Σιγά σιγά το πανηγύρι αρχίζει

Ο πρόεδρος της FIFA Σεπ Μπλάτερ, στα περιθώρια του διήμερου συνεδρίου της παγκόσμιας ομοσπονδίας που διεξάγεται στο Σαο Πάουλο πριν την έναρξη του Μουντιάλ, είπε ότι «το ποδόσφαιρο ζει μέσα σε μια καταιγίδα λόγω της απόφασης να αναλάβει το Κατάρ το μουντιάλ του 2022» και ότι ως εκ τούτου «αυτό το μουντιάλ που ξεκινά πρέπει να θυμίσει στον κόσμο γιατί το ποδόσφαιρο συγκεντρώνει τόση προσοχή». Ομολογώ ότι δεν πολυκατάλαβα το συσχετισμό, αφού το πρόβλημα με το Μουντιάλ του Κατάρ δεν είναι το ποδόσφαιρο, αλλά ότι όλοι όσοι ψήφισαν για την ανάληψη της διοργάνωσης από τους Αραβες κατηγορούνται ότι λαδώθηκαν.

Από την άλλη όντως σιγά σιγά το Σάο Πάουλο αρχίζει ν’ ασχολείται με το εναρκτήριο ματς. Μετά την απόφαση των εργαζομένων στο Μετρό και άλλα μέσα μεταφοράς να βάλουν προσωρινά τέλος στην απεργία τους το ματς Βραζιλία – Κροατία αρχίζει να γίνεται το βασικό θέμα στην επικαιρότητα. Χθες όλοι είχαν κάτι καλό να πουν για το Φελίπε Σκολάρι, που μολονότι πληροφορήθηκε το θάνατο ενός ανιψιού του σε τροχαίο, δεν διέκοψε την προπόνηση στέλνοντας το μήνυμα ότι έφτασε η ώρα όλοι να κάνουν τις υπερβάσεις τους, αφήνοντας στην άκρη ακόμα και σκληρές προσωπικές ιστορίες. Η στάση του «Φιλιπάο», που πριν ένα μήνα έχασε και τον κουνιάδο του από καρκίνο, συγκίνησε τον κόσμο που τον αγαπάει πολύ γιατί είναι ο τελευταίος βραζιλιάνος προπονητής που κατέκτησε το μεγάλο τρόπαιο.

Σιγά σιγά η πόλη αρχίζει να παίρνει χρώμα ποδοσφαιρικό. Το βλέπεις στα εστιατόρια που έχουν αρχίσει να γεμίζουν σημαίες, όχι μόνο της Σελεσάο αλλά και όλων των ομάδων που βρίσκονται εδώ.

Το βλέπεις ακόμα και στα ακριβά μπαρ της πόλης που μπορεί να μην σημαιοστολίζονται, αλλά αλλάζουν ντεκόρ για να προσθέσουν μια γιγαντοοθόνη για τους πελάτες τους: το μπαρ Rinance στα Τζάρντινς.

που είναι μια από τις πιο ακριβές περιοχές της Βραζιλίας το έκανε για πρώτη φορά στα πενήντα και βάλε χρόνια της λειτουργίας του. Δεν το είχε κάνει για κανένα προηγούμενο μουντιάλ, αφού η γιγαντοοθώνη καταστρέφει το μίνιμαλ ντεκόρ, αλλά ετούτο είναι διαφορετικό.

Σιγά σιγά διαπιστώνω κι εγώ που βρίσκομαι. Το Σάο Πάολο μπορεί να είναι πολυπληθέστατο και να έχει σημεία με ουρανοξύστες που θυμίζουν αμερικανική μεγαλούπολη (στο πιο decadence…), αλλά κυρίως είναι μια μεγαλούπολη γεμάτη από φτωχοδιάβολους που κάνουν του κόσμου τις περίεργες δουλειές για να ζήσουν. Για την ώρα με εντυπωσίασαν τα κιόσκια στα οποία δουλεύουν (κυρίως στο κέντρο) όσοι γυαλίζουν παπούτσια αλλά κυρίως η δουλειά του… κάμεραμαν,

που είναι αρκετά διαδεδομένη. Όχι δεν μιλάω για τεχνικούς τηλεόρασης αλλά για τύπους που σκαρφαλωμένοι σε μια πολύ ψιλή καρέκλα σαν διαιτητές του βόλεϊ παίζουν ρόλο κάμερας, παρατηρώντας τι γίνεται στο μαγαζί, κυρίως στο σούπερ μάρκετ, όπου η συνήθεια των ντόπιων κάτι να ψιλοκλέβουν είναι τρόπος ζωής.

Η Βραζιλία είναι η κατεξοχήν χώρα των αντιθέσεων αλλά και των υπερβολών. Έχει παραδείγματος χάρην επτά διαφορετικά κτίρια που φιλοξενούν την ποδοσφαιρική τους ομοσπονδία, ένα σε κάθε μεγάλη πόλη. Αυτό το Σάο Πάολο,κατασκευασμένο από γυαλί, είναι κομμάτι δύσκολο να το πεις «Παράγκα».

Φτιάχνει σιγά σιγά και ο καιρός. Χθες έβρεχε πολύ σχεδόν παντού και η μέρα ήταν χειμωνιάτικη – ας μην ξεχνάμε ότι εδώ είναι φθινόπωρο. Μόλις το απόγευμα κάπως μαλάκωσε η βραδιά, έφυγε η βροχή κι έμεινε μια γλυκιά μουντάδα εμφανίστηκαν και κάποιοι Κροάτες(!)

Δεν ήταν πολλοί, κάποιοι ήρθαν από το Ρίο όπου υπάρχει μια κροατική κοινότητα, φώναζαν συνθήματα για το Μόντριτς, τον Ράκιτις και τον Μάντζουκιτς, μου είπαν ότι ο Πράνιτς χρειάζεται πιο πολύ από το Σίλντενφελντ και ονειρεύονται το μεγάλο κόλπο. Όπως άλλωστε κι ο πρόεδρος της ομοσπονδίας τους Νταβόρ Σούκερ που δήλωσε ότι θα ήθελε να δει τον Μόντριτς να γίνεται τόσο σημαντικός για την Εθνική όσο υπήρξε ο Ασάνοβιτς το 1998 όταν οι Κροάτες στη Γαλλία έκαναν τη μεγάλη πορεία. Αλλά για το πρώτο ματς του παγκοσμίου κυπέλλου, θα τα πούμε αύριο…