Νεϊμάρ, ένας άγουρος ηγέτης

Προσπαθώ περιμένοντας το ματς της Βραζιλίας με την Κροατία να θυμηθώ μια περίπτωση ανάλογη με αυτή του Νεϊμάρ στην ιστορία των παγκοσμίων κυπέλλων: εννοώ ψάχνω, αν έχει υπάρξει κάποιος που ιστορικά έχει προβληθεί ως ηγέτης μιας ομάδας που θέλει να κατακτήσει το κύπελλο, χωρίς να κουβαλάει στο προσωπικό βιογραφικό του κατορθώματα που να επιτρέπουν μια τέτοια εκτίμηση.

Δεν θυμάμαι κάτι ανάλογο. Ο Μαραντόνα το 1982 ήταν περίπτωση ποδοσφαιριστή που η φήμη του, ήταν μεγαλύτερη από τα ως τότε επιτεύγματά του. Αλλά είχε κερδίσει ένα παγκόσμιο κύπελλο Νέων, ήταν απλά ένας ταλαντούχος πιτσιρίκος και δεν ήταν σίγουρα ο ηγέτης της Αργεντινής που στην Ισπανία είχε πάει ως παγκόσμια πρωταθλήτρια και είχε άλλους λοχαγούς (Αρντίλες, Κέμπες, Πασαρέλα, Μπερτόνι κτλ).

Ο Βιάλι το 1990 μου μοιάζει κάτι ανάλογο, δηλαδή ένας παίκτης μάλλον άγουρος πάνω στον οποίο είχαν πέσει όλοι οι Ιταλοί, αλλά θυμίζω ότι είχε παίξει πολύ καλά στο πανευρωπαϊκό του ‘88 και σήκωνε στις πλάτες του μια πρωταγωνίστρια Σαμπντόρια.

Συγκρίσεις με άλλους ταλαντούχους Βραζιλιάνους (Ρονάλντίνιο το 2002 π,χ) δεν μπορούν να γίνουν: στην ομάδα εκείνη ηγέτες ήταν ο Καφού, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Ριβάλντο και ένας παίκτης που τον λέγανε «Φαινόμενο».

Πανζουρλισμός σε όλη τη Βραζιλία

Έχοντας συμπληρώσει τέσσερις μέρες στο Σάο Πάουλο μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν υπάρχει από τα τοπικά μέσα προβολή ποδοσφαιριστή μεγαλύτερη από αυτή του Νεϊμάρ – άλλωστε είναι και παιδί της πόλης, αφού εδώ γεννήθηκε και μάλιστα όχι από φτωχούς γονείς όπως οι παραδόσεις και οι μύθοι θέλουν να συμβαίνει με τους Βραζιλιάνους παίκτες. Ακόμα και στη χθεσινή τελευταία συνέντευξη τύπου πριν την πρεμιέρα, ο Φελίπε Σκολάρι περισσότερο για αυτόν μίλησε παρά για την ομάδα. Κάλεσε τους διαιτητές να τον προστατεύσουν από τις κλωτσιές, ζήτησε από τους δημοσιογράφους να μην ξεχνάνε ότι μιλάμε για ένα παιδί 22 χρονών, διαβεβαίωσε τον κόσμο ότι είναι σε φόρμα και ότι μπορεί να γίνει και Ρονάλντο και Ρομάριο κι ότι η Σελεσάο χρειαστεί.

Πιο πολύ κι από το ότι θα παίξει η Βραζιλία νόμιζες ότι θα παίξει ο Νεϊμάρ κόντρα στους Κροάτες μόνος του.
Δίπλα στο Φιλιπάο αυτός ο άγουρος ηγέτης γελούσε χαρούμενος – κι αυτό είναι το μόνο καλό σημάδι. Είπε ότι όταν έπαιξε κάποτε στον τελικό του Λιμπερταδόρες δεν είχε κλείσει μάτι μια εβδομάδα ενώ τώρα κοιμάται μια χαρά, θυμήθηκε ότι ήταν δέκα χρονών όταν πρωτοείδε το Σκολάρι στην τηλεόραση και ότι από κοντά είναι πιο όμορφος, τόνισε ότι δεν τον ενδιαφέρει να βγει πρώτος σκόρερ, αλλά να κερδίσει το κύπελλο – αυτό που αν πιστέψουμε τις αφίσες στην πόλη «είναι ήδη δικό μας, δηλαδή Βραζιλιάνικο».

