει καλά το μήκος. Δεν μου είχαν πάει όλα πολύ καλά και μου λέει “γιατί αγχώνεσαι; Έχεις κερδίσει ήδη”. Εκεί πάτησα τα κλάματα. Ήμουν πολύ χαρούμενη που θα μπω στο 800άρι παρόλο που δεν το συνηθίζω και απλά μπήκα να απολαύσω τον αγώνα. Απόλαυσα ακόμη περισσότερο τον επόμενο, είπα θα πάω και πιο πάνω και πιο πάνω και πιο πάνω“.

• Γιατί αυτοπροσδιορίζεσαι ως τρελή; Είναι μια λέξη που χρησιμοποιείς πάρα πολύ. Και τι είναι, τέλος πάντων, τρέλα;

“Είναι κάτι που δεν το περιμένεις. Δεν περιμένεις την επόμενή μου κίνηση. Ούτε εγώ την περιμένω. Δεν ξέρω πως θα αντιδράσω, πως θα σε πειράξω, άμα δεν σε πειράξω. Αναλόγως την αλληλεπίδραση. Δεν ήμουν ποτέ τόσο κοινωνική. Τώρα έχω γίνει και δεν είμαι με όλους.

Έχω ένα χάρισμα κάπως να διαβάζω τις ενέργειες των ανθρώπων, δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, βλέπω που με παίρνει και που όχι. Μπορεί να περάσει κάποιος από δίπλα μου και να καταλάβεις ότι δεν θα δώσω σημασία. Ακόμα και να είμαστε στην ίδια παρέα, κάπου θα δώσω, κάπου δεν θα δώσω. Ένστικτο θέλεις να το πεις; Πές το όπως θέλεις.

Δεν με περιμένεις, δεν ξέρεις τι θα κάνω. Μπορεί στο επόμενο πεντάλεπτο να χορεύω και μετά από 10 λεπτά πάλι να κλαίω, χωρίς λόγο. Να έχω σκεφτεί κάτι που να μην είναι 100% στενάχωρο, να είναι “δες που ήσουν και που έφτασες”. Κλάμα χαράς“.

• Εγώ κλαίω όταν βλέπω αθλητές να πανηγυρίζουν και κυρίως όταν βλέπω αθλήτριες. Είναι κάτι που με συγκινεί πάρα πολύ, με συγκινεί βαθύτατα, μπορώ να κατανοήσω τη χαρά ενός αθλητή και τι έχει περάσει για να φτάσει εκεί. Αυτό δεν μπορούν να το καταλάβουν όλοι. Δεν είναι δουλειά τους να ξέρουν τι έχει περάσει ένας αθλητής, αλλά σίγουρα δεν είναι δουλειά τους να φτύνουν μίσος και να κράζουν στα social media.

“Όχι μόνο δεν είναι δουλειά τους, δεν καταλαβαίνω το κέρδος τους. Εμένα αυτό με ενοχλεί. Θα κάτσει, θα γράψει όλο το κατεβατό, θα βγάλει την αρνητικότητα. Θα νιώσεις καλύτερα; Αν νιώσεις καλύτερα, γράψε όσο θέλεις. Δεν έχω κανένα πρόβλημα“.

• Έξω βέβαια μπορεί να ζητήσει μία φωτογραφία μαζί σου.

“Καλά, αυτό ναι. Και όχι μόνο. Δεν με πειράζει. Θα ήθελα να καταλάβω μόνο τι κερδίζεις. Αν κερδίζεις κάτι, οκ συνέχισε, κάντο“.

• Εμένα η δική μου ψυχολόγος μου είχε πει ότι ίσως είναι καλό το γεγονός ότι ο κόσμος ξεσπάει στα social media, γιατί έτσι ίσως δεν ξεσπάει στο σπίτι του.

“Το ακούω. Δεν λέω το αντίθετο. Φαίνεται ότι για να βγάζεις τέτοια κακία, σίγουρα δεν περνάς καλά στο δικό σου χώρο. Ή μπορεί να μη νιώθεις ότι έχεις δικό σου χώρο. Προτιμώ να ξεσπάς όντως γραπτά, από το να ξεσπάς σε ένα παιδάκι. Ξέσπασε πάνω μου, δεν έχω κανένα πρόβλημα, μην ξεσπάς ποτέ σε ένα παιδί. Προτιμώ να ξεσπάσεις έτσι“.

