Ο εφιάλτης της Μίλαν στην Κωνσταντινούπολη
Πριν από ακριβώς 9 χρόνια η Μίλαν βρέθηκε από τον παράδεισο στην κόλαση και το Sport24.gr θυμάται το κάζο των ροσονέρι, μέσα από μία ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ κατάθεση ψυχής του Αντρέα Πίρλο!
Ο 20ος αιώνας τελείωσε με τον πλέον θεαματικό και κινηματογραφικό τρόπο που μπορούσε κάποιος να σκαρφιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, με τον αλησμόνητο τελικό στο “Καμπ Νόου” όπου η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πήρε το Κύπελλο μέσα από την αγκαλιά της Μπάγερν με τα γκολ των Σέριγχαμ και Σόλσκιερ στις καθυστερήσεις!
Επειδή όμως εχθρός του καλού είναι το… καλύτερο, έξι χρόνια αργότερα ήρθε η στιγμή που ανατράπηκε κάθε ποδοσφαιρική λογική, εκεί όπου το απίθανο έγινε πιθανό, το απίστευτο πιστευτό και το παράλογο λογικό!
Αναφερόμαστε φυσικά στον τελικό του Champions League στην Κωνσταντινούπολη στις 25 Μαΐου του 2005, μία ημερομηνία που φαντάζει ως μία πελώρια μαύρη τρύπα στην τεράστια ιστορία της Μίλαν, καθώς από εκεί που ετοιμαζόταν για έναν από τους μεγαλύτερους θριάμβους όλων των εποχών στη διοργάνωση οι παίκτες της βρέθηκαν ξαφνικά να βράζουν μέσα στα καζάνια της… κόλασης!
Πως έφτασαν όμως μέχρι εκεί; Το καλοκαίρι του 2004 ήταν αρκετά δύσκολο για την οικογένεια της Μίλαν καθώς προέρχονταν από μία ταπεινωτική σφαλιάρα λίγους μήνες νωρίτερα, έναν αποκλεισμός-σοκ που ήταν εντελώς… ξένος προς το dna των Μιλανέζων που είχαν καλομάθει τόσα χρόνια τους φίλους τους με δοξασμένες ευρωπαϊκές βραδιές.
Αυτός έλαβε χώρα στα προημιτελικά της διοργάνωσης: η Μίλαν συνέτριψε με 4-1 τη Λα Κορούνια στο “Σαν Σίρο” αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ (οι Γαλιθιάνοι προηγήθηκαν στο 11′ με τον Παντιάνι αλλά ακολούθησε ομοβροντία από γκολ μέσα σε 10 λεπτά με δις σκόρερ τον Κακά και τους Σεβτσένκο και Πίρλο), όμως στη ρεβάνς έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της.
Ο Παντιάνι στο 5′, ο Βαλερόν στο 35′, ο Λούκε στο 44′ και ο Φραν στο 76′ κάρφωσαν τις τέσσερις πρόκες στο φέρετρο της Μίλαν πετώντας την πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2003 εκτός συνέχειας, με τα λόγια του Βάλτερ Παντιάνι να είναι αφοπλιστικά: “Κανείς δεν πίστευε πραγματικά ότι μπορούσαμε να τα καταφέρουμε, ειδικά απέναντι στη Μίλαν”.
Λίγους μήνες λοιπόν αργότερα, η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι ξαναμπήκε στην περιπέτεια του Champions League και αφού προκρίθηκε πανηγυρικά από τη φάση των ομίλων (1η με 13 βαθμούς έναντι 10 της Μπαρτσελόνα, 6 της Σαχτάρ Ντόνετσκ και 5 της Σέλτικ) στη συνέχεια ξεκίνησε να “σαρώνει” κάθε σπουδαία αντίπαλο που βρήκε στο διάβα της.
Στη φάση των “16” απέκλεισε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με δύο νίκες (με το ίδιο σκορ, 1-0), στα προημιτελικά “καθάρισε” τη συμπολίτισσα Ίντερ με συνολικό σκορ 5-0 (το δεύτερο ματς διακόπηκε άδοξα από τη ρίψη αμέτρητων φωτοβολίδων από τους οπαδούς της Ίντερ που είχαν ως αποτέλεσμα το ματς να κατακυρωθεί στα χαρτιά 3-0 υπέρ των “ροσονέρι”), ενώ στα ημιτελικά “ίδρωσε” απέναντι στην άκρως αξιόμαχη Αϊντχόφεν αλλά τελικά κατάφερε να πάρει το εισιτήριο για τον τελικό.
Αντίπαλος στο ραντεβού της 25ης Μαΐου στην Κωνσταντινούπολη ήταν η Λίβερπουλ που επέστρεφε σε τελικό μετά από 21 ολόκληρα χρόνια, με τους Μιλανέζους όμως να κουβαλούν την αύρα του φαβορί.
Η ενδεκάδα μάλιστα που παρατάχτηκε στο χορτάρι για να διεκδικήσει το 6ο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην ιστορία του συλλόγου φάνταζε ως μία μεικτή κόσμου με τόσα πολλά αστέρια συγκεντρωμένα και μάλιστα σε πολύ καλή περίοδο της καριέρας τους.
Ο Ντίντα κάτω από την εστία, οι Καφού, Σταμ, Νέστα και Μαλντίνι στην άμυνα, Γκατούζο και Πίρλο τα αμυντικά χαφ, Ζέεντορφ και Κακά σε πιο ελεύθερο και δημιουργικό ρόλο μεταξύ κέντρου και αντίπαλης περιοχής, Κρέσπο και Σεβτσένκο οι αιχμές του δόρατος μπροστά.
Στο πρώτο 45λεπτο η Μίλαν έπιασε το… τέλειο και το εξαργύρωσε με το ΤΕΡΑΣΤΙΟ προβάδισμα των τριών τερμάτων: ο Μαλντίνι έσυρε το χορό με γκολ στα 51” (έγινε έτσι ο γρηγορότερος και συνάμα ο γηραιότερος σκόρερ σε τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης) ενώ ο Κρέσπο “χτύπησε” άλλες δύο φορές στο 38′ και στο 43′ εκμεταλλευόμενος ισάριθμες ασίστ πάρε-βάλε του Κακά.
Από την ανάπαυλα κιόλας οι οπαδοί της Μίλαν στην Ιταλία είχαν αρχίσει να τυπώνουν… κηδειόχαρτα για τη Λίβερπουλ βλέποντας την ομάδα τους να κάνει περίπατο και να πλησιάζει σκορ Αθήνας και Βαρκελώνης (4-0 τη Μπαρτσελόνα το 1994, 4-0 τη Στεάουα το 1989), όμως ούτε ο πιο απαισιόδοξος τιφόζο των “ροσονέρι” μπορούσε να διανοηθεί αυτό που θα επακολουθούσε.
Η Μίλαν είχε στριμώξει σε μία γωνιά του ρινγκ τη Λίβερπουλ και την σφυροκοπούσε αλύπητα όμως η ομάδα του Μέρσεϊσαϊντ που έμοιαζε με πυγμάχο έτοιμο να σωριαστεί με νοκ-άουτ, όχι μόνο κατάφερε να ξεφύγει από τα σχοινιά αλλά και να ξαπλώσει αυτή στο καναβάτσο τη μεγάλη αντίπαλό της!
Για να γίνει αυτό χρειάστηκαν “έξι ανεξήγητα λεπτά ποδοσφαιρικής τρέλας” (όπως τα περιέγραψε πολύ εύστοχα ο Ράφα Μπενίτεθ). Ο Τζέραρντ μείωσε σε 3-1 στο 54′, ο Σμίτσερ έκανε το 3-2 στο 56′ και ο Αλόνσο ισοφάρισε σε 3-3 στο 59′, για να ακολουθήσει νηνεμία μετά την κόκκινη καταιγίδα (με εξαίρεση βέβαια την απίστευτη διπλή απόκρουση του Ντούντες απέναντι στον Σεβτσένκο στο 119′) και έτσι το ματς να φτάνει στα πέναλτι χωρίς να έχει σημειωθεί κάποιο άλλο γκολ
Εκεί τα “χτυπήματα” της μοίρας εις βάρος της Μίλαν συνεχίστηκαν με σαδιστικό τρόπο. Ο Ντούντεκ μιμήθηκε τα χορευτικά του Γκρόμπελααρ το 1985 στον τελικό κόντρα στη Ρόμα και πέτυχε να προκαλέσει εκνευρισμό στους παίκτες της Μίλαν που βρέθηκαν απέναντί του στη “ρωσική ρουλέτα”, με τρεις από αυτούς να στέκονται μοιραίοι.
Ο Σερζίνιο αστόχησε στο 1ο πέναλτι της Μίλαν, ο Πίρλο είδε την προσπάθειά του να σταματάει πάνω στον Ντούντεκ στο 2ο πέναλτι ενώ στο 5ο και καθοριστικό πέναλτι ο Σεβτσένκο νικήθηκε κατά κράτος από τον Πολωνό.
