Παρέες που έγραψαν ιστορία στον αθλητισμό
"Φιλία εστί μία ψυχή εν δυσί σώμασιν ενοικουμένη", είχε πει ο Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, Αριστοτέλης. Ότι δηλαδή η φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δυο σώματα. Τι γίνεται, όμως, όταν οι δύο γίνονται... πέντε ή ένδεκα;
Το Sport24.gr επιλέγει -κάποιες από τις εκατοντάδες- παρέες, οι οποίες βασισμένες στην αλληλοεκτίμηση και τον σεβασμό απέναντι στον συνάνθρωπο και τον αντίπαλο, έγραψαν τη δικιά τους ιστορία στον αθλητισμό. Γιατί τίποτα δεν ισούται με τη δύναμη της παρέας και το κλίμα μιας πραγματικής ομάδας.
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Γιώτα Κουνάλη, Στέφανος Τριαντάφυλλος, Νίκος Συριώδης, Βαγγέλης Σταματόπουλος, Κώστας Χολίδης, Βασίλης Τεμπέλης, Δημήτρης Σαμόλης.
Ο χερ-Ότο και τα “παιδιά” του
Είχε στο Λονδίνο μια δουλειά
Οι “μπέμπηδες” του Ματ Μπάσμπι
Το 1958 τα πάντα πάγωσαν στο Μάντσεστερ. Στις 6 Φεβρουαρίου το αεροπλάνο, που μετέφερε πίσω την αποστολή της Γιουνάιτεντ, συνετρίβη κατά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο του Μονάχου, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 23 από τους επιβαίνοντες. Οι ομάδα των “μπέμπηδων” του Ματ Μπάσμπι, σχεδόν, ξεκληρίστηκε, το σκοτάδι του θανάτου των, κάλυψε τη Γιουνάιτεντ πλευρά του Μάντσεστερ. Ο τραγικός θάνατος μίας εκ των πιο νεανικών και ταλαντούχων ομάδων στην ιστορία του ποδοσφαίρου, έμελλε να δώσει… ζωή σε μία νέα ομάδα που ξεκίνησε από το μηδέν για να πατήσει στην κορυφή.
Η Εθνική Ομάδα (2005-2008)
Ναι, αλλά για το χρυσό στο Βελιγράδι, το ασημένιο στην Ιαπωνία (όπου η Ελλάδα υποχρέωσε την εθνική των ΗΠΑ στην τελευταία της ήττα) και την πολύ καλή πορεία στο Ευρωμπάσκετ του 2007 και στους Ολυμπιακούς στο Πεκίνο, δεν βρέθηκε απλά μπόλικο ταλέντο στο ίδιο παρκέ. Βρέθηκε και μια καλή παρέα: παίκτες στην καλύτερη τους ηλικία, που είχαν παράλληλα εξαιρετικές σχέσεις μεταξύ τους. Για παράδειγμα ο Ζήσης μαζί με τον Σπανούλη είναι “δωμάτιο” από τις μικρές Εθνικές, έχοντας για συμπαίκτη τον Γιάννη Μπουρούση. Ο Παπαδόπουλος είναι κολλητός με τον Φώτση και τον Χατζηβρέττα. Ο Κακιούζης με τον Ντικούδη συμπαίκτες στην πρωταθλήτρια ΑΕΚ. Αυτή δεν ήταν “επίσημη αγαπημένη”, αλλά “επίσημοι αγαπημένοι”. Ο Κώστας Τσαρτσαρής είχε παραδεχτεί προ ημερών στη SuperBasketball ότι το κλίμα σε εκείνη την ομάδα ήταν εκπληκτικό, προσθέτοντας χαμηλόφωνα ότι “ο τραυματισμός του Νίκου Ζήση από την αγκωνιά του Βαρεζάο έδεσε ακόμη περισσότερο την ομάδα”. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους πανηγυρισμούς μετά τον ημιτελικό με τις ΗΠΑ; Μια ομάδα αγκαλιασμένη να χορεύει στο κέντρο του γηπέδου; Αυτά μπορούν να πετύχουν οι παρέες: να κατακτήσουν κορυφές και κυρίως να χαράξουν ανεξίτηλες στιγμές.