• Υπάρχουν αθλητές από τους οποίους πήρες χαρακτηριστικά, όχι αναγκαστικά αθλητικά; Κάποιοι που θαύμαζες;

“Δε θα σου πω ότι είχα πρότυπο, γιατί δε μου αρέσει η λέξη. Όντως παίρνω χαρακτηριστικά, το είπες πολύ σωστά. Έβλεπα γενικά την εξέλιξη του Καράλη, το πόσο γρήγορα ανέβηκε, την Ελίνα Τζένγκο, το ότι μένει σταθερή, το ότι μπορεί να κάνει πράγματα. Τον Μίλτο Τεντόγλου, ότι μπορεί να κρατήσει μια σταθερότητα εκεί που είναι, στην Ελλάδα που είναι δύσκολο να το κάνει.

Θέλει έτσι ακριβώς, να παίρνεις μικρά-μικρά πράγματα που να σε κάνουν πιο δυνατό. Έτσι είναι και με την ευτυχία. Μικρά πράγματα ώστε κάθε μέρα να βγαίνεις λίγο πιο ευτυχισμένος. Έτσι συμπληρώνεται όλο. Είναι όλη η νοοτροπία, όχι ένα πράγμα. Σαν άνθρωπος πρέπει να δεις πώς λειτουργείς και να το χτίσεις σε όλους τους τομείς σου“.

• Δεν στέκει αυτό που θα πω, αλλά σε τι ποσοστό πιστεύεις ότι είσαι αθλήτρια και σε τι ποσοστό πιστεύεις ότι είσαι καλλιτέχνης; Θέλω να πω ότι σχεδιάζω σχεδιάζεις εσύ τα τατουάζ που έχεις.

“Εκφράζομαι πάρα πολύ και με πάρα πολλούς τρόπους, με τα τατού, βάφω τοίχους, δηλαδή βάφω έναν τοίχο μαύρο και τον ζωγραφίζω σαν καρτούν. Το έχω κάνει πάρα πολλές φορές, είναι αυτό, το φως μέσα από τη μαυρίλα. Η παιδικότητα που μπορείς να βγάλεις. Δεν έχει σημασία τι έχεις περάσει. Δύσκολο να απαντήσω. Θα πω 70% αθλήτρια και 30% καλλιτέχνης. Μπορώ να σκεφτώ το να μην ζωγραφίσω, δεν μπορώ να σκεφτώ το να μην τρέξω“.

• Θυμάσαι τον εαυτό σου πριν από πέντε-έξι χρόνια;

“Είχα επιδόσεις. Δεν καταλάβαινα πως τις έκανα, ήμουν παιδί. Δεν είχα ερωτήσεις, Δεν είχα απορίες“.

• Πήγαινες με το ένστικτο

“Ναι, πήγαινα με την τρέλα, ότι θέλω ξανά, πάμε ξανά. Καινούργιος αγώνας, αγώνας, αγώνας, αυτός ο ενθουσιασμός, η παιδικότητα. Αυτό θέλω να το κρατήσω για να είμαι τόσο ενθουσιασμένη και να πηγαίνω καλά. Πιστεύω ότι κι αυτό είναι πάει καλά, γιατί ακόμα το έχω κρατήσει. Έχουμε μήκος; Πάμε“.

• Και πώς θα είσαι σε πέντε-έξι χρόνια από τώρα;

“Θέλω να ελπίζω το λιγότερο ότι θα είμαι μέσα στην Ολυμπιάδα, το λιγότερο, γιατί ξέρω ότι θα δουλέψω πάρα πολύ και ψυχολογικά και σωματικά και είναι κάτι που το θέλω πολύ. Το ήθελε ο παιδικός μου εαυτός. Δεν ξέρω πώς έμαθα τη λέξη Ολυμπιάδα, Ολυμπιακοί Αγώνες. Βέβαια όταν ήμουν μικρή είχα μια κασέτα που ήταν “Σαλιγκάρια Πρωταθλητές”.

Ήταν το πρώτο μου ερέθισμα, το θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά γιατί έβαζα όλη την ώρα την κασέτα χωρίς αίσθηση, χωρίς κάποιο λόγο. Θέλω πάρα πολύ να πάω γιατί ξέρω τι έχω περάσει και θέλω αυτή είναι η λύτρωσή μου, να πάω στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να κάνω το καλύτερο που μπορώ“.

• Μπορεί ένας αθλητής, εσύ είσαι πραγματικά στην αρχή, αλλά μπορεί ένας αθλητής στίβου στην Ελλάδα να είναι αποκλειστικά αφοσιωμένος στο αθλητικό κομμάτι; Οικονομικά, υποστηρικτικά, καταλαβαίνεις πώς το λέω.

“Είναι δύσκολο, θα πω ότι πρέπει να είσαι λίγο και η εξαίρεση του κανόνα. Αλλά πιστεύω ότι αν το θες πάρα πολύ και το προσπαθείς πάρα πολύ, γιατί άλλο το θέλω και άλλο το προσπαθώ, αλλά αν είσαι 100% εκεί, θα στο δώσει 100%. Αλλά είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Είναι ένα 10% που μπορεί να το κάνει. Έχουμε παραδείγματα που το έχουμε δει. Καραλής, Μίλτος και θα δούμε κι άλλους“.