Δύο χρόνια αφότου είχε νικήσει τον Μπουφόν και είχε χαρίσει το Τσάμπιονς Λιγκ στη Μίλαν (είχε σκοράρει το τελευταίο πέναλτι στον τελικό του “Ολντ Τράφορντ” κόντρα στη Γιουβέντους) είδε τον Πολωνό κίπερ να αποκρούει το πέναλτί του και την κούπα να κάνει φτερά.
Δύο χρόνια αργότερα ο Θεός του ποδοσφαίρου αποζημίωσε τη Μίλαν για τα όσα δεινά την είχαν βρει εκείνην αποφράδα βραδιά στην ιστορία της (νίκησε 2-1 τη Λίβερπουλ στον τελικό του ΟΑΚΑ και ανέβηκε για 7η φορά στην κορυφή της Ευρώπης), ωστόσο τα σημάδια εκείνα δύσκολα θα εξαφανιστούν από το πληγωμένο κορμί της: θα είναι πάντα εκεί για να της θυμίζουν ότι στο ποδόσφαιρο “ποτέ μην λες ποτέ”…
Και αν υπάρχει κάποιος που να έχει περιγράψει με 1000% ακρίβεια το απίστευτο κάζο που υπέστη η Μίλαν αυτός είναι μόνο ο Αντρέα Πίρλο, ο οποίος στο πλαίσιο της αυτοβιογραφίας του “I Think Therefore I Play” (κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλιο) προχώρησε σε μία συ-γκλο-νι-στι-κή εξομολόγηση-κατάθεση ψυχής για τον εφιάλτη που έζησε αυτός και οι συμπαίκτες του στην Κωνσταντινούπολη.
Διαβάστε το χαρακτηριστικό απόσπασμα για το πως έζησαν οι παίκτες της Μίλαν και ο ίδιος προσωπικά τη χειρότερη, πιθανότατα, στιγμή στα 114 χρόνια ιστορίας του συλλόγου.
“Σκεφτόμουν να σταματήσω επειδή, μετά την Κωνσταντινούπολη, τίποτα δεν είχε πια νόημα. Ο τελικός με έκανε να πεθαίνω από ασφυξία.
Στο μυαλό των περισσοτέρων ο λόγος που χάσαμε στα πέναλτι ήταν ο Γέρζι Ντούντεκ, αυτός ο βλάκας χορευτής που μας αφαίρεσε τη σοβαρότητα κάνοντας βόλτα πάνω στη γραμμή και ρίχνοντας στη συνέχεια αλάτι στις πληγές μας αποκρούοντας τα πέναλτι, ο πόνος όμως γινόταν μεγαλύτερος όταν με τον καιρό συνειδητοποιούσαμε ότι εμείς είχαμε την ευθύνη.
Πώς έγινε δεν ξέρω αλλά γεγονός παραμένει πως όταν το απίθανο γίνεται πραγματικότητα κάποιος γαμ@@ται, σε αυτή την περίπτωση, ολόκληρη η ομάδα.
Μία μαζική αυτοκτονία όπου όλοι πιαστήκαμε από το χέρι και πηδήξαμε από τη γέφυρα του Βοσπόρου. Όταν εκείνο το παιχνίδι-βασανιστήριο τελείωσε, καθίσαμε σαν ένα μάτσο ηλίθιοι στα αποδυτήρια του Atatürk Stadium.
Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε, δεν μπορούσαμε να κινηθούμε. Μας είχαν διαλύσει πνευματικά και η ζημιά γινόταν ολοένα και μεγαλύτερη καθώς περνούσαν οι ώρες. Αυπνία, οργή, κατάθλιψη, η αίσθηση του τίποτα.
Είχαμε εφεύρει μία νέα αρρώστια με πολλαπλά συμπτώματα: το σύνδρομο της Κωνσταντινούπολης. Δεν αισθανόμουν πια ότι ήμουν παίκτης και αυτό ήταν αρκετά καταστροφικό. Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν ένιωθα πια άνδρας.
Εντελώς ξαφνικά το ποδόσφαιρο είχε γίνει το λιγότερο σημαντικό πράγμα ακριβώς επειδή ήταν το σημαντικότερο: ήταν μία πολύ επώδυνη σύγκρουση.
Ντρεπόμουν να κοιταχτώ στον καθρέφτη από τον φόβο μήπως η αντανάκλασή μου με φτύσει . Η μόνη δυνατή λύση που μπορούσα να σκεφτώ ήταν να σταματήσω. Και τι ντροπιαστική αποχώρηση θα ήταν αυτή.
