Το fair play που θυμάμαι

Με αφορμή το fair play του Γιάννη Χλωρού στο πρόσφατο παιχνίδι της Νέας Ιωνίας με τον Ηλυσιακό για το πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, εννιά δημοσιογράφοι του Sport24.gr θυμούνται ανάλογες περιπτώσεις και απονέμουν τα δικά τους βραβεία.

Λουτζ Λονγκ ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης

Την 4η Αυγούστου του 1936 στο Ολυμπιακό στάδιο του Βερολίνου οι Γερμανοί περίμεναν την πρώτη… “΄Άρια” απάντηση στον Τζέσε Όουενς. Μια μέρα νωρίτερα ο 23χρονος αφροαμερικάνος είχε κατακτήσει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στα 100μ. και ο Αδόλφος Χίτλερ αποφάσισε να αναχωρήσει εσπευσμένα απο το στάδιο, πριν την απονομή. Τώρα ήταν η σειρά του μήκους…

Στον πρωινό προκριματικό ο κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ Όουενς έχει κάνει δύο άκυρες προσπάθειες και είχε μόνο μία ακόμα για να περάσει τα 7,15 και βρεθεί στον τελικό. Λίγο πριν την καθοριστική προσπάθεια, τον πλησιάζει ο συνομηλικός του Λουτζ Λονγκ. Ο αθλητής που έχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ, που έχει ήδη προκριθεί και αν μείνει έξω ο Όουενς είναι αγκαλιά με το χρυσό. Η μεγάλη γερμανική ελπίδα. Η..απάντηση!

Είναι αυτός όμως που συμβουλεύει τον Όουενς να πατήσει αρκετά πίσω από την βαλβίδα και να μην ρισκάρει, δείχνοντας του μάλιστα και που! Ο Αμερικάνος τον ακούει, ηρεμεί και περνάει εύκολα στον τελικό. Εκεί -το απόγευμα της ίδιας μέρας- γίνεται μεγάλη μάχη, το ολυμπιακό ρεκόρ καταρρίπτεται πέντε φορές απο τους δύο μονομάχους, ο Όουενς κερδίζει με 8,06, ο Λονγκ παίρνει το ασημένιο μετάλλιο με 7,87 και είναι πρώτος που τρέχει να αγκαλιάσει τον Αμερκάνο και να φωτογραφηθεί μαζί του. “Ήθελε πολύ κουράγιο απο αυτόν για το κάνει αυτό μπροστά στον Χίτλερ. Όλα μου τα μετάλλια και τα κύπελλα δεν μετράνε τίποτα μπροστά στην 24 καρατίων φιλία που ένιωσα για τον Λουτζ Λονγκ εκείνη τη στιγμή” θα πεί μετά ο Όουενς.

Ο Γερμανός αθλητής δεν κέρδισε και δεν έζησε με τα προνόμια ενός ολυμπιονίκη. Στάλθηκε στο μέτωπο, υπηρέτησε ως υπαξιωματικός και σκοτώθηκε το 1943 κατά την απόβαση των Συμμάχων στην Σικελία.

Μέγκαν Βόγκελ ο Κώστας Χολίδης

Υπάρχουν ιστορίες στον αθλητισμό που αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την έννοια του “fair play”. Άλλες έχουν γίνει περισσότερο γνωστές και άλλες λιγότερο. Μία από αυτές είναι η ιστορία της Μέγκαν Βόγκελ στο Κολεγιακό πρωτάθλημα στίβου των ΗΠΑ. Η αθλήτρια του West Liberty αφού πρώτα κέρδισε τα 1.500μ ήθελε να κάνει το ίδιο και στα 3.000μ. Εμπόδιο της ήταν η Άρντεν ΜακΜάθ η οποία ήταν πρώτη μέχρι και τα τελευταία μέτρα. Η προπορευόμενη τότε ΜακΜάθ δεν άντεξε και η Μέγκαν Βόγκελ είχε την ευκαιρία της να κερδίσει, αλλά δεν το έκανε. Έσπευσε γρήγορα πάνω από την αντίπαλό της και την κουβάλησε μέχρι την γραμμή του τερματισμού κινδυνεύοντας να ακυρωθούν και οι δύο αφού κάτι τέτοιο απαγορεύεται από τους κανονισμούς. Τελικά η Ομοσπονδία δεν ακύρωσε καμία από τις δύο και η Βόγκελ έδωσε ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα “fair play”.