Από τις παραλίες στην κορυφή της Ευρώπης
Ισοπαλία στην πρεμιέρα με την Αγγλία, ήττα από την οικοδέσποινα Σουηδία και μετά από δύο αγωνιστικές χωρίς τέρμα και με ένα βαθμό, έρχεται η νίκη με 2-1 επί της Γαλλίας και η πρόκριση, ως δεύτερη, από τον όμιλο. Ο ημιτελικός του Γκέτεμποργκ με την Ολλανδία οδηγήθηκε στα πέναλτι, εκεί όπου οι Δανοί αποδείχτηκαν πιο ψύχραιμοι και πέρασαν στον τελικό. Κόντρα στο απόλυτο φαβορί Γερμανία, ολοκλήρωσαν την έκπληξη και κατέκτησαν το τρόπαιο, αφήνοντας όλη τη Γηραιά Ήπειρο, άφωνη. Μία παρέα από την αρχή μέχρι το τέλος, που δεν έδωσε σημασία στο τι πίστευαν οι συμπατριώτες τους και οι υπόλοιποι Ευρωπαίου γι’ αυτούς, αλλά στο τί πίστευαν οι ίδιοι. Ακόμη και εάν χρειάστηκε να χαλάσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές… Ο Πίτερ Σμάιχελ, ο Μπρίαν Λάουντρουπ, ο Γιον Γένσεν, ο Λαρς Έλστρουπ, ο Κιμ Βίλφορτ και τα άλλα παιδιά της εθνικής Δανίας υπό τις οδηγίες του Ρίτσαρντ Μέλερ – Νίλσεν, απέδειξαν ότι τίποτα δεν είναι απίθανο. Ότι η ομαδικότητα, το πνεύμα της παρέας μπορεί να καταρρίψει κάθε συγκροτημένη λογική σκέψη και να κρίνει ριψοκίνδυνη κάθε προφανή πρόβλεψη. Χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, αλλά με όπλο την κοινή δίψα για την έκπληξη κατάφεραν, κάτι αδιανόητο. Έφτασαν στην κορυφή.
Οι Celtics του ’60
Western Texas Miners
Οι Αμπελόκηποι
Στην Αμερική τις αποκαλούν “cinderella stories”. Στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιες εκφράσεις, για τον απλό λόγο ότι αυτό πουν έκαναν οι Αμπελόκηποι, το έχουν κάνει μόνο οι Αμπελόκηποι και είναι κάτι που πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί στο μέλλον. Μια παρέα από μια γειτονιά του κέντρου ανέβηκε μέσα σε 5 χρόνια (μια κατηγορία κάθε χρονιά) από τα τοπικά και την Β’ ΕΣΚΑ στην Α1, κερδίζοντας μάλιστα την παραμονή της. Ο προπονητής των “Αμπελογκάρντεν” ήταν ο Γιώργος Καλαφατάκης, που είχε μαζέψει μια ταλαντούχα φουρνιά παικτών, η οποία αποτέλεσε σε όλες αυτές τις κατηγορίες τον κορμό της ομάδας. Ο λόγος για τους Τζανή Σταυρακόπουλο, Γιώργο Φλώρο, Παναγιώτη Παναγιωταράκο, Δημήτρη Πατρίκη και πολλούς άλλους που προστέθηκαν στην πορεία. Και το πιο εντυπωσιακό; Την εποχή που μεσουρανούσε το αμυντικογενές μπάσκετ του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, οι Αμπελόκηποι είχαν καθιερωθεί για το επιθετικό και γρήγορο στυλ παιχνιδιού τους, σκοράροντας τη μια κατοστάρα μετά την άλλη ακόμη και στην Α1, όταν στο ρόστερ προστέθηκαν και οι πρώτοι Αμερικάνοι ο Λόρενς Φάντεμπεργκ και ο Ασράφ Αμάγια.
“Βασίλισσα” και χωρίς Ντι Στέφανο και Πούσκας
Το μαγικό ραβδί του Μπράιαν Κλαφ
Παραμιλούσαν όλοι με τα τρομερά “μωρά”
Το καμάρι του Κάμπου!
Νικ Ουίλιαμς
O Βαλεντίνο Ρόσι και οι μηχανικοί του
Η εθνική ανσάμπλ (1999-2000)