Κοίταξα στο τέλος της γραμμής: το ταξίδι είχε τελειώσει. Η ιστορία είχε τελειώσει και εγώ μαζί της. Περπατούσα με το κεφάλι σκυμμένο ακόμα και στα πιο προσφιλή μου μέρη. Δεν το έκανε για να αποφύγω τα συμπονετικά βλέμματα, απλά όταν δεν ξέρεις που πηγαίνεις το να κοιτάς μπροστά σε κουράζει.
Ο κόσμος μιλάει για τον άγχος της εμφάνισης. Ε λοιπόν, το άγχος της “μη εμφάνισης” είναι η τέλεια περιγραφή για όλους εμάς που απλά εξαφανίστηκαν από τον αγωνιστικό χώρο κατά τη διάρκεια εκείνου του τελικού.
Ο τελικός στην Κωνσταντινούπολη ήταν στις 25 Μάη και το ιταλικό πρωτάθλημα δεν είχε ακόμα τελειώσει. Έπρεπε να γυρίσουμε στο Μιλανέλο για να κουβαλήσουμε τον σταυρό μας για τέσσερις ακόμα ημέρες, μέχρι τις 29 Μάη όπου δίναμε το τελευταίο ματς με την Ουντινέζε…
Εκείνη η παρέλαση της ντροπής ήταν η σκληρότερη τιμωρία. Μία παρέλαση ντροπής με εμάς τοποθετημένους στο κέντρο. Ήταν μία σύντομη, έντονη περίοδο γεμάτη σκ@@@. Δεν μπορούσες να αποδράσεις ή να τραβήξεις τη μπρίζα από έναν κόσμο που είχε αναποδογυρίσει και ήσουν για πάντα περικυκλωμένος από τους υπόλοιπους ενόχους σε αυτή την κλοπή της αξιοπρέπειάς μας.
Καταλήγαμε πάντα να συζητάμε για αυτό. Κάναμε ο ένας στον άλλον ερωτήσεις, όμως κανείς δεν είχε τις απαντήσεις. Μετά βίας κατάφερνα να κοιμηθώ και όταν το έκανα ξυπνούσα με μία ζοφερή σκέψη: “Είμαι αηδιαστικός. Δεν μπορώ να παίξω άλλο”. Πήγαινα στο κρεβάτι με τον Ντούντεκ και όλους τους συμπαίκτες του στη Λίβερπουλ.
Το ματς με την Ουντινέζε τελείωσε 0-0. Ο εφιάλτης είναι εφιάλτης επειδή ξέρεις ότι θα αρχίσει όταν κλείσεις τα μάτια σου αλλά δεν θα σταματήσει μέχρι να τα ξανανοίξεις, και έτσι το μαρτύριο συνεχίστηκε. Βασανιστικά αργά, τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται κατά τη διάρκεια των διακοπών, αν και οι πληγές δεν είχαν επουλωθεί πλήρως…
Δεν θα ξαναδώ ποτέ αυτό το ματς με τη Λίβερπουλ, είναι ένας εχθρός που δεν θα τον αφήσω να με κερδίσει για δεύτερη φορά. Μου έχει κάνει ήδη αρκετή ζημιά και το μεγαλύτερο κομμάτι της ζημιάς είναι κάτω από την επιφάνεια.
Έχω παίξει ήδη μία φορά το ματς αλλά και πολλές ακόμα στο κεφάλι μου, ψάχνοντας για μία εξήγηση που πιθανότατα δεν υπάρχει. Είχε προταθεί να κρεμάσουμε ένα μαύρο πέπλο κηδείας ως μία μόνιμη υπενθύμιση στους τοίχους του Μιλανέλο, ακριβώς δίπλα στις εικόνες του θριάμβου.
Ένα μήνυμα στις μελλοντικές γενιές ότι το να νιώθεις ανίκητος είναι το πρώτο βήμα στο μονοπάτι όπου δεν υπάρχει γυρισμός. Προσωπικά θα πρόσθετα αυτό το τρομακτικό αποτέλεσμα στη λίστα με τους τίτλους της ομάδας.
Θα το έβαζα στη μέση των κερδισμένων πρωταθλημάτων και κυπέλλων με έναν διαφορετικό χρωματισμό και πιθανότατα με ξεχωριστό φόντο, για να υπογραμμίζει την παρουσία του.
Θα ήταν κάτι το ντροπιαστικό αλλά ταυτόχρονα θα ενίσχυε την αξία των επιτυχιών. Υπάρχουν πάντα μαθήματα που μπορούν να βρεθούν και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Είναι ηθική υποχρέωση να σκάβεις βαθιά και να βρίσκεις αυτή τη μικρή αχτίδα ελπίδας ή το μαργαριτάρι της σοφίας”.