Ο αγώνας (και) των μεταναστών
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει για τον αγώνα Γαλλίας-Γερμανίας και τους μετανάστες που έχουν στα ρόστερ τους. Παλιές ιστορίες και ζητήματα που προέκυψαν στις δυο χώρες, σε ένα ιδιαίτερο μάθημα ποδοσφαιρικής μεταναστευτικής πολιτικής
Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι προσπαθούν κι αυτοί στη Βραζιλία να σώσουν την τιμή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Το αυριανό ραντεβού τους μου θύμισε ότι η μοίρα μιας Εθνικής ομάδας μπορεί να αλλάξει σε μια στιγμή που δεν το περιμένεις. Καμιά φορά μπορεί να είναι καθοριστική η πρόσληψη ενός προπονητή, συχνά η ανέλπιστη πρόοδος κάποιων ποδοσφαιριστών. Αλλά στην περίπτωση των δυο, πιο σημαντικά από αυτά υπήρξαν κάποια, ας πούμε, πολιτικά ζητήματα. Το μεγάλο ραντεβού τους μου θύμισε κάποιες παλιές ιστορίες.
Την ποιοτική βελτίωση της Εθνικής Γερμανίας, πέρα από την καλή δουλειά προπονητών, την έφερε μια απόφαση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας το 2005. Μετά τον αποκλεισμό της Γερμανίας στην πρώτη φάση των τελικών του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2004 (με ήττα από την Λετονία του Βερμπακόφσκις) η γερμανική ομοσπονδία ζήτησε από τους εκπροσώπους της γερμανικής κυβέρνησης να αλλάξει, σε ότι αφορά τουλάχιστον τους αθλητές, ο γερμανικός νόμος για την παροχή ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών.
Αντίθετα από τους Ολλανδούς και τους Γάλλους, οι Γερμανοί έχουν πολύ σκληρούς νόμους για την ιθαγένεια παρότι ήδη από το 1950 έχουν στη χώρα τους μεγάλες κοινότητες μεταναστών. Ενας αθλητής, δεν αρκούσε να είναι γεννημένος στη Γερμανία για να λογίζεται ως Γερμανός: έπρεπε να έχει γερμανό πατέρα ή γερμανίδα μητέρα και να είχε συμπληρώσει στη χώρα πάνω από δέκα χρόνια συνεχούς διαμονής.
Ωστόσο αυτοί που δέχτηκαν να γίνουν Γερμανοί αποδείχτηκαν εξαιρετικοί παίκτες. Ο Οζίλ είναι Τούρκος: οι παππούδες του ζουν στην Κωνσταντινούπολη και το 2009 δεν είχε παίξει ένα ματς της Εθνικής για να πάει στην κηδεία της γιαγιά του. Ο Κεντίρα έχει γονείς Τυνήσιους: πριν το 2004 δεν θα μπορούσε να κληθεί στην Εθνική Γερμανίας μολονότι στη χώρα αυτή μεγάλωσε. Ο Ποντόλσκι πήγε στην Γερμανία δώδεκα χρονών, όταν μετανάστευσαν εκεί οι Πολωνοί γονείς του. Η χαλαρότητα του νόμου της ιθαγένειας είχε ως αποτέλεσμα να γίνει «Γερμανός» λόγω μεγάλου διαστήματος διαμονής στη χώρα, ακριβώς όπως προηγουμένως κι ο Μίρο Κλόζε. Ο νόμος έδωσε τη γερμανική υπηκοότητα και στους Βραζιλιάνους Κακάου και Μάριο Γκόμεζ, γιατί και οι δυο έχουν παντρευτεί γερμανίδες. Αυτοί, αν θυμάμαι καλά, είναι οι πρώτοι που έγιναν γερμανοί διεθνείς χάρη στο νέο νόμο: σήμερα είναι κι άλλοι.
Η ποσόστωση του Μπλαν
Αν ένας νόμος έφτιαξε τη Γερμανία, μια έκθεση παραλίγο να καταστρέψει τους Γάλλους. Τρία χρόνια πριν, 4 Ιουνίου του 2011, η Εθνική Γαλλίας μια ιστοσελίδα αποκάλυψε μια έκθεσή του τότε ομοσπονδιακού Λοράν Μπλάν, που αφορούσε το μέλλον των γαλλικών εθνικών ομάδων. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, ο Μπλαν πρότεινε στην ομοσπονδία να υπάρξει στις εθνικές ομάδες ποσόστωση σε ότι αφορά τη χρησιμοποίηση μικρών αφρικανών με διπλή υπηκοότητα.