• Στην Αμερική υπάρχει μια εκπομπή στην οποία οι παρουσιαστές και οι παραγωγοί τέλος πάντων, δείχνουν tweets σε διάσημους και κάτι και τα διαβάζει και γελάνε. Έχει φτάσει ποτέ σε ένα σημείο να διαβάσεις ένα κακό σχόλιο και να πεις “ρε συ, θέλω να του στείλω μήνυμα αυτού του ανθρώπου, να τον ρωτήσω γιατί σκέφτηκε να πει μια τόσο κακή κουβέντα, μια τέτοια χοντράδα”. Το έχεις κάνει;

“Δεν έχω στείλει. Μπήκα όμως στη διαδικασία να το σκεφτώ όταν ένας έγραφε κάτω από κάθε ποστ. Μπλοκάρω για άλλους λόγους. Δεν μπήκα στη διαδικασία να στείλω“.

• Πιστεύεις θα φτάσεις ποτέ σε ένα σημείο να μη διαβάζεις τίποτα απ’ όλα αυτά;

“Μπα, έχουν πλάκα. Πάρα πολλή πλάκα έχουν“.

• Δεν έχεις φτάσει στο σημείο να στενοχωρηθείς πραγματικά από ένα σχόλιο, να πληγωθείς;

“Πιο μικρή μπορεί να στεναχωριόμουν αν μου έλεγαν κάτι για τα κιλά μου, αλλά όταν όταν ξέρεις ότι προσπαθείς, σε κιλά, σε ψυχολογία, στην προπόνηση… Κάνω την προσπάθειά μου. Είμαι καλά με τον εαυτό μου. Ξέρω ότι έχω προσπαθήσει 100% και θα προσπαθήσω και άλλο. Τώρα να δώσω σημασία σε κάποιον που απλά έγραψε κάτι και είναι έξω από τον χορό, όχι“.

• Ποιος είναι ο ήρωάς σου;

“Ο ήρωας μου… Θα πω ο Stitch, δεν μπορώ να πω κάτι άλλο. Γιατί είναι ακριβώς αυτό. Δεν περιμένεις την κάθε του κίνηση, είναι πολύ διαφορετικός. Τραβάει τα βλέμματα, είτε αρνητικά είτε θετικά, ανάλογα και τον κόσμο. Άθελά του μπορεί να πείραξε κάτι, αλλά τον βλέπεις και λες είναι η χαρά της ζωής”.

• Πες μου και για τα τατουάζ

“Τι να σου πρωτοπώ. Είναι η παιδικότητα που θέλω να κρατήσω, έχω τη χρονιά της μεγάλης μου αδελφής, οι τέχνες, ένα τραπουλόχαρτο που δείχνει τη δύναμη της γυναίκας. Μέσα από την τράπουλα της ζωής πρέπει να διαλέξεις την δική σου κάρτα, με τον δυναμισμό και την παιδικότητά σου.

Έχω το χέρι μου που ζωγραφίζει, έχω εμένα και τον μπαμπά μου και όλα απ’ έξω είναι τα αρνητικά του. Έχω έναν φιόγκο με συρματόπλεγμα, συμβολίζει τη θηλυκότητα και προστατεύει την αγάπη γιατί δεν δένομαι εύκολα. Καθόλου εύκολα. Πέρασα και μία περίοδο που δεν ήθελα ούτε να με αγκαλιάζουν, ούτε να με αγγίζουν. Έχω θέμα, δεν δίνω εύκολα αγκαλιές“.

• Όλα αυτά που μου λες, είναι σαν ένα μπουφάν που βρισκόταν πάνω σου και το έχεις πετάξει μακριά.

“Ναι, ναι, ναι, έχω κρατήσει κάποια πράγματα εννοείται, αλλά το ξεφορτώθηκα και το ξεφορτώθηκα πάρα πολύ και με το πόσο άρεσα και στον κόσμο. Πόσο με αποδέχτηκε χωρίς καν να με ξέρει. Πολλές φορές οι δικοί μας άνθρωποι δεν μπορούν να μας αποδεχτούν, προσπαθούν να μας αλλάξουν. Μην κάνεις αυτό, κανε το ένα, κάνε το άλλο. Το καλό μας θέλουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν το ποιοι είμαστε, ότι έτσι είμαστε εμείς. Και όταν σε αποδέχονται, ειδικά παιδιά που είναι η αθώα εκδοχή, δεν έχουν αυτή την κακία, είναι ό,τι πιο όμορφο.

