Που θα τσιμπήσουμε;

Τσικνοπέμπτη σήμερα και το “ερώτημα της εβδομάδας” είναι επίκαιρο και αφορά φυσικά το φαγητό. Συγκεκριμένα το τι τρώμε μετά το γήπεδο. Η ομάδα του Sport24.gr απάντησε (το μακρύ τους και το κοντό τους), οπότε πρέπει κι εσείς να δώσετε τα… φώτα σας για τα καλά “στέκια” για να “τσιμπήσουμε” κάτι μετά τους αγώνες…

Κοντοσούβλι στο “Ideal” ο Βασίλης Δελής

Αμέσως μετά από κάθε παιχνίδι, θυμάμαι κάναμε… απόβαση με τους φίλους μου στο πάλαι ποτέ κραταιό “Ideal” στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεν είχε σημασία αν μας ικανοποιούσε το αποτέλεσμα του αγώνα που είδαμε, ήταν δεδομένο πώς όλα θα τα ξεχνούσαμε με μία μερίδα κοντοσούβλι που συνοδευόταν από ψητή ντομάτα ή μπιφτέκια με φρέσκες τηγανητές πατάτες που ακόμα τσιτσίριζαν.

Η ουρά για παραγγελία ήταν σχεδόν πάντα μεγαλύτερη των 20 ατόμων, ενώ πολλοί περίμεναν για να βρουν τραπέζι να καθίσουν. Επειδή, όμως ο πατέρας ενός φίλους μου ήταν σερβιτόρος εκεί πάντα είχαμε κάπου να κάτσουμε. Θυμάμαι τρώγαμε γρήγορα – και ακόμα τρώμε – λες και θα μας πάρουν το τραπέζι από μπροστά μας ξαφνικά. Η βραδιά έκλεινε με σόδες και ήχους από Καζαντζίδη.

Κρέπα στου Gorillas ο Θοδωρής Κουνάδης

Τσικνοπέμπτη και φαγητό.Αρχίσαμετις γραφικότητες και μ’ αρέσει (πάλι καλά όμως που δεν ξεκινήσαμε τα ερωτήματα του Αγ. Βαλεντίνου). Κλείνει γρήγορα η παρένθεση γιατί είτε φεύγω απ’το ΟΑΚΑ και τον τελικό Ολυμπιακός-Ατρόμητος, είτε από το Καραϊσκάκης και το Ελλάδα-Βοσνία, ο προορισμός είναι ένας: Ο Gorillas στο Μπουρνάζι , από τον καιρό που μετακόμισα κοντά στον κουμπάρο Γιάννη και τον συγκουμπάρο Θανάση και με μύησαν στην κρεπερί της οδούΚωνσταντινουπόλεως75.

Η σκέψη της συγκεκριμένης κρέπας να με περιμένει με κάνει να προσπερνώ αδιάφορα κάθε βρώμικο που βρίσκεται πέριξ των γηπέδων. Εννοείται η σκέψη μιας αλμυρής κρέπας (καμία γλυκιά, κουμπαρούλα μου Μαύρα. Καμία). H φωτογραφία τα περιγράφει όλα, αλλά αν επιμένεις για περισσότερες πληροφορίες ρώτα με στο @thkoun . Πλέον ξέρεις που θα πάω σήμερα το βράδυ μετά την αναχώρησή μου από το ΣΕΦ. Τι; Είναι Τσικνοπέμπτη; Who cares?

Πίτα γύρο κοτόπουλο στο Πίτα Time ο Χρήστος Χατζηιωάννου

Τα τρώω τα βρώμικα. Αλλά κυρίως μετά από ποτό. Μετά το γήπεδο θέλω κάτι πιο χορταστικό, πιο ποιοτικό, πιο αρτηριοφρακτικό. Ξεχνώντας τον τελευταίο χρόνο που μένω στο Παγκράτι, τα περισσότερα χρόνια της γηπεδικής ζωής μου, αμέσως μετά τον κάθε αγώνα σταματούσα με το αυτοκίνητο στην γωνιά του Ασκληπείου της Βούλας. Για τον καλύτερο γύρο κοτόπουλο των Νοτίων προαστίων. 2 πίτα γύρο κοτόπουλο, χωρίς καρότο με κρεμμύδι και κόκκινο πιπέρι. Με δίπλα μια πατάτα τηγανητή πηγμένη στην μαγιονέζα. Πριν τρεις μήνες, το Πίτα Time έβαλε και τσένταρ bacon στον κατάλογο, τα σουβλάκια, τις πατάτες. Τι να λέμε τώρα…

Στα Αγγελάκια στο Ηράκλειο η Αντωνία Μαραγούσια

Οι αγώνες μπάσκετ γίνονται απόγευμα προς βράδυ, όχι μεσημέρι, ούτως ώστε φεύγοντας από το γήπεδο να πας για έναν καφέ, αν δεν έχεις άλλη δουλειά. Έτσι, το μόνο που σκέφτεσαι είναι πού θα ικανοποιήσεις την πείνα σου, φεύγοντας αργά από το γήπεδο. Αναχωρώντας λοιπόν από το ΟΑΚΑ, ή θα στρίψω αριστερά για Λεωφόρο Βείκου, ή θα πάω ευθεία προς Ηράκλειο για να φτάσω στα Αγγελάκια. Τώρα τελευταία προτιμώ το Ηράκλειο, γιατί παρκάρεις πιο εύκολα και πάντα θα βρεις αυτό που θέλεις, ό,τι ώρα κι αν είναι (συνήθως 12.30-1 τη νύχτα). Ο γύρος κοτόπουλο και το εξαιρετικό χοιρινό καλαμάκι είναι πάντα στις επιλογες μου.

Πάντως, η αλήθεια είναι ότι όσο θα πλησιάζει το καλοκαίρι θα κάνω όλο και λιγότερες στάσεις για “φαγητό” μετά το γήπεδο. Θα τραβάω κατευθείαν για το σπίτι, όπου θα με περιμένουν κανα δυο κριτσίνια με ένα φτωχό πλην τίμιο μαρούλι… Η αλήθεια όμως είναι μία: ένα ζουμερό σουβλάκι μετά το γήπεδο, σε κάνει χαρούμενο…

Μποτιφάρα στη Βαρκελώνη ο Ηλίας Ευταξίας

Διαφώνησα με το ερώτημα της εβδομάδας τη στιγμή της γέννησής του, αλλά όπως βλέπετε δεν με άκουσαν. Δεν έχω πάει ποτέ στο γήπεδο με το σκεπτικό τί θα φάω μετά. Δεν σκέφτομαι ποτέ μετά τη λήξη του αγώνα που θα μεταβώ να ματσαλίσω. Αν είναι νασυνδυάσειςτο ποδόσφαιρο με το φαγητό αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν βλέπεις μπαλίτσα. Άλλωστε ποτέ κανείς δεν παράγγειλε πίτσα μετά το τελευταίο σφύριγμα, ούτε σηκώθηκε να πάει σε ταβέρνα μετά. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Γι αυτούς τους λόγους θα επιλέξω την παραδοσιακή Καταλανική μπουτιφάρα που μπορείς να φας κατά τη διάρκεια του αγώνα συνοδευόμενη πάντα από μία παγωμένη μπύρα.Στη Βαρκελώνη ξέρουν από καλό φαγητό (όποιος διαφωνεί ας ρωτήσει τον Φιλέρη που έχει φάει 300 κιλά μαύρα λουκάνικα κατά τα λεγόμενά του) κι επειδή ξέρουν, τρώνε μπουτιφάρα, την οποία που προμηθεύεσαι λίγα μέτρα μακριά από την θέση σου, χωρίς να βγεις από το Καμπ Νόου, σε χρόνο ρεκόρ.Ένα λουκάνικο σε όποια μορφή θες (άσπρο, μαύρο, ωμό, ψημένο) μέσα σε ψωμάκι και είσαι κομπλέ. Ούτε κρέπες, ούτε ταβέρνες, ούτε burger. Στο τέλος θα μας πει κανείς να πάμε για σούσι μετά το γήπεδο.Ρε, είστε με τα καλά σας;

υ.γ. Το “βρώμικο” στα ελληνικά γήπεδα είναι ανάλογο του θεάματος μέσα σε αυτά.