Πάολο Ντι Κάνιο ο Θοδωρής Κουνάδης

Ο Βενγκέρ δεν μπορεί να ξεχαστεί με την κίνηση να ζητήσει να επαναληφθεί (όπως και έγινε) ο αγώνας με τη Σαουθάμπτον γιατί η ομάδα του κέρδισε από φάση στην οποία δεν τηρήθηκε το φερ-πλέι. Ούτε φυσικά ο Νικολαΐδης που… δεν μέτρησε γκολ που έβαλε στον Ιωνικό γιατί το σημείωσε με το χέρι. Όπως και οι παίκτες του Άγιαξ που κάθισαν να δεχθούν γκολ από την Καμπούρ γιατί σκόραραν… κατά λάθος σε επαναφορά φερ-πλέι. Αλλά η κίνηση του Ντι Κάνιο το 2000 με (τα) ξεπερνά. Ίσως γιατί ήταν το “κωλόπαιδο”, ο “αληταράς” το “κακό παιδί” της Πρέμιερ. Και κανείς δεν περίμενε στο φινάλε του αγώνα της Γουέστ Χαμ στην έδρα της Έβερτον, με το σκορ στο 1-1, να αρνηθεί να σκοράρει πιάνοντας την μπάλα με τα χέρια. Γιατί; “Ο δύστυχος ο τερματοφύλακας βρισκόταν στο έδαφος, υπέφερε και θα ήταν απάνθρωπο να στείλω την μπάλα στα δίχτυα”.

Ααρον Χαντ ο Κώστας Πετρωτός

Ζώντας σε μια χώρα που όλοι μας αποθεώνουμε το αποτέλεσμα και δεχόμαστε ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα, κινήσεις fair play μοιάζουν με όαση μέσα στην έρημο.

Από το άπλωμα του χεριού του Άγγελου Αναστασιάδη στον Ζιοβάνι μετά από ένα υπέροχο γκολ του Βραζιλιάνου σε αγώνα Ολυμπιακού-Ηρακλή πριν χρόνια, την περιβόητη κίνηση του Ντέμη Νικολαΐδη σε τελικό Κυπέλλου και φυσικά πολλά παρόμοια περιστατικά στο εξωτερικό (ξεχωρίζει η ενέργεια του Ντι Κανιο να πιάσει τη μπάλα με τα χέρια γιατί ο τερματοφυλακσς της Έβερτον ήταν τραυματίας).

Προτιμώ να σταθώ, όμως, σε κάτι που έγινε τον περασμένο Μάρτη στη Γερμανία. Ο Άαρον Χαντ, αρχηγός της Βερντερ Βρέμης αρνήθηκε το πέναλτι που σφύριξε ο διαιτητής σε αγώνα με τη Νυρεμβέργη παραδεχόμενος ότι βούτηξε. Μάλιστα, βραβεύτηκε γι’ αυτή του την κίνηση. Το επιλέγω γιατί ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή που βιώσαμε μέσα στη φετινή χρονιά.

Φάμπιο Σκοτσόλι η Νίκη Μπάκουλη

Στις 22 Ιουλίου του 2011, ο Behring Breivik θα γινόταν γνωστός ως “Μακελάρης της Νορβηγίας” και θα περνούσε στην ιστορία ως ο “νεοναζί που σκόρπισε τρόμο και θάνατο” στη χώρα, βομβαρδίζοντας κυβερνητικά κτήρια στο Όσλο (με οκτώ νεκρούς), ενώ στη συνέχεια ταξίδεψε στο νησί Ουτόγια, όπου άνοιξε πυρ και αφαίρεσε τις ζωές 67 εφήβων, που βρίσκονταν στην κατασκήνωση της νεολαίας του Εργατικού κόμματος. Στη σύλληψη του, θα έλεγε πως είχε ως στόχο να σώσει τη Νορβηγία από τους μουσουλμάνους και τους συμμάχους.

Τρεις ημέρες αργότερα, ο Αλεξάντερ Ντάλε Όεν θα ανέβαινε στην κορυφή του κόσμου, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης, στη Σανγκάι, στα 100 μέτρα πρόσθιο. Στην ανάκρουση του ύμνου, οι κάμερες θα εστίαζαν στη συγκίνηση που δεν αφορούσε την επιτυχία, αλλά το θρήνο που βίωνε η πατρίδα του.

