Ο γιος του Θεού και του Διαβόλου

Μέσα στο 2013 ο Messi και ο Cristiano Ronaldo με τις επιδόσεις τους στο σκοράρισμα, μας μετέφεραν για ακόμα μια φορά 50, 60, 70, 80 χρόνια πίσω. Οι παίκτες της Bayern σάρωσαν τα πάντα. Οι παίκτες της Dortmund παραλίγο να τους σταματήσουν. Ο Ibrahimovic πραγματοποίησε την πιο παραγωγική χρονιά της καριέρας του και μας χάρισε μερικές ακόμα… Ζλατανιές.

Αρκετοί ακόμα παίκτες εντυπωσίασαν και πέτυχαν σπουδαία πράγματα. Κανείς όμως δεν είναι Luis Suarez. Ο επιθετικός της Liverpool δεν ήταν ο καλύτερος παίκτης του 2013. Κι ας έγραψε 29 γκολ σε 27 ματς στην Premier League. Κι ας οδηγεί καμιά φορά την ομάδα του μόνος του. Σχεδόν στη μισή διάρκεια της χρονιάς δεν έπαιζε.

Όχι επειδή ήταν τραυματίας. Όχι επειδή είχε αποβληθεί σε πολλά ματς. Ο Suarez δεν παίρνει κόκκινες. Είναι τόσο ξεχωριστός που τιμωρείται μετά τα ματς. Για πολλά ματς. Ο Ουρουγουανός δεν είναι το πρόσωπο της χρονιάς μόνο για τις αγωνιστικές επιδόσεις του. Είναι και για τις συνολικές του εμφανίσεις στο γήπεδο. Είναι και για τα εκτός γηπέδου. Βασικά, είναι το πρόσωπο της χρονιάς επειδή είναι ο Suarez. Ο ένας και ο μοναδικός (δύο επίπεδα πάνω κι από τον Diego Motherfuker Costa).

Θηρίο ανήμερο

Μέσα στο 2013 μας δήλωσε με κάθε δυνατό τρόπο πως «δαγκώνει». Και χωρίς εισαγωγικά. Επίσης, μας έκανε για ακόμα μια φορά ξεκάθαρο πως όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα για την ομάδα του και την πάρτη του και δε φορτώνει τα δίχτυα με γκολ, φορτώνει ο ίδιος, εκρήγνυται και είναι ικανός να διαλύσει τα πάντα. Γιατί δάγκωσε τον Ivanovic; Γιατί εκείνη τη στιγμή αυτό του είπε το ένστικτό του. Γιατί ο Suarez δεν παίζει με το μυαλό. Και δεν κάνει πίσω πουθενά. Δεν έχει φραγμούς όταν είναι στο γήπεδο. Εκείνο που έλεγε ο Shankly για τον θάνατο, τη ζωή και το ποδόσφαιρο, ο επιθετικός της Liverpool το παίρνει πολύ σοβαρά.

Ο Luis Suarez όταν πατάει το χορτάρι μετατρέπεται σε αγρίμι. Δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Ούτε πρώτη συχνά. Δεν έχει σημασία το πώς, το μόνο που μετράει είναι να επικρατήσει ο ίδιος και η ομάδα του. Κι έπρεπε να δαγκώσει τον αντίπαλό του; Όχι. Και λογικά κατάλαβε τη βλακεία του τη στιγμή που την έκανε. Αλλά είπαμε, τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, κάτι έπρεπε να αλλάξει. Κάτι, οτιδήποτε, δεν είχε σημασία. Να φύγει ο αντίπαλος από τη μέση. Χωρίς μυαλό, χωρίς λογική. Μόνο με καρδιά, με πάθος, με τρέλα. Με την ένταση στο κόκκινο. Μόνο έτσι παίζει ο Ουρουγουανός. Όχι, δεν παίζει. Προσπαθεί να κατασπαράξει τους αντιπάλους ακόμα και όταν δεν το κάνει στην κυριολεξία.