Δεν περίμενω να αποδεχτεί ένας μεγάλος, αλλά αν το κάνει ένα παιδί, με κερδίζει. Αυτό θέλω. Δεν με νοιάζουν οι μεγάλοι. Οι μεγάλοι έχουν τις απόψεις τους. Το παιδί έχει αυτή την αθωότητα. Θα κερδίσεις ένα παιδί, είναι πολύ σημαντικό, γιατί βλέπουμε γονείς εκεί έξω που κάνουν παιδιά έτσι. Το να με θαυμάσει εμένα ένα παιδί, είναι πανέμορφο“.

• Τα outfits που κάνεις στους αγώνες, τα σχεδιάζεις από πριν ή όπως σου έρθει εκείνη τη στιγμή;

“Θα κάτσω στον καθρέφτη. Θα δω τι έχω, εκείνη τη στιγμή. Κοιτάω τον καθρέφτη μου και λέω “τι θέλω;”. Αστέρι; Αστέρι”. Δεν ξέρω πως μου ήρθε το αστέρι και το έκανα, αλλά ήταν πολύ ευθυγραμμισμένο και το έκανα και μετά και με άλλα χρώματα“.

• Πώς ένιωσες που όλο αυτό έγινε viral; Πώς το διαχειρίστηκες;

“Δεν μπορούσα να καταλάβω αν έγινε για το τι είπα, για το πώς βάφτηκα. Για τις επιδόσεις μου ξέραμε, τις περιμέναμε. Δεν είχα συνειδητοποιήσει γιατί γίνεται όλο αυτό, είναι η αλήθεια. Ήταν κάτι διαφορετικό που μου άρεσε. Μου άρεσε, δεν θα κρυφτώ. Μου άρεσε πάρα πολύ γιατί ήταν από το βάψιμο μέχρι την κάλτσα, μέχρι το όλο“.

• Και να σου πω, ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που θα μπορούσες να κάνεις; Θα ξύριζες το κεφάλι σου;

“Ε, όχι, δεν μπορώ με τα μαλλιά, όχι όχι“.

• Ποιο είναι το αθλητικό σου όνειρο;

“Σίγουρα ένα ολυμπιακό μετάλλιο, δεν υπάρχει αθλητής που να μην το πει αυτό“.

• Τι θα κάνεις αν θα το πάρεις;

“Σίγουρα θα βοηθήσω όποιον με έχει βοηθήσει, χωρίς να χρειάζεται να τον ονομάσω και να βγω να το πω. Μερικοί περιμένουν το “πατ-πατ” ενώ δεν έχουν κάνει τίποτα. Σίγουρα αυτό.

Και πρώτα απ’ όλα, πέρα από το να το αφιερώσω στον coach (τον Γιώργο Μποτσκάριωβ), το να βοηθήσω αυτόν όσο περισσότερο μπορώ. Γιατί οκ, εγώ χρειάζομαι ένα Χ ποσό για να πάω μια προετοιμασία. Ο coach θέλει παραπάνω για να αφήσει την οικογένειά του, να αφήσει τη δουλειά του, για να πάει μαζί μου κάπου.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον πυρήνα, από πού ξεκινούν όλα. Στηρίζουν οι χορηγοί τους αθλητές, αλλά πριν γίνεις αθλητής, έχεις έναν πυρήνα από πίσω. Τον ρώτησες ποτέ τι κάνει; Αν θέλει βοήθεια; Έχουμε συνηθίσει τα ομαδικά, που στα ομαδικά οι προπονητές στηρίζονται από τα σωματεία. Εμένα ο προπονητής μου είναι το σωματείο, οπότε να κάνει τι;“.

• Θα έκανες ποτέ ομαδικό άθλημα;

“Όχι! Είχα δοκιμάσει βόλεϊ για πλάκα, έκανα και ρυθμική, μη γελάσουμε όλοι. Βέβαια μου αρέσει ο χορός. Αλλά είμαι πάρα πολύ ανταγωνιστική. Θα κυνηγήσω όλες τις πάσες. Όχι, δεν είμαι για ομαδικό. Μου αρέσει να παίζω βόλεϊ, αλλά είμαι πολύ φανατική“.

• Επόμενος στόχος;

“Θα πω το επόμενο πανελλήνιο ρεκόρ, μάλλον στον κλειστό, γιατί είμαι λίγο μακριά από το Παγκόσμιο του Τόκιο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Θα πάρω δυο μέρες ρεπό ακόμα και μετά θα ξανακάνω προετοιμασία. Και να μη χάσω άλλη διοργάνωση με τον coach. Όπου πηγαίνει ο coach, να είμαι κι εγώ“.

Δείτε το video της συνέντευξης του SPORT24 με την Αναστασία Ντραγκομίροβα: