Παιχνίδια μυαλού στο C.L

Μία ανατροπή και μία που δεν ήταν μακριά από το να συμβεί. Όχι κι άσχημα. Γενικά μια χαρά είναι όσα έχουμε δει μέχρι τώρα στα προημιτελικά του Champions League. Ας μείνουμε όμως σε αυτά που έγιναν σε Stamford Bridge και Westfalenstadion. Σε δύο ματς που έδειξαν πως για να γυρίσεις δύσκολο εις βάρος σου σκορ, το πρώτο που χρειάζεται είναι να σου δώσει το δικαίωμα ο αντίπαλος. Όχι κάτι που δεν ξέραμε ήδη, αλλά είναι μια καλή αφορμή να το θυμηθούμε.

Όπως επίσης και ότι το πότε και πόσες φορές θα καταλήξει η μπάλα στα δίχτυα είναι κάτι τόσο ρευστό, που και η ίδια η μπάλα δεν πρέπει να το γνωρίζει πριν περάσει τη γραμμή. Προσωπικά ας πούμε δηλώνω εντυπωσιασμένος με το γεγονός πως σε 180 λεπτά Real Madrid – BVB είδαμε 5 γκολ, ενώ σε 180 λεπτά Chelsea – PSG, 6.

Τα δύο ζευγάρια μας δίνουν την ευκαιρία να σκεφτούμε και πόσο διαφορετικά κείμενα και κουβέντες θα υπήρχαν αν προκρίνονταν οι Dortmund και Paris Saint-Germain, που δεν ήταν μακριά από το να το καταφέρουν. Το αποτέλεσμα (κακώς σε ένα μεγάλο βαθμό) συχνά επηρεάζει τις κρίσεις για το έργο που παρακολουθούμε κάθε φορά. Κάποιες καθοριστικές φάσεις, αλλάζουν ολόκληρα άρθρα, κατευθύνουν την πορεία της συζήτησης σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που είχε πάρει μερικά λεπτά νωρίτερα.

Ούτε στο ένα, ούτε στο άλλο ζευγάρι είδαμε τη συνολική απόδοση μιας ομάδας να είναι ιδιαίτερα καλύτερη από του αντιπάλου της. Εξηγήσεις για την πρόκριση της Chelsea σαφώς και υπάρχουν. Το ίδιο και για αυτή της Real Madrid. Και καμία από τις δύο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «άδικη». Το ίδιο θα ίσχυε και για τις PSG και Dortmund, αν είχαν περάσει (η διαφορά είναι ότι η ομάδα του Klopp το κυνήγησε περισσότερο, έκανε πιο πολλά από την ομάδα του Blanc). Ουσιαστικά οι λεπτομέρειες καθόρισαν τους νικητές στα 180 λεπτά

Οπότε θα κάνω το κλασικό. Θα ταιριάξω την αφήγηση όσων συνέβησαν με τα αποτελέσματα. Απλά θα προσπαθήσω να ρίξω μια ματιά και σε αυτά που γράφω σε μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου η γαλλική και η γερμανική ομάδα περιμένουν να μάθουν ποιον θα αντιμετωπίσουν στα ημιτελικά.

Ο Mourinho κέρδισε την πνευματική μάχη

Ας ξεκινήσουμε από το Chelsea – PSG. Ο Blanc είχε δηλώσει πριν την αναμέτρηση ότι θα πρέπει η ομάδα του να αγωνιστεί με το κατάλληλο φρόνημα. Δεν το πέτυχε, ο Mourinho ως συνήθως σε αυτό το κομμάτι είχε προετοιμάσει τους παίκτες του εξαιρετικά, αποκλείστηκαν οι… Άραβες, πέρασαν οι… Ρώσοι. Πάμε στο άλλο ζευγάρι. Όχι, εντάξει. Έχουμε να πούμε μερικά πράγματα ακόμα. Στην πραγματικότητα όμως αν ψάχνουμε απάντηση στο «γιατί προκρίθηκαν οι Μπλε;», τότε θα τη βρούμε στην πνευματική κατάσταση που παρουσιάστηκαν οι δύο αντίπαλοι.

Τελικά, σε αυτή τη βάση, το Mourinho – Blanc αποδείχτηκε καθοριστικό. Η διαφορά δεν ήταν τόσο στην αγωνιστική τακτική, όσο στο μυαλό, που έτσι κι αλλιώς επηρεάζει και τα υπόλοιπα. Ο Πορτογάλος θα αποθεωθεί για τις αλλαγές (στην Αγγλία πρόλαβαν ήδη να του δώσουν μπράβο και για τον Schürrle, που μπήκε αναγκαστικά). Προσωπικά θεωρώ ότι σε αυτό το κομμάτι κινήθηκε λογικά, σωστά, αλλά έκανε το προφανές, όχι κάτι τρομερό. Η είσοδος του Ba ήρθε στο κατάλληλο σημείο, το ίδιο κι αυτή του Torres. Credit και για το γεγονός πως η ομάδα του δε φάνηκε να ενεργεί με πανικό και στα τυφλά, αλλά με 3 φορ στην 11άδα ήταν καλά τακτοποιημένη, είχε σχετική ισορροπία και πλάνο.

Κι από αυτό το στοιχείο έγινε φανερό πως η Chelsea ψυχολογικά ήταν πιο έτοιμη. Εξάλλου, οι γηπεδούχοι παρότι δεν έκαναν ένα μεγάλο ματς επιθετικά, διατήρησαν τη συγκέντρωσή τους και την ηρεμία τους μέχρι το τέλος. Είχαν προβλήματα για ακόμα μια φορά απέναντι σε άμυνα που τους περίμενε, δεν έβαλαν πολλά προβλήματα στην PSG, δυσκολεύτηκαν να επιτεθούν κι έφτιαξαν λίγες καλές φάσεις. Ακόμα όμως και όταν ο Cavani έχασε τη μεγάλη ευκαιρία, ένιωθες ότι ο έλεγχος παρέμενε στην αντίπαλη ομάδα κι ας κυνηγούσε στο συνολικό σκορ. Κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό, για αυτό πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα στον Mourinho.

Η στρατηγική του Blanc (για άλλη μια φορά η συντηρητικότητα του και κάποιες στιγμές που αργεί να πάρει αποφάσεις του στοιχίζουν) δεν μπορώ να πω ήταν λάθος. Προσπάθησε να παίξει πιο μαζεμένα, αφού η Chelsea δυσκολεύεται όταν δεν έχει ανοιχτό γήπεδο για να επιτεθεί. Η εκτέλεση όμως ήταν προβληματική. Αρχικά όταν οι παίκτες του έπαιρναν την μπάλα. Το σύνολο του Γάλλου στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης φαινόταν να μην έχει κατεύθυνση επιθετικά. Κάποιοι περίμεναν, πήγαιναν πιο αργά, άλλοι έτρεχαν. Και μόνη λύση έμοιαζε να είναι οι ατομικές ενέργειες του Moura. Όσο περνούσε ο χρόνος, εμφανίζονταν προβλήματα στην άμυνα. Η οποία πήγαινε όλο και πιο πίσω και η πίεση ψηλά μειωνόταν λεπτό με το λεπτό.

Από εκεί και πέρα, δεν κατάλαβα γιατί βγήκε ο Lavezzi. Οι αλλαγές του γενικά έβγαζαν φόβο, ανησυχία (αυτή του Cabaye αντί του Verratti ήταν σωστή. Ο Ιταλός πάλι υστέρησε. Ήταν αρκετά νωχελικός, έκανε λάθος πάσες και δεν έβγαζε γρήγορα την ομάδα του μπροστά). Το ίδιο και η ομάδα του σχεδόν από την αρχή, αλλά κυρίως μετά το 1-0. Το μυαλό ήταν μόνο στο να προστατέψουν το σκορ του πρώτου αγώνα. Δεν μπήκαν να επιβληθούν (άσχετα αν θα περίμεναν ή όχι), ενώ έχουν τις δυνατότητες. Δεν είχαν καν άνεση, τον αέρα του υπέρ τους σκορ. Η ψυχολογική διαχείριση, τους κόστισε και την πρόκριση (για δεύτερη σερί σεζόν πετάνε μεγάλη ευκαιρία να μπουν στην 4άδα, πετώντας εκτός ομάδα που αποτελεί σημαντικό ευρωπαϊκό μέγεθος).

Η οποία φυσικά θα μπορούσε να έρθει αν ο Cavani έβρισκε στόχο. Τότε θα γράφαμε πως πρέπει να βελτιωθούν, θα στεκόμασταν στην ποιότητά τους, στην καλή άμυνα σε αρκετά διαστήματα και στα προβλήματα ανάπτυξης και δημιουργίας της Chelsea. Τώρα (θα) μιλάμε για τον Mourinho που ξεπέρασε τον Ferguson σε παρουσίες στα ημιτελικά, για τον χαρακτήρα και τη σταθερή άμυνα της ομάδας του, την απόκρουση του Cech, τον Schürrle και τους 3 Βραζιλιάνους (Luiz, Oscar, Willian) που έκαναν πολύ καλό ματς και για το πόσο ωραίο είναι ότι οι Μπλε (7η φορά τα τελευταία 11 χρόνια στα ημιτελικά) πέρασαν με γκολ του τρίτου επιθετικού τους.

Αν τελείωνε καλύτερα τις φάσεις…

Με τα τρίτα παραλίγο να κάνει την ανατροπή η Dortmund. Καλά, ψέμα αυτό, αλλά όταν βλέπεις στην 11άδα Friedrich, Kirch, Jojic, θα μπορούσε να περάσει και ως αλήθεια. Παρεμπιπτόντως οι δύο τελευταίοι ήταν πολύ καλοί. Αυτός βέβαια που ξεχώρισε και πάλι ήταν ο Reus. Δεν ήταν μόνο τα γκολ, αλλά και ότι ήταν μέσα σχεδόν σε όλες τις φάσεις και ότι δημιούργησε πολλά ρήγματα και ότι έπαιξε πολύ καλή άμυνα. Ουσιαστικά από το τελευταίο ξεκίνησαν όλα για την ομάδα του Klopp.

Παίζοντας με ενέργεια, ένταση και προσήλωση που θύμισε τα καλύτερά της ματς και εφαρμόζοντας τακτική Atletico (δυναμικά μαρκαρίσματα στα αντίπαλα χαφ, με τους πλάγιους επιθετικούς να συγκλίνουν στη φάση της άμυνας), έπιασε από την πρώτη στιγμή τη Real στον ύπνο. Και μόνο τα γκολ να δει κάποιος, θα καταλάβει πως οι παγίδες των γηπεδούχων ήταν εξαιρετικές κι έφεραν αποτέλεσμα πολλές φορές. Σε μεγάλα μάλιστα διαστήματα. Στην πραγματικότητα η BVB (στον δεύτερο αγώνα) έκανε ό,τι μπορούσε, σχεδόν ό,τι χρειαζόταν για να πάρει την πρόκριση και την καλύτερη εμφάνιση που έχουμε δει ως τώρα στα προημιτελικά. Σωστά ο προπονητής της δήλωσε πως δεν έχει παράπονα.

Στα 180 λεπτά και οι δύο ομάδες έκαναν καθοριστικά λάθη και οι δύο είχαν διαστήματα που υπερείχαν σαφέστατα (οι Γερμανοί μάλιστα περισσότερα), η διαφορά ήταν στα τελειώματα των φάσεων (κύριε Mkhitaryan για εσάς λέω. Βέβαια, κατά τα άλλα ο Αρμένιος ήταν πολύ καλός).

Εδώ μπορεί να τεθεί κι ένα άλλο ζήτημα. Αν η Dortmund στην Ισπανία ήταν λίγο πιο μαζεμένη κι έριχνε τον ρυθμό, όταν η Real μπήκε φορτσάτη, είναι πιθανό να έπαιρνε την πρόκριση (ή τέλος πάντων να βλέπαμε παράταση). Αν όμως το έκανε δε θα ήταν η Dortmund θα μου πείτε. Και ίσως να μην μπορούσε να παίξει όπως έπαιξε στον επαναληπτικό. Και πάλι έχω την ανάγκη να πω ότι καμιά φορά πρέπει να απαρνιέται τη φύση της. Κατά τα άλλα αποχαιρέτησε ιδανικά θα έλεγα. Σε μια σεζόν που είχε από την αρχή πάρα πολλά προβλήματα τραυματισμών (αποτέλεσμα ίσως και του τρόπου που παίζει και κάποιων αλλαγών στο τεχνικό τιμ

Τραυματίας ήταν ο Cristiano Ronaldo και ο Ancelotti τα μπέρδεψε πάλ ι. Αν σε ένα ματς δεν έπρεπε να παίξει ο Illarramendi αυτό ήταν το χθεσινό. Δεν υπήρχε λόγος να μην εμπιστευτεί τον Isco που ήταν εξαιρετικός στο 3-0. Δεν υπήρχε λόγος να μην παίξει στο κέντρο με Alonso, Di Maria, Modric αφού ήταν όλοι στην 11άδα. Αποδείχθηκε σε ένα βαθμό στο δεύτερο μέρος, όπου η εικόνα της ομάδας του ήταν λίγο καλύτερη.

Από εκεί και πέρα, τα γνωστά. Αρνητικός/μέτριος ο Bale σε ένα ακόμα δύσκολο αγώνα και προβλήματα όταν ο αντίπαλος ασκεί πίεση και επιστρατεύει δύναμη. Αυτό που δε βλέπουμε συχνά φέτος είναι λάθη από την άμυνα. Στη Γερμανία όμως ακόμα και ο φανταστικός φέτος Pepe, μόνο σιγουριά δεν έβγαζε. Η Real έχει τις δυνατότητες να σηκώσει την κούπα, αλλά πλέον έχουν μαζευτεί αρκετά δύσκολα τεστ στα οποία έχει πάρει κακό βαθμό. Την επόμενη φορά αν οι γραμμές της ανοίγουν πάλι εύκολα, δύσκολα θα τη γλιτώσει.

Τελικά αν η PSG κατάφερνε να περνάει το άγχος και το φόβο της στο σαλόνι μας, η Chelsea μας μετέφερε την ηρεμία και την πίστη της, η Real την υπερβολική χαλαρότητά της και μια αίσθηση ότι η αγωνιστική ενότητα του συνόλου είναι εύθραυστη, η Dortmund τη ζωντάνια της και τη διάθεσή της να δώσει μια τελευταία παράσταση για φέτος. Περιμένοντας τη συνέχεια σκέφτομαι πως ό,τι κι αν συζητάω στις εναλλακτικές πραγματικότητες, θα συμφωνώ παντού, πως τα ματς τα κερδίζεις πρώτα σε πνευματικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside