Τα πυροτεχνήματα δεν αρκούν

Η ήττα του Ολυμπιακού από την Paris Saint-Germain δεν είναι καμιά τρομερή αποτυχία. Ακόμα και αν έχασε με 4-1 μέσα στην έδρα του. Ο στόχος των Γάλλων είναι να φτάσουν στα ημιτελικά, ενώ οι Ερυθρόλευκοι αν περάσουν τον όμιλο θα είναι απόλυτα επιτυχημένοι.

Αυτό που έχει σημασία είναι η εικόνα που έχεις σε αυτές τις αναμετρήσεις. Και η ομάδα του Michel δεν ήταν καλή, δε (με) έπεισε. Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι θα διαφωνήσετε. Από ό,τι καταλαβαίνω η πλειοψηφία του κόσμου έμεινε ικανοποιημένη από αυτά που παρουσίασαν οι Πειραιώτες (αν και δεν τους μέτρησα κιόλας).

Ίσως φταίει το γεγονός πως ο πήχης για τις ελληνικές ομάδες έχει κατέβει (ακόμα και για τον Ολυμπιακό που ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους). Ή ότι πολλοί περίμεναν την PSG να κυριαρχήσει από τα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης. Όπως και να ‘χει, θα προσπαθήσω με τη βοήθεια και των στατιστικών να εξηγήσω για ποιο λόγο δεν ενθουσιάστηκα με την απόδοση της ομάδας του Michel. Ούτε καν με όσα έκανε στο πρώτο ημίχρονο.

Καλύτερος για ένα τέταρτο

Για 45 λεπτά ο Ολυμπιακός ήταν τίμιος, προσφέροντας και λίγες ωραίες στιγμές. Κυρίως με τον Weiss. Μπήκε δυνατά, με διάθεση να πιέσει, έβγαλε ενέργεια και αιφνιδίασε τους Γάλλους. Μέχρι εκεί όμως. Ούτε έκρυψε την μπάλα, ούτε χάζεψε την Παρί, ούτε την έκλεισε στα καρέ της, ούτε ήταν τόσο συμπαγής πίσω που δεν πέρναγε τίποτα. Οι αριθμοί μπορεί να μη λένε την αλήθεια, αλλά πολλές φορές σε βοηθάνε να την πεις. Προσωπικά, είδα ότι ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος από την PSG για 15-20 λεπτά. Οι αριθμοί φαίνεται να συμφωνούν μαζί μου. Με βάση το σύστημα αξιολόγησης του squawka.com στο πρώτο τέταρτο, οι γηπεδούχοι έπιασαν την καλύτερή τους επίδοση με 30 (ας τους πούμε πόντους), ενώ η ομάδα του Blanc στο ίδιο διάστημα είχε 9 λιγότερους.

Σε κάθε επόμενο τέταρτο η Παρί είχε το προβάδισμα. Η συνολική της βαθμολογία ήταν 347 και του Ολυμπιακού -75. Και πριν μπω σε λεπτομέρειες θέλω να σημειώσω ότι στο Copenhagen – Juventus (1-1) το «σκορ» ήταν 205-317. Έτσι, για να υπάρχει κι ένα μέτρο σύγκρισης ας πούμε. Πάμε να δούμε τώρα πόσο (μη) εντυπωσιακό ήταν το πρέσινγκ των Πειραιωτών. Πόσες φορές να έκλεψαν άραγε την μπάλα πάνω από τη σέντρα; Τα στατιστικά του fourfourtwo λένε 1 σε όλο το 90λεπτο. Συν 5 επιτυχημένα τάκλινγκ. Όλα αυτά αρκετά μακριά από την αντίπαλη περιοχή. Η Plzen κόντρα στη City, στον ίδιο χώρο, είχε 3 κλεψίματα. Το 1 μέσα στην περιοχή των Πολιτών. Η Copenhagen απέναντι στη Juventus, έκανε 5. Ίσως όμως οι Πειραιώτες ανάγκασαν τους Γάλλους να υποπέσουν, σε ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό λαθών για αυτούς. Το whoscored.com λέει όχι. Είχαν 17 λάθη. 1 παραπάνω είχαν κάνει κόντρα στη Nantes κι 1 λιγότερο απέναντι στην Guingamp.

Πάμε παρακάτω. Για να δούμε, πόση διάρκεια είχε η πίεση; Το πρώτο γράφημα παρακάτω, μας δείχνει ότι πράγματι ο Ολυμπιακός, στα πρώτα 25 λεπτά, κινήθηκε ψηλά και οι παίκτες του πάτησαν αρκετά την αντίπαλη περιοχή. Για την ακρίβεια, πολύ περισσότερο από όσο το έκαναν στα υπόλοιπα 65 λεπτά (βλέπε δεύτερο γράφημα). Το τρίτο γράφημα μας φανερώνει ότι από το 30 και μετά, οι Ερυθρόλευκοι άρχισαν να χάνουν μέτρα. Προφανώς γιατί έμεναν από δυνάμεις και η Παρί ανακτούσε την ηρεμία της.

Πόσο απειλητικός ήταν ο Ολυμπιακός όταν πίεζε; Έχασε τόσες πολλές ευκαιρίες; «Πάτησε» την Παρί κι απλά ήταν άτυχος; Θα «έπρεπε» στο πρώτο ημίχρονο να νικάει 3-1; Αυτές οι περιβόητες 10 τελικές ήταν τόσο μεγάλες ευκαιρίες; Για να ρίξουμε μια ματιά στο γράφημα του fourfourtwo, που δείχνει τις τελικές των πρωταθλητών Ελλάδας στο πρώτο 45λεπτο. Έχουμε 3 σουτ αρκετά μέτρα έξω από τη μεγάλη περιοχή, που πήγαν προς το τέρμα. Δε θυμάμαι κανένα να ανησύχησε τον Sirigu. Βλέπουμε ακόμα τα 3 σουτ εκτός περιοχής των Weiss και Fuster, με τα δύο να βρίσκουν δοκάρι και το άλλο να περνάει λίγο δίπλα από αυτό. Εκτός του γκολ, τα άλλα 3 σουτ εντός περιοχής δεν απείλησαν τον Ιταλό τερματοφύλακα. Καμία από αυτές τις φάσεις δεν είναι μεγάλη, καθαρή ευκαιρία για γκολ. Για την ακρίβεια η μόνη καλή ευκαιρία, που έφτιαξαν οι γηπεδούχοι ήρθε 2 λεπτά μετά το 0-1, όταν ο Μανιάτης έκανε τη σέντρα και ο Μήτρογλου δεν πρόλαβε να πάει πρώτος στην μπάλα.

Προσέξτε, μιλάμε για ευκαιρίες. Για δημιουργία καλών προϋποθέσεων για γκολ. Όχι για καλές φάσεις. Μπορούμε να υπολογίσουμε και το δεύτερο σουτ του Weiss, αφού ήταν καλή ομαδική προσπάθεια και η εκτέλεση έγινε από θέση που ο Σλοβάκος έχει τη δυνατότητα να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Και τέλος. Αυτά παρήγαγε ο Ολυμπιακός. Αν νομίζετε πως αυτά αρκούν για να θεωρήσουμε πως το σκορ του πρώτου μέρους τον «αδικεί», πάω πάσο.

Το μέλλον θα δώσει απαντήσεις

Αφού λοιπόν έχουμε μερικά δεδομένα, ας κάνω μια σύνοψη και μια συνολική αποτίμηση για το ματς. Ναι, να πούμε μπράβο στον Ολυμπιακό επειδή μπήκε με τσαμπουκά και αυτοπεποίθηση. Ή και όχι. Δηλαδή ωραία η «τρέλα», αλλά όπως φανταζόμασταν και όπως αποδείχτηκε δε θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ η πίεση. Για την ακρίβεια διήρκησε μισή ώρα, με το ζόρι. Μπράβο και στον τρομερό Weiss που έβαλε και γκολάρα (βασικά, αυτό είναι και το μόνο πραγματικά σπουδαίο που έκαναν χθες οι Πειραιώτες). Το ότι είναι πολύ καλός ποδοσφαιριστής το ξέραμε πάντως. Η ομάδα όμως δε λειτούργησε όπως πρέπει για να τον βοηθήσει και όλοι μαζί να εκμεταλλευτούν τα λεπτά που η PSG πιάστηκε απροετοίμαστη.

Αυτοματισμούς και καλές ομαδικές κινήσεις στην επίθεση, εγώ είδα λίγες φορές. Το ότι ο Μήτρογλου ήταν σχεδόν εκτός αγώνα ακόμα και στα πρώτα λεπτά, νομίζω ότι λέει αρκετά. Επίσης, ακόμα και το αρχικό πρέσιγνκ ήταν αποτέλεσμα όρεξης, διάθεσης, πίστης, τρέλας, έδρας, αλλά όχι δουλειάς. Αποστάσεις πολύ καλές, ελάχιστες φορές είδα. Η πίεση δε γινόταν επιλεγμένα, συγχρονισμένα και όταν και όπου έπρεπε. Δε γινόταν με το μυαλό, αλλά με την καρδιά. Η κατάρρευση στη συνέχεια ήταν φυσικό επακόλουθο.

Μπράβο και στους Σάμαρη, Machado. Στον πρώτο κυρίως επειδή βοήθησε σε περισσότερα πράγματα από όσα έχει δείξει ότι έχει στο ρεπερτόριό του. Στον δεύτερο γιατί αντέχει παρά την άδικη κριτική και την κακή (περσινή) διαχείριση και φαίνεται αποφασισμένος να αποδείξει σε όλους όσους δε «βλέπουν», ότι είναι πολύ χρήσιμος παίκτης. Αν κάποιος θεωρεί σωστό να κράξει τον Σάμαρη για το δεύτερο ημίχρονο, να περάσει έξω. Αυτά τα μπράβο έχω. Άντε κι ένα στον κάτι παραπάνω από τίμιο Bong. Κι άλλο ένα στο μαλλί του.

Στον Michel θα πω μπράβο, αν αποδείξει στο μέλλον ότι αυτό που επιχείρησε να κάνει χθες, μπορεί να το στηρίξει η ομάδα του. Θα έχει τις ευκαιρίες του απέναντι στις άλλες δύο ομάδες του ομίλου, οι οποίες σαφώς και δεν έχουν την ποιότητα της Παρί. Για να κλείσω με τον Ολυμπιακό, να πω ότι τα «πυροτεχνήματα» 15-20-30-45 λεπτών δεν είναι λόγος για να πανηγυρίζεις και να νιώθεις αισιόδοξος και ικανοποιημένος. Πολύ περισσότερο όταν αυτά δεν πλήγωσαν ιδιαίτερα τον αντίπαλο. Πάντως, το ρόστερ της ομάδας δίνει το δικαίωμα να ελπίζεις πως στο μέλλον τα 15 απολαυστικά/ωραία/διασκεδαστικά/αναπάντεχα/τολμηρά λεπτά θα γίνουν ένα ημίχρονο πραγματικά καλού ποδοσφαίρου και στη συνέχεια 90λεπτο και πάει λέγοντας.

Όσο για την PSG, θα επιστρέψω στους αριθμούς λίγο, για να σημειώσω πως είχε παρόμοια ποσοστά επιτυχημένων πασών και κατοχής με τα προηγούμενα φετινά της εκτός έδρας ματς, ενώ έπιασε και τον (εκτός έδρας) μέσο όρο της στις τελικές. Πάλι όμως έδειξε πως έχει αρκετή δουλειά να κάνει, αν θέλει να πάει μακριά στη διοργάνωση. Για τους ομίλους, η ποιότητα των παικτών της είναι αρκετή. Χθες νίκησε κάνοντας λίγα πράγματα. Για τη συνέχεια θα χρειαστεί να βρει αυτοματισμούς, χημεία, την καλή της 11άδα κι έναν πιο ώριμο Verratti. Το σίγουρο είναι πως και οι δύο ομάδες ακόμα ψάχνονται. Δικαιολογημένα. Αμφότερες έκαναν σημαντικές αλλαγές το καλοκαίρι. Σιγά-σιγά όμως θα πρέπει να αρχίσουν να πείθουν.

Υ.Γ. Για το δεύτερο ημίχρονο, θέλω να σημειώσω μόνο ότι είναι ανησυχητικό, που ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να έχει ασφάλεια, έστω για λίγα λεπτά, όταν χρειάστηκε να αμυνθεί πιο πίσω. Η κούραση είναι ένας παράγοντας, αλλά δε δικαιολογεί τα πάντα. Τέλος, προφανώς και το πρέσινγκ βοήθησε τον Ολυμπιακό να κρατήσει την Παρί μακριά από την εστία του, αλλά σε αυτό έβαλε το χεράκι της και η PSG. Εξάλλου, έχω ξαναπεί ότι σε ανάλογες καταστάσεις έχει ξαναδυσκολευτεί. Σημειώνω μόνο ότι δεν έκανα αναφορά στο γεγονός πως η ομάδα του Blanc δεν πάτησε πολύ την περιοχή των γηπεδούχων στο πρώτο μέρος, επειδή το βασικό θέμα ήταν να εξετάσω αν οι Ερυθρόλευκοι ήταν τόσο καλοί ώστε να δικαιολογούνται τα «άδικο το σκορ, ήταν άτυχος, τους πάτησε, ήταν ονειρεμένη εμφάνιση».

Υ.Γ.1 Δεν περίμενα από τον Ολυμπιακό να νικήσει την PSG, αλλά δεν μπορώ να ενθουσιαστώ με μισό ημίχρονο, που είχε ενέργεια και έδωσε 2 καλές φάσεις. Δεν είναι θέμα 4άρας, αλλά απόδοσης, ανταγωνιστικότητας. Έχουμε ελληνικές ομάδες και τον ίδιο τον Ολυμπιακό, να κάνουν μεγάλες εμφανίσεις στην Ευρώπη. Η χθεσινή δεν ήταν μία από αυτές. Ούτε το πρώτο ημίχρονο (και διάολε 90 λεπτά διαρκεί το ματς, όχι 20. Το σχέδιό σου πρέπει να είναι τέτοιο που να σε πηγαίνει στο τερματισμό, χωρίς να σέρνεται). Αν χαμηλώσουμε τόσο πολύ τον πήχη και για τον πρωταθλητή Ελλάδας, τότε ας το κλείσουμε. Όχι ότι έχω σε υπόληψη το ελληνικό ποδόσφαιρο βέβαια, αλλά καταλαβαίνετε.

Τον Football Philosopher μπορείτε να τον βρείτε και στο Τwitter ως @sokinside