Τα καλλιστεία της FIFA

Τώρα που έχει ηρεμήσει λίγο το πράγμα και πριν ξαναφουντώσει, ας γράψω κι εγώ μερικές σκέψεις για τη Χρυσή Μπάλα. Ξέρετε ποια είναι η άποψη του France Football, για το βραβείο που δίνει μαζί με τη FIFA κάθε χρόνο στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης; «Η Χρυσή Μπάλα δεν είναι ένα βραβείο, αλλά ένα δράμα με ίντριγκα, ένα πολιτικό και αθλητικό θρίλερ, όπου κάθε αθλητής πουλάει τον εαυτό του και ο δόλος και τα τεχνάσματα δε λείπουν. Από όταν συγχωνεύθηκε με αυτό της FIFA, έχει γίνει ένα είδος Άγιου Δισκοπότηρου, του οποίου το κυνήγι είναι τόσο σημαντικό όσο και το κύρος που συνοδεύει την κατάκτησή σου», αυτή είναι η θέση των Γάλλων, όπως διάβασα στο sportsillustrated.

Μιλάμε για ένα βραβείο που απονέμεται σε παίκτες ομαδικού αθλήματος. Νομίζω ότι αυτό αρκεί για να καταλάβουμε ότι η αξία του δεν είναι και πολύ μεγάλη. Και το ποδόσφαιρο δεν είναι καν μπάσκετ, όπου ένας παίκτης είναι ας πούμε πιο εύκολο να πάρει ματς ή κούπες μόνος του. «Είμαι εναντίον μεμονωμένων επάθλων. Όλο αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ουσία του αθλήματος. Παλεύω σαν τρελός απέναντι στον θεσμό, βλάπτει το ποδόσφαιρο. Ασυναίσθητα, ο παίκτης ωθείται να ενδιαφέρεται περισσότερο για τις δικές του επιδόσεις σε βάρος της ομάδας» , λέει ο Wenger.

Ο καλύτερος συμπαίκτης και τα Oscars

Κι εγώ λέω, γιατί να μην πηγαίνει η Χρυσή Μπάλα στον καλύτερο συμπαίκτη; Δεν είναι πιο λογικό; Ομαδικό δεν είναι το σπορ; Αυτός που βοηθάει περισσότερο τους άλλους, που είναι βασικός υπεύθυνος για την καλή λειτουργία του συνόλου δεν είναι πιο σημαντικός; Γιατί να βραβεύουμε απλά την ατομική επίδοση; Εντάξει, το καταλαβαίνω. Θέλουμε ήρωες, ψάχνουμε μάγους, είδωλα. Θα μπορούσε όμως όλο το πράγμα να είναι κάπως πιο σωστό.

Ακόμα και στον κινηματογράφο, σε ένα χώρο που φτιάχνει συνέχεια λαμπερούς πρωταγωνιστές και το star system εδώ και πολλά χρόνια είναι αναπόσπαστο στοιχείο του , το βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας ακόμα και σεναρίου έχει μεγαλύτερη αξία από αυτό του πρώτου ανδρικού/γυναικείου ρόλου. Στο ποδόσφαιρο με το έπαθλο που δίνουν στον προπονητή, σε αυτόν που φτιάχνει το έργο δηλαδή, ελάχιστοι ασχολούνται. Το σημαντικό είναι αυτό που παίρνει ο παικταράς.

Δεν υπάρχει καν βραβείο για την καλύτερη ομάδα. Αφού έχουμε το Champions League και τις υπόλοιπες κούπες ρε φιλόσοφε…

Α, μάλιστα. Δηλαδή μετράνε μόνο τα αποτελέσματα, οι βαθμολογίες, οι αριθμοί. Εντάξει, ας συμφωνήσουν τότε σε μια μαθηματική πράξη, να δίνουν τη Χρυσή Μπάλα στους ποδοσφαιριστές με βάση τα νούμερα. Ψυχρά. Καλύτερο από το να κρίνεται από τις γνώμες μερικών ανθρώπων. Δε θα αδικούνται και οι τερματοφύλακες, οι αμυντικοί και οι μέσοι.

Eurovision και Big Brother

Δε θα βλέπουμε και ποδοσφαιρική Eurovision. Με τον φίλο που ψήφισε τον φίλο του, με τον συμπαίκτη που στηρίζει τους συμπαίκτες του, με προπονητές που επιλέγουν μόνο τους παίκτες τους, με αλλαγές αρχηγών στην εθνική μόνο και μόνο για τη Χρυσή Μπάλα, με τους Ισπανούς να ψηφίζουν Ισπανούς, τους Πορτογάλους Πορτογάλους, τους Αργεντινούς Αργεντινούς και πάει λέγοντας. Και κλαίγοντας. Το όλο πράγμα δε θυμίζει Eurovision μόνο λόγω συμμαχιών.

Στη μία περίπτωση έχουμε διαγωνισμό τραγουδιού, με τη μουσική να είναι σε δεύτερο πλάνο (στην καλύτερη), στην άλλη το ποδόσφαιρο απουσιάζει εντελώς. Και τώρα τελευταία έχουμε και ρεπορτάζ Star. Θα πάνε στην απονομή; Τι φόρεσαν; Ποια ήταν η κυρία που τους συνόδευε; Πώς αντέδρασαν όταν έχασαν/πήραν το βραβείο; Τι είπαν στα παρασκήνια; Ποιος ψήφισε ποιον; Eurovision είπα; Eurovision και Big Brother μαζί μάλλον.

Παρασκήνιο όλο τον χρόνο για το επόμενο βραβείο. Εκστρατείες ολόκληρες και συνωμοσίες και δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις και στατιστικά και συνεντεύξεις από τον κάθε πικραμένο. Τρέλα σε τέτοιο βαθμό που βγαίνουν οι υποψήφιοι και παραδέχονται ότι όταν παίζουν σκέφτονται τη Χρυσή Μπάλα! Αποδυτήρια και ομάδες γίνονται άνω κάτω επειδή καμιά φορά οι συμμαχίες σπάνε. Και μετά ο Χ δε θα δώσει πάσα στον Ψ. Η ομάδα θα είναι τσίρκο, αλλά δεν πειράζει επειδή έχουμε έναν παικταρά με 15 Χρυσές Μπάλες και 27 Χρυσές Καδένες και τα έσοδα θα αυξηθούν.

Καλλιστεία και Bieber

Έγραψα για Eurovision και Big Brother πριν. Λάθος μου. Η Χρυσή Μπάλα είναι τρία σε ένα. Eurovision, Big Brother και καλλιστεία, της FIFA και των χορηγών της. Ένα ωραίο γκαλά με κουστουμάτους και μοντέλα. Ποδοσφαιριστές ντυμένοι στα καλά τους, που κρίνονται από λίγους ειδικούς ή και «ειδικούς». Η χαρά των διαφημιστών, των παιδιών του marketing.

Φυσικά και τα ΜΜΕ από κοντά, δε γίνεται αλλιώς δουλειά. Κόντρες, μάγοι, θεοί, καλά και κακά παιδιά, αδικημένοι, αγαπημένοι του Blatter, παράγκα του Platini κτλ.

Στη συνέχεια ακολουθεί και ο κόσμος. Σε φάση Bieber. Fanboys που στήνουν διαδικτυακούς πολέμους. Ο δικός μου έβαλε τόσα. Ναι, αλλά ο δικός μου τα έβαλε σε πιο δύσκολα ματς. Ναι, αλλά εμένα είχε κάτι παρτάλια για συμπαίκτες. Τον δικό μου όμως δεν τον πήγαινε ο προπονητής.

Ο παικταράς μου όμως είναι ομορφάντρας δυο μέτρα, παλικάρι. Η κοπέλα του δικού μου όμως είναι πιο ωραία. Ο δικός μου έχει τρεις γκόμενες. Εντάξει, αλλά ο δικός σου έχει 10.000 followers και 5.000 likes λιγότερα. Ναι, αλλά ο δικός μου την έχει μεγαλύτερη. Λύσσα άνευ προηγουμένου.

