Ο Έλληνας φωτογράφος της Swansea AFC

Ο Αλέξανδρος Γκόγκιτς είναι ο ένας δικός μας άνθρωπος στη Swansea AFC. Παίζει στην U-21 και περιμένει να πάρει την ευκαιρία του για να “ανέβει” στην ανδρική ομάδα και να αγωνιστεί στην Premier League. Η Μαριέλα Νησωτάκη , είναι η δεύτερη. Δουλεύει στον τομέα της ανάλυσης και προετοιμάζει τους ποδοσφαιριστές πριν από κάθε αγώνα.

Υπάρχει όμως κι άλλος ένας Έλληνας στον σύλλογο, ο οποίος εργάζεται σε έναν άκρως δημιουργικό τομέα. Σε αυτόν της φωτογραφίας. Ο Δημήτρης Λεγάκης ζει εδώ και 15 χρόνια στην πόλη της Ουαλίας και είναι ο επίσημος φωτογράφος της ομάδας. Πόσο εύκολη, πόσο απαιτητική και πόσο πιεστική είναι η δουλειά του; Πόσες “στιγμές” κρατάει από κάθε αναμέτρηση και πόσες μένουν στο τέλος, μετά το ξεσκαρτάρισμα; Θα μας απαντήσει ο ίδιος.

Δημήτρη, πόσα χρόνια βρίσκεσαι στο Swansea;

“Είμαι εδώ από το 2000. Από τον Σεπτέμβριο του 2000 για την ακρίβεια. Ηρθα για να σπουδάσω φωτοδημοσιογραφία, φωτορεπορτάζ. Ηθελα να δω πως είναι να ζει κανείς στο εξωτερικό και κάπως έτσι βρέθηκα στην Ουαλία. Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε μια τοπική εφημερίδα, σε ένα μέρος που βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά από εδώ. Ημουν ο φωτογράφος της. Ενα χρόνο μετά, μετακόμισα σε ένα τοπικό ειδησεογραφικό πρακτορείο και το 2008 ξεκίνησα να δουλεύω μόνος μου”.

Και πως προέκυψε η συνεργασία σου με την ομάδα;

“Η Swansea είχε συνεργασία με το πρακτορείο στο οποίο εργαζόμουν. Κάποια στιγμή αυτή σταμάτησε. Τότε με πήραν από την ομάδα και με ρώτησαν αν ήθελα να συνεχίσω να δουλεύω μαζί τους. Φυσικά απάντησα θετικά και έχουν ήδη περάσει 8 χρόνια. Η ομάδα ήταν τότε στην τέταρτη κατηγορία. Εχω ζήσει όλη αυτή την πορεία της προς την Premier League και έχω ζήσει και το παλιό, ιστορικό γήπεδο που είχε ηλικία περίπου 100 ετών!”

Πως αισθάνεσαι που δουλεύεις για έναν σύλλογο της Premier League;

“Μπορώ να πω ότι πρόκειται για μια δουλειά αξιοζήλευτη. Αυτό καταλαβαίνω όταν μιλώ με συναδέλφους και φίλους μου. Εγώ βέβαια δεν το νιώθω έτσι. Είναι σκληρή δουλειά. Πολύ απαιτητική. Με γεμίζει όμως, μου έχει ανοίξει πολλές πόρτες, στη δική μου μικρή επιχείρηση έχει δώσει κύρος”.

Τι σου ζητούν οι άνθρωποι του συλλόγου; Πως δουλεύεις στη διάρκεια ενός αγώνα;

“Θέλουν όσο το δυνατόν καλύτερες φωτογραφίες. Κάθομαι σε μια άκρη του αγωνιστικού χώρου, έχοντας πάντα μπροστά μου τη Swansea να επιτίθεται. Εχω να διαλέξω δηλαδή μία από τις δυο γωνίες της επίθεσης. Από εκεί και πέρα, ξέρεις, είναι και λίγο… λαχείο. Κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο όλων είναι να μπορέσεις να τραβήξεις ωραίους, έντονους πανηγυρισμούς. Να πιάσεις το συναίσθημα. Μπορεί να είσαι τυχερός, να τρέξει ένας ποδοσφαιριστής προς τον φακό σου, μπορεί όμως να τρέξει προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση”.

Αλήθεια, πόσες φωτογραφίες μπορεί να τραβήξεις σε ένα ματς;

“Εγώ προσωπικά, τραβάω κατά μέσο όρο γύρω στις 1200. Μόλις τελειώσει το ματς γίνεται το ξεσκαρτάρισμα και από τις 1200 μένουν περίπου 100, τις οποίες παραδίδω στην ομάδα”.

Μιας και μίλησες για συναίσθημα, ποια ήταν η πιο έντονη στιγμή που έζησες εδώ;

“Τα playoffs για την άνοδο στην Premier League. Αυτά που έγιναν στα αποδυτήρια, ήταν τρομερά. Εζησα όλους τους πανηγυρισμούς, το ξέσπασμα των πρωταγωνιστών. Δεύτερη κορυφαία στιγμή ήταν το 2013 στο Wembley, όταν η Swansea κατέκτησε το Κύπελλο (5-0 την Bradford) και κέρδισε την έξοδό της στα ευρωπαϊκά κύπελλα. Ηταν πολύ όμορφα και τα ταξίδια στην Ευρώπη, την επόμενη σεζόν”.

Η πόλη πως αντιμετωπίζει την ομάδα; Πως είναι οι σχέσεις με τους ποδοσφαιριστές;

“Εγώ προσωπικά προσπαθώ να κρατάω τη σχέση μου με τους πάντες σε επαγγελματικό επίπεδο. Ολοι με γνωρίζουν προσωπικά, όλοι με φωνάζουν “Dimi”, όλοι είναι απλοί, προσιτοί άνθρωποι. Ο σύλλογος είναι κομμάτι της καθημερινότητας, είναι κοντά στην οικογένεια και τους οπαδούς. Ασε που το 20% των μετοχών ανήκει στον απλό κόσμο”.

Athens-Pictures.com