O DJ που δεν… έπαιξε στην Εθνική

Ο Ρόνι Σεϊκέλι, που έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στην Ελλάδα και τα... τελευταία στο ΝΒΑ, έχει γίνει διάσημος DJ, αλλά το παράπονο του είναι ότι δεν έπαιξε ποτέ στην Εθνική. Υπόσχεται όμως να επιστρέψει στην Αθήνα, όχι για την πορτοκαλί μπάλα, αλλά για τη μουσική.
Διαβάστε τα όσα δήλωσε στη συνέντευξη που παραχώρησε στην κυριακάτικη “Espresso” για το χόμπι που έγινε επάγγελμα, για τους φίλους του στην Αθήνα και το όνειρο να παίξει με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα… άλλα παιδιά.
Ο Σεϊκέλι γεννήθηκε στο Λίβανο και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έπαιξε μπάσκετ στον Παναθηναϊκό, πριν κάνει το υπερατλαντικό ταξίδι. Φοίτησε στο φημισμένο Σίρακιους, ενώ έπαιξε επί σειρά ετών στο ΝΒΑ, ως επί το πλείστον στους Μαϊάμι Χιτ. Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση άνοιξε κλαμπ στη Φλόριντα και μετά από πίεση των φίλων του αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας DJ, με το όνομα “Spin Doctor”.
Όλα ξεκίνησαν όταν το 2008 έπαιξε για πρώτη φορά στο δικό του κλαμπ, το “Mokai”. Ήταν η στιγμή που αποφάσισε ότι μπορεί να ασχοληθεί πιο σοβαρά με τη μουσική.
“Ήταν μαγική βραδιά. Έβλεπα πόσο πολύ διασκέδαζε ο κόσμος και μαζί κι εγώ. Τότε αποφασίσα να δώσω περισσότερο χρόνο στο χόμπι μου και να παίξω σε άλλα κλαμπ. Δεν το έκανα έχοντας κατά νου ότι θα γίνει celebrity ή κάτι τέτοιιο. Άλλωστε δεν το έχω ανάγκη αυτό. Αποφάσισα να το κάνω επειδή θέλω να μοιραστώ την αγάπη μου για τη μουσική” εξηγεί.
“Στο ΝΒΑ λένε ότι δεν έχεις παίξει μπάσκετ αν δεν αγωνιστείς στο Μάντισον Σκούερ Γκάρντεν. Είναι η Μέκκα του μπάσκετ. Ως DJ θεωρώ την Ίμπιζα τη Μέκκα του χώρου. Οπότε είναι πολύ ξεχωριστό για μένα να παίζω εκεί” συνεχίζει.
Η αγάπη του, όμως, για τη μουσική είχε ξεκινήσει πολύ πριν. “Ήμουν πιτσιρικάς και πήγαινα ακόμα σχολεία, γύρω στα δεκατέσσερα, όταν ζήτησα από τους γονείς μου να μετατρέψω ένα μέρος του γκαράζ του σπιτιού μας στην Αθήνα, σε ντίσκο.
Ήταν αρκετά ανοιχτόμυαλοι έτσι ώστε να το δεχτούν και κάπως έτσι ξεκίνησε όχι μόνο η αγάπη μου για τη μουσική, αλλά κι η επιθυμία να γίνω D.J. είχα το δικό μου κλαμπ στο σπίτι κι έπαιζα μουσική μπροστά στους φίλους μου και στις φίλες μου. Μάζεψα χρήματα για να πάρω δεύτερο πικ-απ και μείκτη και μέσα σε λίγο καιρό έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα” θυμάται.
Και συμπλήρωσε: “Ύστερα από λίγο ήρθαν τα πάρτι σε σπίτια φίλων και σιγά σιγά άρχισα να νιώθω D.J. Ενημερωνόμουν για τη μουσική, αγόραζα δίσκους και έφτιαχνα mix tapes με δικές μου μουσικές επιλογές. Το συνέχισα και στο κολέγιο. Το πάθος και η αγάπη μεγάλωσαν. Μόλις άρχισα να παίω στο ΝΒΑ δεν υπήρχε πολύς χρόνος για να κάνω τον D.J Ωστόσο το ότι στα πρώτα μου χρόνια στο ΝΒΑ βρέθηκα στο Μαϊάμι ήταν σημαντικό, αφού ήμουν σε μια πόλη που βρίθει από κλαμπ και καλή μουσική”.
“Στο σπίτι μου στην Αθήνα ακούγαμε πολύ κλασσική μουσική και πολύ Χούλιο Ιγκλέσιας. Εμένα πάλι μου τράβηξαν περισσότερο την περιέργεια οι Kiss, οι Genesis, οι Run DMC, o Kurtis Blow, ο Barry White, η Donna Summer κι η Gloria Gaynor”.
Στο μεταξύ Τον Ιανουάριο του 2009 έπαιξε στην Αθήνα. “Ήταν απίστευτα. Λατρεύω την Αθήνα και την ΕΛλάδα. Έχω καρδιακούς φίλους εκεί καοι πάντοτε βρίσκω χρόνο να την επισκέπτομαι. Είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα έρθω να ξαναπαίξω. Τον χειμώνα ελπίζω να είμαι εκεί” υπογράμμισε.
Το παράπονο του σε ότι αφορά το μπάσκετ είναι ότι δεν έπαιξε ποτέ στην Εθνική Ελλάδος. “Ονειρευόμουν ότι θα έπαιζα μαζί με τον Γκάλη, τον Φάνη, τον Γιαννάκη και τον Φασούλα. Έκανα για τρία χρόνια προπονήσεις με την Εθνική, αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να βγάλουν τα χαρτιά της ελληνοποίησης μου. Ήταν κρίμα. Μέχρι και σήμερα το σκέφτομαι” τόνισε.
Και κατέληξε: “Με τον Κυριάκο (Βίδα) τα λέμε πλέον πιο πολύ τηλεφωνικά, αν και όποτε επισκέπτομαι το Σικάγο πήγαινα για φαγητό στην Greek Town. Έχουμε παίξει αμέτρητες ώρες μπάσκετ στα ανοιχτά γήπεδα της παραλίας της Βούλας. Επίσης κρατάω επαφή με τον Τάκη Κορωναίο, ο οποίος είναι καλός μου φίλος και πάντα βρισκόμαστε όταν είμαι στην Ελλάδα”.