Στου “Βαλέσσα” ο Γιάννης Φιλέρης

Πρώτα απ΄όλα παρατήρησα ότι οι περισσότεροι νεαροί συνάδελφοι απάντησαν αρνητικά στο να γράψουν πού τρώνε μετά το γήπεδο. Λες και ντρέπονται. Ή μήπως κρύβονται επιμελώς, φοβούμενοι ενδεχομένως τη γνωστή και ως παντόφλα:

“Να φτιάξω κάτι να φας” ρωτάει η σύζυγος
“Μπα, τσίμπησα ένα τοστ στο γήπεδο…” απαντάς αφηρημένος και εμφανώς κουρασμένος, ενώ από μέσα σου ρεύεσαι τα κεμπάπ που έχεις σαβουρώσει με τους φίλους σου. Σε τα μας κύριοι; Μεταπτυχιακά έχουμε κάνει.

Δεν θα ασχοληθώ, βέβαια, με τον Ευταξία που ανακάλυψε την … μπουτιφάρα και κάτι τρέχει στα γύφτικα. Όταν θα τον αξιώσει ο Θεός να μπει στο Asador Donostiarra της Μαδρίτης και γευτεί chulleton ταύρου θα καταλάβει τι σημαίνει φαγητό. Αν μπορεί βέβαια να μασουλήσει γιατί θα βλέπει δίπλα του παίκτες της Ρεάλ, ή κι αυτόν ακόμη τον Φλορεντίνο Πέρεθ. Ας γελάσω σαρκαστικά: Χα,χα,χα

Θα μπορούσα να τελειώσω εδώ, με αυτό το καταπληκτικό εστιατόριο δίπλα στο Μπερναμπέου, αλλά εμείς δεν είμαστε Ισπανοί, άσχετα αν τους συμπαθούμε. Θα δηλώσω, λοιπόν, άνευ ενδοιασμών ότι η μοναδική απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι η ταβέρνα “Άνοιξη” στην Άνω Νέα Σμύρνη. Η απλά στου “Βαλέσα”, όπως βαφτίστηκε ο ψήστης Θανάσης, πριν από καμιά 30αριά χρόνια από μια αθεράπευτη μπασκετική παρέα.

Εκεί έχει γραφεί ιστορία. Δημιουργήθηκαν δυο τρεις μεγάλες ομάδες του Πανιωνίου, οι γείτονες από την πολυκατοικία έγιναν … εξπέρ του μπάσκετ, φτιάχτηκε το μπιφτέκι “Φάνης Χριστοδούλου” το οποίο κατάφερνε μόνο ο Φάνης, αλλά τελικά εξουδετέρωνε με μαεστρία ο φίλος μου Αλέξης Σπυρόπουλος, που δεν του φαίνεται αλλά μπορεί να φάει … και μένα όταν πεινάει!

Εκεί η ιστορική ηγεσία του Πανιωνίου με τον αείμνηστο Ανδρέα Βαρίκα, τους Παύλο Κορκίδη και Τάσο Γιάνναρο, ο Μάκης Δενδρινός με το ιστορικό μηχανάκι, συμπαρέσυραν σε χορταστικές βραδιές (ειδικά μετά από μεγάλους αγώνες) σχεδόν ολόκληρη την μπασκετική “μασονία” και όχι μόνο, καθώς έχουμε γίνει μάρτυρες καταπληκτικών διαλόγων ανάμεσα στον Λεωνίδα Θεοδωρακάκη και τον μακαρίτη δάσκαλο πολλών από μας, Χρήστο Ράπτη.

Σε αυτή την ταβέρνα ο Βαρίκας είχε αποκαλέσει τον Μάτζικ Τζόνσον “Κατή του ΝΒΑ” (εννοώντας ότι όπως ο Δημήτρης Κατής του Περιστερίου έτσι και ο Μάτζικ μπιστούσε διαρκώς τη μπάλα χωρίς να κάνει προσπάθειες), ο Φίλιπος Συρίγος έβγαζε “φιλιππικούς” κι εμείς μικροί και …αχόρταγοι μαθαίναμε και παχαίναμε με στυλ
Εκπληκτικά μπιφτέκια, γύρος, κοντοσούβλι, απίστευτη χωριάτικη σαλάτα, πίττες και μια κόκα κόλα λάιτ, γιατί κάνουμε και δίαιτα.

Σε όσους συναδέλφους με πήγαιναν μετά στο σπίτι μου, θυμίζω ότι είτε Νίκαια-Παγκράτι (κυριε Σκουντή) ή Καλλιθέα-Παγκράτι (κύριε Σπυρόπουλε) ο δρόμος είναι μια ευθεία, αλλά και επισημαίνω ότι “ακόμη και ο Μπούμπκα 6.14 πήδηξε, δεν είμαστε υπεράνθρωποι να τα φάμε όλα”.