Προσέξτε πώς παίζει. Φέρτε στο μυαλό σας την εικόνα του. Ένα θηρίο που δε σταματάει πουθενά, δε φοβάται τίποτα, δεν υπολογίζει το παραμικρό, δε σκέφτεται, αλλά ενεργεί άμεσα. Συνέχεια. Με κάθε τρόπο. Ακόμα και κάνοντας βλακείες. Το έχω ξαναπεί, δείτε πώς ντριμπλάρει. Δεν πάει να ξεφύγει από τους αντιπάλους με έξυπνες κινήσεις, με περίτεχνες ενέργειες. Του βγαίνουν και τέτοιες, αλλά βασικά προσπαθεί να διαλύσει όποιον βρεθεί στον δρόμο του. Επιτίθεται σαν ταύρος. Σχεδόν επιχειρεί να περάσει μέσα από τους αμυνόμενους, να παρασύρει τα πάντα μέχρι να φτάσει στον στόχο του.

Μόνο νίκη

Γιατί; Αυτός είναι ο Suarez. Κάθε παίκτης, κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, έχει τη δική του προσωπικότητα. Έχει μεγαλώσει σε διαφορετικές συνθήκες, σε διαφορετικό περιβάλλον. Ο Suarez μεγάλωσε στην Ουρουγουάη, εκεί που μαθαίνουν ποδόσφαιρο κι από τον Θεό και τον Διάβολο, όπως λέει ο Eduardo Galeano. Μεγάλωσε στον δρόμο. Είναι παιδί της αλάνας, όχι της σύγχρονης ευρωπαϊκής ακαδημίας. Για αυτόν στο γήπεδο υπάρχει μόνο ένα πρέπει: η νίκη.

Με τη Liverpool δεν παίρνει/έπαιρνε πολλές νίκες. Και το καλοκαίρι άρχισε πάλι τις αλητείες. Εκτός γηπέδου. Μεταγραφή είπε. Και δεν είπε. Τρέλα κι εκεί. Ο λόγος; Και καλά ο πόλεμος από τους Άγγλους, από τα ΜΜΕ. Κοιτάξτε, είχε ένα κάποιο δίκιο. Έχει κάνει βλακείες, αλλά αντιμετωπίζεται σαν το μεγάλο πρόβλημα του (αγγλικού) ποδοσφαίρου. Της Αγγλίας ολόκληρης. Της Βρετανίας. Και σαν να είναι πρωτοφανή όσα κάνει. Ακραία είναι αρκετές φορές, αλλά τα έχουμε ξαναδεί κι από άλλους. Σε κάθε περίπτωση καταλαβαίνω πως ο Suarez δεν περνούσε και τις καλύτερές του μέρες για αρκετούς μήνες, αλλά μεταξύ μας Luis, ο λόγος που ήθελες να την κάνεις ήταν πως είχες κουραστεί να χάνεις.

Κι άρχισες να βαράς με κάθε τρόπο. Άτσαλα, με τρέλα, όπως στο γήπεδο. Και ξέρεις, αν είχες πέσει σε άλλον προπονητή και σε άλλη διοίκηση (σε αυτό το θέμα πολλά εύσημα και στον Rodgers και στους Αμερικάνους), ίσως να είχες καταφέρει να πάρεις τη μεταγραφή. Δε σε άφησαν όμως. Δεν ήρθε και η μεγάλη πρόταση κι έμεινες στο Anfield. Για τους οπαδούς και την αγάπη που σου δείχνουν είπες. Ναι, εντάξει. Δηλαδή οκ, υποθέτω το εκτιμάς, αλλά ξέρεις τώρα, μεταξύ μας… Και δεν είναι ούτε τα λεφτά το βασικό. Δηλαδή τώρα που παίρνεις περισσότερα, αν του χρόνου δεν είναι στο Champions League η Liverpool, εσύ πού θα είσαι; Είπαμε, δεν αντέχεις να μην είσαι πρώτος.

Καλύτερος από ποτέ

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έμεινες πάντως. Και προφανώς συνεχίζεις να κάνεις τα πάντα για τη νίκη. Και περισσότερα. Προφανώς και όσοι σε ξέρουν γέλαγαν με σχόλια του τύπου: «έγκλημα της Liverpool που δεν τον έδωσε, θα έχει έναν παίκτη ξενερωμένο και θα της κάνει κακό». Ο Suarez δεν ψάχνει ρεβάνς. Αυτά είναι για άλλους. Αφού έμεινε στηρίζει τους δικούς του. Κι εξακολουθεί να κάνει αυτό που κάνει πάντα. Να παλεύει για τη νίκη. Πιθανότατα το κάνει και πιο ώριμα φέτος. Και με περισσότερη ηρεμία. Αυτό δείχνει η ευστοχία του.

Το ίδιο δείχνει και η λιγότερη γκρίνια και τα νεύρα που ελέγχει καλύτερα μέχρι τώρα. Ξέρει πως το μέλλον του είναι ξεκάθαρο και ότι έχει δύο δρόμους; Ή θα πετύχει με τη Liverpool να μπει στην 4άδα ή θα πάρει τη μεταγραφή; Ίσως. Και όσο καλύτερα παίζει, τόσο πιο εύκολο είναι να πετύχει το ένα από τα δύο. Είναι και το άλλο. Όσο δεν έπαιζε, είχε χρόνο κι άνεση να κάνει κάτι που δεν κάνει συχνά: να σκεφτεί. Και όταν επέστρεψε, μπήκε να παίξει σε μια ομάδα που έπαιρνε νίκες. Βρήκε τη Liverpool ψηλά, εκεί στην κορυφή. Μια κορυφή που όπως έχω ξαναπεί οι Κόκκινοι δεν μπορούν να πατήσουν φέτος.

Ο Suarez σε ατομικό επίπεδο θα μπορούσε. Εντάξει, όχι ακριβώς κορυφή, αφού υπάρχουν ο Messi που είναι cheat και ο Cristiano που είναι ρομπότ, αλλά αν συνεχίσει έτσι τα καλύτερα είναι μπροστά για τον ίδιο. Είπαμε πριν για τα νεύρα και το μυαλό. Όταν έχεις πολλά από τα πρώτα και χρησιμοποιείς σπάνια το δεύτερο (δε λέω ότι είναι χαζός ούτε γενικά, ούτε ποδοσφαιρικά. Κάθε άλλο. Πολύ απλά, όπως αναφέρω και πιο πάνω, στηρίζεται πάρα πολύ στο ένστικτο και η σκέψη περνάει σε δεύτερη μοίρα) κάνεις κακές επιλογές. Από τη στιγμή που σκοράρει σε λιγότερες προσπάθειες από ό,τι στο παρελθόν, αυτό είναι πλέον το ένα μεγάλο μειονέκτημα του 27χρονου επιθετικού.

Δαιμονισμένος άγγελος

Αλλά εντάξει, ο Suarez είναι. Πόσο να αλλάξει; Γιατί να αλλάξει; Θέλουμε να αλλάξει; Είναι αυτός που γουστάρεις κι εσύ να έχεις στην ομάδα που υποστηρίζεις. Κι ας είναι «τρελός». Βασικά, (και) για αυτό τον θες. Είναι απλά ο εαυτός του (συγγνώμη για το φτηνό, μελοδραματικό κλισέ, αλλά εδώ ταιριάζει). Αφήνει την τρέλα του να εκδηλωθεί μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους. Ζει κάθε λεπτό του αγώνα στο κόκκινο. Δεν αποφεύγει τους δαίμονές του. Δε θα τους κρυφτεί, ακόμα κι αν η ζημιά που μπορεί να κάνει/πάθει εξαιτίας τους είναι μεγάλη. Δε φοβάται να παίξει με τη φωτιά. Δε διστάζει να συμμαχήσει με τον Διάβολο.

Είπαμε, πράττει χωρίς να σκεφτεί. Όταν αγωνίζεται δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από το να νικήσει. Δεν έχει σημασία αν θα φανεί κακός. Μπορεί να χάσει το μυαλό του, αρκεί να μη χάσει το ματς. Είναι δολοφόνος στο χορτάρι και ο πρώτος που θα σε στηρίξει εκτός γηπέδου. Είναι αυτός που τον βλέπεις να παίζει και θες να μπεις στο γήπεδο να τον βοηθήσεις. Κι ας είναι τσόγλανος. Είναι αυτός που μισούμε ή αγαπάμε. Ή και τα δύο.

Είναι η τρέλα του ποδοσφαίρου. Η αλητεία του ποδοσφαίρου, που καμιά φορά στις μέρες μας γίνεται υπερβολικά άνοστο κι ακραία αποστειρωμένο. Είναι η εκδίκηση των παιδιών της αλάνας. Είναι ο Luis Alberto Suárez Díaz. Και τελικά, όπως λέει και το σύνθημα, I just can’t seem to get enough Suarez. Γιατί είναι ο γιος του Διαβόλου και του Θεού. Κι αφού αυτοί τα βρήκαν, εμάς δε μας πέφτει λόγος.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside