Το θαύμα της Αλεσάντρια
Η ομάδα που ανέδειξε τον Τζιάνι Ριβέρα και η πόλη που γέννησε τον Ουμπέρτο Έκο, γράφει ιστορία στο Κύπελλο Ιταλίας (videos+photos).
Αν ο Φάρος της Αλεξάνδρειας ήταν ένα από τα Εφτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, η πρόκριση της Αλεσάντρια στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ιταλίας μπορεί να θεωρηθεί ένα σύγχρονο, ποδοσφαιρικό θαύμα.
Οι ήρωες της ιστορικής πορείας και ο «θρύλος» που τους συνδέει με την Μίλαν, τελευταίο εμπόδιο πριν από τον τελικό.
Το καμάρι της τρίτης πολυπληθέστερης πόλης του Πιεμόντε, 90 χιλιόμετρα μακριά από το Τορίνο, η οποία δεν πήρε το όνομά της από τον Μέγα Αλέξανδρο, όπως το «ξαδελφάκι» της στην Αίγυπτο, αλλά από τον Πάπα Αλέξανδρου Γ’, τον 170ό Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας μέχρι τον θάνατό του, το 1159.
Ο διάσημος συγγραφέας, φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Ουμπέρτο Έκο, τέκνο της πόλης, δεν θέλει ούτε να βλέπει την ασπρόμαυρη μπάλα. Δεν νιώθει έτσι, όμως, η πλειοψηφία των πάνω από 90 χιλιάδων κατοίκων της Αλεσάντρια, οι οποίοι ζουν στον ρυθμό της ιστορικής πορείας της ομάδας του Άντζελο Γκρεγκούτσι.
“Απόψε τα παιδιά έγραψαν ξανά ιστορία. Είναι μια από τις πιο όμορφες βραδιές της αθλητικής μου καριέρας και την αφιερώνω σε ένα παιδί που προπόνησα και δεν είναι πια ανάμεσα μας: Τον λένε Πιερμάριο Μοροσίνι”, ήταν η συγκινητική αφιέρωση του τεχνικού της Αλεσάντρια, αναφερόμενος στον πρόωρα χαμένο, μέσο της Λιβόρνο (τον είχε παίκτη στην Βιτσέντσα), ο οποίος στις 14 Απριλίου του 2012, σε ηλικία 25 ετών, άφηνε την τελευταία του πνοή στον αγωνιστικό χώρο, στην διάρκεια αγώνα πρωταθλήματος με την Πεσκάρα.
Η αρχή έγινε με την άσημη ΑλτοΒιτσεντίνο (εντός έδρας νίκη με 2-0), ακολούθησε η Προ Βερτσέλι, ομάδα δεύτερης κατηγορίας (εκτός έδρας νίκη με 2-1), η Γιούβε Στάμπαι, τρίτης κατηγορίας (εντός έδρας νίκη με 1-0) και, στη συνέχεια, πήραν σειρά δύο ομάδες της μεγάλης, της πρώτης κατηγορίας.
Η Παλέρμο λύγισε μέσα στην έδρα της με 3-2, η Τζένοα επίσης στην Γένοβα με 2-1 (στην παράταση) και, το βράδυ της Δευτέρας (18/01), η γηπεδούχος Σπέτσια, ομάδα δεύτερης κατηγορίας, έκανε το «λάθος» να προηγηθεί, χάνοντας εν τέλει με 2-1 με δύο γκολ του Ρικάρντο Μποκαλόν.
Το πρώτο ματς θα γίνει στις 26 Ιανουαρίου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Τορίνο και όχι στην έδρα της ομάδας, το «Μοκαγκάτα», χωρητικότητας μόλις 5.800 θεατών, ενώ η ρεβάνς την 1η Μαρτίου στο Σαν Σίρο.
Και τα παιχνίδια της μοίρας δεν σταματούν εδώ για την Αλεσάντρια. Πριν από 80 χρόνια, όταν είχε φτάσει εκ νέου στα ημιτελικά του Κυπέλλου, είχε αντιμετωπίσει και πάλι την Μίλαν (!), την οποία είχε αποκλείσει με νίκη 1-0, σε νοκ άουτ ημιτελικό, γνωρίζοντας στη συνέχεια την συντριβή με 5-1 από την άσπονδη γειτόνισσά της, Τορίνο.
Μετά από μόλις μια σεζόν στην Αλεσάντρια, ο Ριβέρα μετακόμισε στην Μίλαν, όπου έπαιξε για 19 χρόνια (!), συμπλήρωσε πάνω από 500 συμμετοχές, κατέκτησε τρία Πρωταθλήματα, τέσσερα Κύπελλα, δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, δύο Κυπελλούχων και ένα Διηπειρωτικό, ενώ αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της Ευρώπης το 1969, παίρνοντας την «Χρυσή Μπάλα», όντας ο πρώτος Ιταλός που τα κατάφερνε (ο Ομάρ Σίβορι που την πήρε το 1961 ως Ιταλός, είχε γεννηθεί στην Αργεντινή).
Οι δύο ομάδες της καρδιάς του θα τεθούν αντιμέτωπες για μια θέση στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας και, όπως είναι φυσικό, περιμένει πως και πως αυτή την ιστορική αντάμωση. “Θα έπρεπε να είμαι ουδέτερος, αλλά θα είμαι λίγο παραπάνω με την Αλεσάντρια, λόγω της κατηγορίας που παίζει. Η Μίλαν τρίτη στο πρωτάθλημα και η Αλεσάντρια Κυπελλούχος θα ήταν το ιδανικό φινάλε”, εξήγησε ο Ριβέρα, ο οποίος περιμένει να δει την Αλεσάντρια ξανά στηνSerieA, όπου η ομάδα συμμετείχε για τελευταία φορά στην πρώτη σεζόν (1959-60) μετά την αποχώρηση του μεγάλου Τζιάνι.
Μιας ομάδας που φοράει γκρι στην βασική της εμφάνιση και είναι η μοναδική στην Ευρώπη που έχει συγκεκριμένα το «Cool Gray 7c», όπως εξηγεί ο εμπορικός διευθυντής Λούκα Μπόριο. Αυτή η απόχρωση του γκρι φιλοδοξεί να εξακολουθεί να γράφει ιστορία στο Κύπελλο Ιταλίας. Μίλαν,έχετονουσου.
…μετά η Τζένοα
Και, την Δευτέρα (18/01), η Σπέτσια