Ό,τι και πέρσι

Ποια είναι η μεγάλη ελπίδα των Βραζιλιάνων και του Νεϊμάρ; Να επαναληφθεί ότι συνέβη πέρυσι στο Κύπελλο των Συνομοσπονδιών και να αποδειχτεί ότι για κάποιο μαγικό και ακατανόητο λόγο ο Νεϊμάρ είναι γεννημένος για να είναι περισσότερο ηγέτης της Εθνικής Βραζιλίας, παρά μιας οποιασδήποτε ποδοσφαιρικής ομάδας.

Σε εκείνα τα προ ενός έτους ματς, ο Νεϊμάρ έκανε πραγματικά τη διαφορά βρίσκοντας πρώτα πρώτα ότι στη Μπαρτσελόνα π.χ φάνηκε να του λείπει, δηλαδή ένα ρόλο. Παίζοντας τελείως ελεύθερος, τρέχοντας στη γραμμή της επίθεσης κυνηγώντας τη μπάλα, όπως κάνει ο Καραγκούνης πολλές φορές στη μεσαία γραμμή, ζητώντας τη μπάλα και παίρνοντας πρωτοβουλίες ο Νεϊμάρ είχε καταφέρει σε εκείνα τα καλά ματς των Βραζιλιάνων να γίνει ο παίκτης παραπάνω – πρώτα από όλα ένα καλό στήριγμα για όποιον επιχειρούσε επίθεση

Στην Μπαρτσελόνα όταν χρειάστηκε να πάει στο πλάι αφήνοντας τη μπάλα για άλλους σιγά σιγά χάθηκε: τα 9 του γκολ σε 26 εμφανίσεις δύσκολα δικαιολογούν τα χρήματα που στοίχισε και το χειρότερο συγκριτικά κομμάτι της σεζόν του είναι το τελευταίο τρίμηνο. Όσο προσαρμόζονταν και καταλάβαινε το παιγνίδι, τόσο χειρότερος γίνονταν, σαν οργανίστας που μαθαίνει την ορχήστρα, αλλά συγχρόνως αντιλαμβάνεται ότι το σπαρτίτο δεν προβλέπει δικά του σόλα.

Η Βραζιλία στηρίζεται πάνω του κι αυτός γελάει: μοιάζει να μην έχει άγχος, αλλά το τι του συμβαίνει θα το δούμε το βράδυ – τα χαμόγελα συχνά κρύβουν μεγάλες αγωνίες. Το παράδοξο με το Νεϊμάρ είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα παίκτη που δεν μπορεί να περιμένει βοήθειες από τους συμπαίκτες του, υπάρχει για να βοηθάει τους άλλους και δεν μπορεί να περιμένει την ομάδα να παίζει για αυτόν.

Εδώ στο Σάο Πάουλο οι ντόπιοι τον αποκαλούν «prestigiditator», δηλαδή «ταχυδακτυλουργό», αλλά μολονότι τον αγαπάνε κανείς δεν τον συγκρίνει με τον Ροναλντίνιο π.χ που τα τρικ του άφηναν κόσμο με ανοιχτό το στόμα. Μοιάζει περίπου δεδομένο ότι αν η Βραζιλία δεν κερδίσει το μουντιάλ μια από τις κατηγορίες θα είναι και η δική του ανάδειξη σε ηγέτη: η ετυμηγορία έχει βγει και ο Νεϊμάρ έχει ένα μήνα μπροστά του για να γλυτώσει την καταδίκη.

Στο πρώτο ματς του εφετινού παγκοσμίου κυπέλλου τα φώτα είναι όλα πάνω του. Για ένα βράδυ η Βραζιλία είναι ο Νεϊμάρ. Μετά θα δούμε, αν σε περίπτωση που αυτός δεν αντέξει, υπάρχει άλλος να πάρει την κατάσταση στα χέρια του…

* Η φωτογραφία είναι χαρακτηριστική στο Ρίο. Σε …γκράφιτι σε τοίχο, ο Νεϊμάρ φυσάει και εξαφανίζει το φάντασμα του “Maracanazo” δηλαδή την ήττα της Βραζιλίας, το 1950 από την Ουρουγουάη…