Ένα χρόνο αργότερα, ο Ντάλε Όεν θα βρισκόταν νεκρός, από καρδιακή προσβολή, σε προ Ολυμπιακό training camp, στο Flagstaff. Ήταν μόλις 26 χρόνων. Στις 22/5 του ίδιου έτους (2012), τρεις εβδομάδες μετά τον άδικο χαμό του Νορβηγού, ο Φάμπιο Σκοτσόλι θα τερμάτιζε για πρώτη φορά πρώτος στα 100 μ. πρόσθιο, στο ευρωπαϊκό του Ντέμπρετσεν. Μέχρι εκείνη την ημέρα, έβλεπε τον Ντάλε Όεν να πατά στο υψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου. Εκείνος είχε μάθει να αρκείται στο δεύτερο, μέχρι το Ντέμπρετσεν. Την πρώτη διοργάνωση δηλαδή, που δεν βρήκε απέναντι του τον Νορβηγό. Στον τερματισμό τον πλημμύρισαν δάκρυα. Έδειχνε να κουβαλάει ένα βάρος που δεν μπορούσε να αντέξει. Λίγο αργότερα, ο Ιταλός θα εξηγούσε ότι “άντεξα μέχρι το τέλος, γιατί ήθελα να νικήσω και να αφιερώσω τον τίτλο στον Άλεξ. τον άνθρωπο που βρισκόταν πάντα δίπλα μου, για να πανηγυρίσουμε τις επιτυχίες μας. Αυτόν που με έσπρωχνε να γίνω καλύτερος”. Η διοργάνωση είχε ξεκινήσει με ένα video στη μνήμη του Ντάλε Όεν, ο οποίος στις 21/5 θα γιόρταζε τα 27α γενέθλια του.

Στην ίδια διοργάνωση, οι αθλητές και οι αθλήτριες της νορβηγικής ομάδας θα λάμβαναν το βραβείο International Fair Play, από την ευρωπαϊκή ομοσπονδία υγρού στίβου, για την παρουσία τους και τη συμμετοχή τους στο event “όπου κατέθεσαν την καρδιά τους”, στη μνήμη του Ντάλε Όεν.

Ρομέιν Σάτο o Γιάννης Φιλέρης

Τα ομαδικά σπορ έχουν τη γοητεία του απρόβλεπτου, αλλά και μια ιδιαιτερότητα. Οι περισσότεροι προσπαθούν να ξεγελάσουν τους διαιτητές. Εδώ, ολόκληρος Μαραντόνα, ο θεωρητικά κορυφαίος ποδοσφαιριστής του πλανήτη, είχε πανηγυρίσει γκολ που έβαλε με το χέρι σε προημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τέσσερα χρόνια μετά … έκανε τον τερματοφύλακα, σε αγώνα με την Σ. Ένωση και ταυτόχρονα (πάλι) τον Κινέζο. Μας κάνει εντύπωση, λοιπόν, όταν οι απατεώνες παραδέχονται ότι πήγαν να … κλέψουν. Ή όταν κάποιοι δεν “εκμεταλλεύονται” είτε την στιγμή αδυναμίας του αντιπάλου, ή την τύφλα κάποιου διαιτητή. Η Νίκη Μπάκουλη, ας πούμε, ζει για τη στιγμή που ο Ρούντι Φερνάντεθ θα παραδεχθεί ότι έκανε… θέατρο, σε μια φάση που ζητάει επίμονα φάουλ. Δύσκολο. Έχετε δει πολλούς παίκτες να το κάνουν (πόσο μάλλον ο Ρούντι);

Κι όμως υπάρχουν και τέτοιοι. Ιδού ο Ρομέιν Σάτο, σε αγώνα Σιένα – Βίρτους για το ιταλικό πρωτάθλημα, όπου παραδέχεται … σε ένα φίλαθλο, ότι το φάουλ που πήρε ήταν αρκετά αυστηρό, εως ανύπαρκτο.

Όλιβερ Καν ο Ηλίας Ευταξίας

Οι Γερμανοί είναι ψυχροί, έχουν κρύο αίμα και οι συναισθηματισμοί πάνε περίπατο όταν τους βρίσκεις απέναντί σου. Οι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί τους ακολουθούν σε κάθε βήμα και ο Όλιβερ Καν είναι μία φυσιογνωμία που θα μπορούσε άνετα να αντικατοπτρίσει όλα τα παραπάνω στο πρόσωπό του. Κι όμως η κίνησή του μετά τον τελικό του Champions League το 2001, τον τοποθέτησε στο δικό μου μυαλό, ως έναν από τους πιο αγαπητούς παίκτες, παρ ότι η εικόνα του θα με τρόμαζε αν τον έβλεπα απέναντί μου.

Σκεφτείτε απλά τη στιγμή: Η Μπάγερν έχει κερδίσει έναν τελικό στην ψυχοφθόρο διαδικασία των πέναλτι, με τον Καν να πιάνει τρία από αυτά. Φυσιολογικά, μετά την απόκρουση στον Πελεγκρίνο, θα έπρεπε να τρέχει δεξιά και αριστερά πανηγυρίζοντας ή να ήταν πνιγμένος στις αγκαλιές των συμπαικτών του. Αυτή θα ήταν η νορμάλ αντίδραση, αλλά ο Καν όχι μόνο δεν πανηγύρισε μία δική του νίκη, μία στιγμή που ονειρεύεται κάθε τερματοφύλακας, αλλά είπε “όχι” στον Σαλιχάμιτζιτς που θέλησε να τον αγκαλιάσει και κατευθύνθηκε στον Σαντιάγο Κανιθάρες που έκλαιγε δίπλα στο τέρμα. Τρομερή στιγμή που ανάγκασε τις κάμερες να εστιάσουν εκεί και όχι στα πανηγύρια και την UEFA να του δώσει το βραβείο Fair Play για να κάνει παρέα σε αυτό του MVP του τελικού και του χρυσού μεταλλίου που συνόδευε την κούπα με τα μεγάλα αυτιά. Τα άξιζε όλα στο 100% Πραγματικά δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συγκεκριμένη σκηνή και κάθε φορά που βλέπω κάτι αντίστοιχο μου έρχεται στο μυαλό ο τρομακτικός Καν ν’ αγκαλιάζει τον Κανιθάρες. #Respect που λένε και στα social media.

Tζιμ Ρέντμοντ η Γιώτα Κουνάλη

“Σημασία έχει η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες”… Αυτή δεν είναι μια φράση-κλισέ. Όποιος ειρωνεύεται, καλό είναι να φέρνει στο νου του την εικόνα του Ντέρεκ Ρέντμοντ. Ο Βρετανός πρωταθλητής των 400 μέτρων ήταν ένα από τα φαβορί στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992. Το όνειρο του για την κατάκτηση ενός ολυμπιακού μεταλλίου σμπαραλιάστηκε από τους πόνους που τον έπιασαν στον οπίσθιο μηριαίο στον ημιτελικό του αγωνίσματος στο “Μονζουίκ”. Κατέρρευσε και κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να σηκωθεί και να βαδίσει μέχρι τον τερματισμό. Απέμεναν τουλάχιστον 200 μέτρα μέχρι τον τερματισμό, ένας πραγματικός Γολγοθάς.

Την ώρα που γνώριζε την αποθέωση από το κοινό, ένιωσε να τον πιάνει κάποιος από το μπράτσο. Ήταν ο πατέρας του, ο Τζιμ, που είχε ξεκινήσει μια τρελή κούρσα από την κερκίδα για να φτάσει κοντά στο παιδί του. “Αρχικά μου είπε να σταματήσω, για να μην πάθω μεγαλύτερη ζημιά. Θα τερματίσω του απάντησα”, θυμάται ο 49χρονος σήμερα Ντέρεκ. “Ξεκινήσαμε μαζί την καριέρα σου. Θα την ολοκληρώσουμε μαζί”, ήταν η απάντηση του Τζιμ, θυμίζοντας μας τους κόπους των γονιών των πρωταθλητών.

Ο Ντέρεκ ήθελε να τερματίσει για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Στη Σεούλ το 1988 δεν έτρεξε στον προκριματικό εξαιτίας τραυματισμού. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια ακολούθησαν οκτώ επεμβάσεις. Μετά τη Βαρκελώνη δεν κατάφερε να τρέξει ξανά. Ο Τζιμ ήταν και πάλι δίπλα του όταν ο Ντέρεκ συνέχισε την καριέρα του παίζοντας μπάσκετ στην εθνική ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας, όταν έπαιξε ράγκμπι.

Η προσπάθεια του Ντέρεκ και του Τζιμ είναι μια από τις πιο αξιομνημόνευτες και συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του αθλητισμού. Μας θυμίζει πως δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε ποτέ την προσπάθεια μας, να τελειώνουμε πάντοτε αυτό που αρχίσαμε, ακόμα και αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θέλουμε.

Εβερτον ο Θοδωρής Ρούσσος

Μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις, ένα fair play εκατομμύρια… Η Έβερτον αποτίει φόρο τιμής στα 96 θύματα του Χίλσμπορο…