Στην έκθεση αναφέρονταν ότι οι νεαροί αφρικανοί (που έχουν δύο διαβατήρια κι έφτασαν στη Γαλλία μετά τα 15 τους) θα πρέπει να αποτελούν το 39% των συνολικών κατά έτος κλήσεων στην Εθνική κάτω των 16, το 21% στην Εθνική κάτω των 17, το 41% στην Εθνική κάτω των 18 και μάξιμουμ το 49% της Εθνικής Νέων και το 46% της Εθνικής Ελπίδων. Ο Μπλαν φαίνονταν να υποστηρίζει ότι οι ομοσπονδιακοί καλούν πολλούς νεαρούς αφρικάνους, που αφού πάρουν αρχικά το χρίσμα του γάλλου διεθνή στις κατηγορίες Νέων, στη συνέχεια επιλέγουν να παίξουν στην Εθνική ομάδα της χώρας της καταγωγής τους. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η έκθεσή του έγραφε πως «η Γαλλία δεν επιτρέπεται να βγάζει ποδοσφαιριστές, που τελικά στελεχώνουν άλλες εθνικές ομάδες και στα παγκόσμια κύπελλα αγωνίζονται εναντίον της, όπως συνέβη με τους παίκτες της Σενεγάλης π.χ το 2002».
Έγινε το έλα να δεις, καθώς ευαίσθητη σε τέτοια ζητήματα Γαλλία συγκλονίστηκε. Κυκλοφόρησε ότι την έκθεση του Μπλαν διέρρευσε στον Τύπο ο Λιλιάμ Τουράμ, υποψήφιος τότε να αναλάβει την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Γαλλίας. Ο Τουράμ χαρακτήρισε ρατσιστικές τις ποσοστώσεις και τόνισε ότι οι καλύτεροι μικροί αφρικάνοι με γαλλικό διαβατήριο διαλέγουν πάντα την Εθνική Γαλλίας – προσθέτοντας με νόημα ότι « αυτό συμβαίνει ακόμα κι όταν στην Εθνική Γαλλίας συμπαίκτες τους δεν τους θέλουν» !
Λιζαραζού, που κατηγόρησαν τον Τουράμ για «προεκλογικό σόου», και στάθηκε αιτία για να παραιτηθεί ο Μπλαν που ένοιωσε θιγόμενος. Ανακάλεσε την παραίτησή του μόνο έπειτα από παρέμβαση του τότε προέδρου Σαρκοζί που του ζήτησε να πάει στην Ουκρανία για το Euro του 2012, αλλά μετά τον αποκλεισμό κι ενώ ο θόρυβος συνεχίζονταν έφυγε οριστικά δηλώνοντας στο «Tele+» ότι επι των ημερών του στην Εθνική αγωνίστηκαν είκοσι ποδοσφαιριστές με διπλό διαβατήριο και ότι αυτό αρκεί για να αποδείξει ότι δεν είναι ρατσιστής. Ο
Ντεσάν που ανέλαβε, πάντως, άφησε τις εκθέσεις αυτές στην άκρη κι αρκούσε αυτό για να κερδίσει ειδικά τους ταλαντούχους μικρούς:
Πογκμπά (φωτο) και Σισοκό έλεγαν ότι με το Μπλάν θα σκεφτούν δυο φορές πριν πουν το ναι στην Εθνική!
Οι Γερμανοί άργησαν να εντάξουν τους μετανάστες τους στην Εθνική, οι Γάλλοι που το έκαναν νωρίς άνοιξαν περίεργες συζητήσεις. Και οι μεν και οι δε πίστευαν ότι οι μετανάστες θα στερήσουν από τις ομάδες τις γενναίες δόσεις πατριωτισμού που απαιτούνται για μια εθνική διάκριση: πρόκειται για λάθος. Περισσότερο από μια Εθνική επιβάλλεται να έχεις μια καλή ομάδα. Η ιστορία διδάσκει πως οι νίκες δημιουργούν αγάπη για την ομάδα. Μια ομάδα που κερδίζει όλοι τη θεωρούν πατρίδα τους…