Καλό να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι λέει (και τρώει) ο Μάνος Μίχαλος

Δεν μπορώ να καταλήξω εύκολα σε ένα μαγαζί, γιατί μου ξανάρχονται ένα – ένα, φαγητά δοξασμένα. Στα “Φιλετάκια” για παράδειγμα πίσω από το ΟΑΚΑ θα φας καλά, σχετικά γρήγορα και όταν σου έρθει αυτό το ζουμερά ψημένο κρέας με την κόκκινη σάλτσα ντομάτας από πάνω, ξεχνάς όλη την ένταση του αγώνα που μόλις έχει τελειώσει. Αλλά και προς τα κάτω να πάω, θα βρω επιλογές. Είτε ευκολάκια, όπως π.χ. με τον Λαμπίρη που πάντα έχουμε τον Μπαϊρακτάρη στο μυαλό μας, όταν είμαστε κοντά στο κέντρο ή τον Καράμπαμπα (πραγματικά, μην με αναγκάσετε να πω πού είναι ο Καράμπαμπας, ντροπή) για μαύρο σουτζούκι, κεμπάμπ και εξαιρετικό χοιρινό κρέας.

Τώρα, από εκεί και πέρα μπορώ να αραδιάσω 10 καντίνες για βρώμικο, αλλά είπαμε να μην πάμε προς τα εκεί (καλά, εγώ θα κάνω μια στάση στο Μανόλο στο Δέλτα Φαλήρου και αν δεν θέλετε, μην έρθετε), ενώ δεν υπάρχει αγώνας, χωρίς καλό φαγητό (προσοχή, δεν μιλάμε να φάμε για να φάμε, αλλά γευστικές εμπειρίες) και δεν υπάρχει φαγητό, χωρίς ένα καλό γλυκό και είσαι κομπλέ από όλες τις απόψεις. Εκτός και αν είσαι ο Γιάννης Λαμπίρης, ο οποίος σε φοβερό ρωμαϊκό τσιμπούσι (από αυτά που μόνο γυναίκες λείπουν να σου πετάνε ρόγες σταφυλιού στο στόμα) μαζί και με Φιλέρη-Τριαντάφυλλο (μιλάμε για all star team, όχι αστεία) κι ένω έχουμε φάει ντροπιαστικές ποσότητες φαγητού, αλλά και γλυκού, φωνάζει το σερβιτόρο και του λέει:
“Μήπως έχετε κάνα τυράκι να μας φέρετε;”. Κάτσε ρε Γιάννη, μεγαλώνουμε πια, ηρέμησε…

Βρώμικο ο Γρηγόρης Μπάτης

Ο σαβουροφαγάς και ο κοιλιόδουλος βρίσκει πάντα έναν λόγο για να γεμίσει του το στόμα του με Θεία βρωμιά και τις αρτηρίες του με χοληστερίνη. Ο αγώνας και το γήπεδο ήταν απλά η αφορμή και η καντίνα του Γιάννη (σ.σ στα φανάρια του Βλάχου στη Νέα Ιωνία) ήταν η αιτία. Μετά από νίκες έπρεπε να το γιορτάσουμε μ’ ένα σάντουιτς απ’ όλα (τυρί, ζαμπόν σβαν, 2 χοιρινά καλαμάκια, φουλ πατάτες, ντομάτα, μαγιονέζα, ρώσικη, τυροσαλάτα, κέτσαπ, μουστάρδα), ενώ το ίδιο κάναμε μετά από ήττες.

Για να παρηγορηθούμε και να ξεχαστούμε φυσικά. Όταν ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν στο ΟΑΚΑ ή στην Ριζούπολη όλα ήταν πιο εύκολα βάσει απόστασης, αν και θα έπρεπε να περιμένεις σε μια τεράστια ουρά που ευτυχώς το γρήγορο σέρβις την μείωνε σε χρόνο dt. Αργότερα ήρθε η επιστροφή στο “Γεώργιος Καραϊσκάκης” και “ο Γιάννης” από μια απλή καντίνα έγινε μαγαζί κανονικό. Κάπου εκεί αποφασίσαμε να αναζητήσουμε νέες γεύσεις και μάθαμε για τον “Πόντιο” που έχει τρομερό ψωμί και κρέας.

Η απόσταση ήταν μεγάλη αφού βρίσκεται στο Μενίδι (σ.σ. οδός Φιλαδελφείας, απέναντι από ένα στρατόπεδο), όμως σημασία δεν έχει το ταξίδι αλλά ο προορισμός (σ.σ. τα μπέρδεψα λίγο). Φάγαμε, ενθουσιαστήκαμε και ξαναφάγαμε και ξαναφάγαμε…

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, παρά τη δουλειά, την κούραση και την απόσταση θα κάνω κουράγιο για ένα γρήγορο “βρώμικο”. Ιδιαίτερα τώρα που βρέθηκε και τρίτη λύση και ακούει στο όνομα “Ανδρέας” με κορυφαίο ψωμί και καθαρό κρέας (σ.σ έχει και πανσέτες παρακαλώ). Πρόκειται για ένα μικρό μαγαζί στους Αγίους Αναργύρους (σ.σ. οδός Αγίων Αναργύρων 49), που πρέπει να επισκεφτείς τουλάχιστον μια φορά αν πεινάς. Με λίγα λόγια… Επιλογές υπάρχουν, παιχνίδια διεξάγονται, το θέμα είναι να υπάρχουν και λεφτά. Λεφτά υπάρχουν;

Κάθε Πέμπτη… Τσικνοπέμπτη για τον Στέφανο Τριαντάφυλλο

Τι σημαίνει, δηλαδή, Τσικνοπέμπτη. Για μένα είναι απλά… Πέμπτη. Κι αυτό γιατί από το 2004 που ανήκω στην εκλεκτή ομάδα μπάσκετ του Κουκακίου, ο αγώνας της Πέμπτης έχει συνδυαστεί με φαγητό. Πολύ φαγητό. Όλα αυτά τα χρόνια οπότε μετά το γήπεδο (που παίζουμε) καταλήγουμε σε ένα μεγάλο τραπέζι που γίνεται ο γνωστός χαμός. Οι πρώτες μπύρες (για να ηρεμήσουμε), τα γνωστά στη μέση (γνωστή κι ως “φιάσκο Μανιάτη”) και από εκεί και πέρα το “έλα να δεις”: καλαμάκια, γύροι, κοντοσούβλι, εξοχικά, κοκορέτσι. Ανάλογα την περίσταση, την όρεξη και το πόσο “έχουμε φάει” πριν στο ματς.

Έτσι έχουμε χαρτογραφήσει όλη την Αττική και έχουμε εντοπίσει τα τοπικά “στέκια”. Συνήθως, βέβαια, η επιλογή γίνεται μέσα στη δική μας ρακέτα (Κουκάκι). Παλιά “Σουβλάκι Χαμοστέρνας” (aka στον Στελάρα”), διαλείμματα με τα μπέργκερ στην Συγγρού και πλέον “Ψησταριά Αυγερινός” και “Αυλή”. Εναλλάξ. Με πικάρισμα αν το φύλλο είναι κίτρινο και αποθέωση όταν είναι ροζ.

Το τραπέζι συνήθως στήνεται με άμεσες κινήσεις και καταλήγει να είναι γαμπριάτικο. Και πάνω σε αυτό γίνεται η ανάλυση του αγώνα. Παλιότερα το τραπέζι είχε επιτυχία μόνο αν δεν μπορούσες να κοιμηθείς το βράδυ, τώρα το έχουμε γυρίσει σε 2 καλαμάκια χοιρινό, ή πίτα κοτόπουλο με ντομάτα και γιαούρτι για το στυλ.

Ο θεσμός είναι ιερός σε σημείο που όταν τελειώνει η σεζόν η ομάδα βυθίζεται σε κατάθλιψη, διότι δεν έχει αφορμή για το καθιερωμένο φαγητό της Πέμπτης. Οπότε προτιμώ την αναφορά σε αυτό το γήπεδο, που είναι και “εντός έδρας”, γιατί όταν μιλάμε για τις άλλες (τις μικρές ομάδες) οι επιλογές είναι άλλες: το βρώμικο στο Φάληρο (γνωστός κι ως “Μανόλο” ή απλά “Πουφ” – εκεί που κάποτε ήταν το Ρέστειο) μετά το ΣΕΦ ή τα “Φλιετάκια” μετά το ΟΑΚΑ.

Εκεί, όμως, δεν ακούγεται το γνωστό “και μια σόδα για τον κόουτς”.

Εσάς ποιο είναι το αγαπημένο στέκι για φαγητό μετά τους αγώνες; Αφήστε το σχόλιο σας