Τέτοιος χαμός επί ένα χρόνο δε γίνεται ούτε για το Champions League, ούτε για το Mundial. Άνθρωποι που βλέπουν ποδόσφαιρο τρελαίνονται για λίγα λεπτά σε μια αίθουσα γεμάτη με πρόεδρους, executives και ποδοσφαιριστές που φοράνε κουστούμια! Για μια μπάλα που είναι χρυσή! Και μετά πολλοί από όσους στήνουν μάχες για αυτό το βραβείο, σου αρχίζουν τα against modern football. Ομαδική παράκρουση για κάτι που θα έπρεπε να ενδιαφέρει μόνο τους ποδοσφαιριστές κι αυτούς όχι σε μεγάλο βαθμό.

Δώσαμε αξία σε μια ανοησία

Εκτός κι αν όταν ήταν πιτσιρίκια ονειρεύονταν να σηκώνουν τη Χρυσή Μπάλα και όχι τίτλους με την ομάδα τους. Δεν ξέρω, πιθανότατα σε κάποιους κάνει και καλό αυτή η τρέλα και η κόντρα που δημιουργείται. Λένε πολλοί ότι ο Cristiano πείσμωσε επειδή ο Messi έπαιρνε συνέχεια το βραβείο.

Εγώ λέω ότι μπορεί να δούλευε περισσότερο, αλλά χάλαγε και το μυαλό του όλη αυτή η ανοησία. Επίσης λέω ότι αν τον πείραζε περισσότερο ότι δεν του έδιναν ένα ατομικό βραβείο και όχι ότι 4 σεζόν στη Real έχει ένα πρωτάθλημα, ένα κύπελλο και κανέναν τελικό Champion League, υπάρχει πρόβλημα. Χρειάζεται δηλαδή η Χρυσή Μπάλα για να «τραβάει» ο κάθε Messi τον κάθε Cristiano και το αντίθετο;

Τι κάναμε λάθος και οι κόντρες της πλάκας, οι απλές συζητήσεις μεταξύ οπαδών για το ποιος είναι καλύτερος ποδοσφαιριστής, έχουν μετατραπεί σε πόλεμο και αποτελούν το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς; Γιατί κοντεύουμε να έχουμε οπαδούς που στηρίζουν περισσότερο κάποιους παίκτες, παρά μια ομάδα; Γιατί μας ενδιαφέρει τόσο πολύ η άποψη μερικών εκατοντάδων ανθρώπων; Ακόμα κι αν απασχολεί τόσο πολύ τους παίκτες (κακώς για μένα, αλλά ο καθένας έχει τις δικές του προτεραιότητές και σκέφτεται διαφορετικά), δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ενδιαφέρει εμάς; Γιατί δίνουμε τόσο μεγάλη αξία σε μια κουταμάρα, σε κάτι ασήμαντο, που είναι μόνο για χαβαλέ;

Τώρα θα μου πείτε αφού είναι τόσο ασήμαντο γιατί γράφω ολόκληρο κείμενο. Γιατί πολλοί το θεωρούν σημαντικό κι έχει ξεφύγει η κατάσταση. Γιατί νομίζω πως κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε τελείως για ποιο λόγο βλέπουμε ποδόσφαιρο. Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε εντελώς ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται σε λαμπερές αίθουσες, αλλά στο χορτάρι, όπου όσα συμβαίνουν έχουν πραγματικά μεγάλη αξία. Εκεί όπου η ομάδα πάντα θα είναι πιο πάνω από τον οποιοδήποτε ποδοσφαιριστή.

Υ.Γ. Για το γεγονός πως το βραβείο πάει στον παίκτη που ήταν ο καλύτερος στη διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους και όχι μέσα σε μια σεζόν, για τον τρόπο που γίνεται η ψηφοφορία, για αυτούς που ψηφίζουν και τα υπόλοιπα προβλήματα του θεσμού δεν κάνω παραπάνω αναφορά. Για μένα το βασικό είναι πως όποιο κι αν είναι το σύστημα, όποιοι κι αν ψηφίζουν, όποιος κι αν κερδίζει, μιλάμε για κάτι που έχει μικρή αξία, είναι σχεδόν αστείο. Για αυτό στο επόμενο κείμενο θα κάνουμε κουβέντα για καθαρά ποδοσφαιρικά θέματα.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside