Μια “πεντάδα” εξιστορεί τον “Πατριάρχη” Φαίδωνα Ματθαίου

“Για να μάθουν οι νέοι” όπως είπε ο “Ξανθός”… Περίφημες ατάκες ενός σπουδαίου προπονητή, που λατρεύτηκε από τους παίκτες, κέρδισε τίτλους και συνέδεσε το όνομα του με το άθλημα.

Διαβάστε τι έχουν να πουν πέντε άνθρωποι του μπάσκετ για τον άνθρωπο, τον προπονητή και τον… θρύλο Φαίδωνα Ματθαίου, που άφησε το Σάββατο την τελευταία του πνοή.

Δεν ήταν μόνο μπασκετμπολίστας, αλλά υπήρξε υπεραθλητής. Έλαβε μέρος σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες σε διαφορετικά μάλιστα σπορ (Μπάσκετ και κωπηλασία), έπαιξε επαγγελματικά μπάσκετ στην Ιταλία, έγινε προπονητής μεγάλων ελληνικών ομάδων, της Εθνικής Ελλαδας, συνέδεσε το όνομα του με την Εθνική Ενόπλων (σ.σ από τα χέρια του πέρασαν όλοι οι μεγάλοι παίκτες της εποχής), υπηρέτησε το μπάσκετ για περισσότερα από 60 χρόνια και ίδρυσε τον Σύνδεσμο Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης, διατελώντας τον πρώτο πρόεδρο.

Όσοι μίλησαν για αυτό εξύμνησαν τις μπασκετικές του γνώσεις, την κουλτούρα του και το χιούμορ του, χωρίς να διστάσουν να μοιραστούν ανέκδοτες ιστορίες ενός χαρισματικού ανθρώπου, του μοναδικού που έγινε συνώνυμο του ελληνικού μπάσκετ.

Είπαν για αυτόν…

Φασούλας: “Το μπάσκετ στο πετσί του”

“Οι γνώσεις του ήταν πολύ προχωρημένες. Ενημερωνόταν για το αμερικάνικο και το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ήταν πολύ μπροστά. Για αυτό τον έλεγα -κι όχι άδικα- Πατριάρχη. Ήταν ο άνθρωπος που έζησε περισσότερο από κάθε άλλον το μπάσκετ στο πετσί του” ανέφερε ο Παναγιώτης Φασούλας/

“Έζησε ως τα 87 του χρόνια κι εγώ τον γνώρισα μεγάλο. Ήταν άνθρωπος που είχε κάνει πράγματα που δεν είχαν καν διανοηθεί οι μπασκετμπολίστες της εποχής: έπαιξε στο εξωτερικό κι αγωνίστηκε σε διαφορετικά αθλήματα. Ήταν υπεραθλητής. Ήταν απίστευτος χαρακτήρας. Είχε τρομερές γνώσεις και κουλτούρα κι επειδή ήταν ακομπλεξάριστος είχε τρομερό χιούμορ” πρόσθεσε η “Αράχη” που τον έζησε στον ΠΑΟΚ.

Ιωαννίδης: “Μόνο του πήγε το μπάσκετ 10 χρόνια μπροστά”

Ο Γιάννης Ιωαννίδης έζησε τον “Πατριάρχη” στον Άρη και στην Εθνική, ενώ τον αντιμετώπισε και στον απέναντι πάγκο.” Ήταν η μεγαλύτερη φυσιογνωμία του ελληνικού μπάσκετ” εξήγησε και συνέχισε: “Είχα την τύχη να τον έχω μια χρονιά στον Άρη, ενώ τον έζησα και στην Εθνική ομάδα. Κέρδισα πάρα πολλά. Ήταν μπροστά από την εποχή του. Βοήθησε πολύ το μπάσκετ. Μόνος του το πήγε 10 χρόνια μπροστά” εξήγησε ο “Ξανθός”.

Σορώτος: “Ήταν το ερέθισμα για να γίνω προπονητής”

Ο Κώστας Σορώτος δεν συνεργάστηκε μαζί του, παρά μόνο για λίγες προπονήσεις. Ωστόσο ο Ματθαίου αποτέλεσε τον “θρύλο” του μπασκετικού Ολυμπιακού και τον… λόγο που έγινε προπονητής! “Το κυριότερο που θυμάμαι είναι ότι όταν ήμουν μικρός καθόμουν στο ανοιχτό του Ολυμπιακού και παρακολουθούσα προπονήσεις. Ήταν σαν σχολείο για μένα. Ήταν το πρώτο ερέθισμα για να γίνω προπονητής. Το χιούμορ του και το στήσιμο του στο γήπεδο μου είχαν φοβερή εντύπωση” είπε σχετικά ο έμπειρος τεχνικός.

Κατσαφάδος: “Ήταν όλη μου η καριέρα”

Ο Μάκης Κατσαφάδος συνεργάστηκε μαζί του για 15 χρόνια. Είχαν κάτι παραπάνω από τη σχέση παίκτη-προπονητή, αφού έκαναν και παρέα εκτός γηπέδου, ενώ κι οι γυναίκες τους ήταν καλές φίλες. “Δεν θυμάμαι κι άλλον προπονητή πάνω από το κεφάλι μου. Τον είχα στον Ολυμπιακό, στην Εθνική, αλλά και στην εθνική Ενόπλων, που αποτελούσε τότε τον προθάλαμο της Ανδρών. Είμαι πολύ στενοχωρημένος, γιατί ο Ματθαίου ήταν όλη μου η καριέρα. Ότι και να έκανα στο μπάσκετ, αυτά τα λίγα, τα χρωστάω σε αυτόν. Ήταν μεγάλος προπονητής με πάθος για τη δουλειά του” εξιστορεί.

Γκούμας: “Όταν λέμε μπάσκετ εννοούμε τον Ματθαίου”

Ο Βασίλης Γκούμας αποτέλεσε έναν από τους παίκτες που ανέδειξε ο Φαίδωνας Ματθαίου. Συνεργάστηκαν σε αρκετές ομάδες και μοιράστηκαν την ίδια… λατρεία για τις πλάκες. “Τον ξέρω 50 χρόνια. Τον είχα προπονητή στη Νέων, στην Ενόπλων και στην Ανδρών. Όλοι οι παίκτες της γενιάς μου πέρασαν από τα χέρια μου. Δεν ήταν μόνο προπονητής με την πραγματική έννοια του “να σου μάθει να παίζεις μπάσκετ”, αλλά κι ένας παιδαγωγός. Ήθελε να μας βελτιώσει συνολικά, ακόμη και να διορθώσει τα εφηβικά μας ελαττώματα.

Όταν εμείς οι παλιοί λέμε μπάσκετ εννοούμε τον Φαίδωνα Ματθαίου. Είναι αδιανόητο ότι αυτός ο άνθρωπος έφυγε. Είναι και θα είναι στην καρδιά και στο μυαλό μας. Για μας είναι ορόσημο” τόνισε συγκινημένος.

Ο κόουτς Ματθαίου

Ταξίδευε συχνά στην Αμερική κι είχε επικοινωνία με τους τότε κορυφαίους προπονητές, πράγμα σπάνιο για την εποχή. Για αυτό και θεωρείτο πρωτοπόρος στην προπονητική. Τι λένε, όμως, οι άνθρωποι που γνωρίζουν καλά για τον προπονητή Ματθαίου.

“Ήταν πολύ ανοιχτός και δημοκρατικός. Έστω κι αν πολιτικά διαφωνούσαμε” είπε γελώντας ο Παναγιώτης Φασούλας.

Κατσαφάδος: “Δίδασκε τότε αυτά που ακούμε τώρα”

Ο Μάκης Κατσαφάδος τα έμαθε όλα από τον Φαίδωνα Ματθαίου.. .”Τη ραβέρσα, το μπέιμπι-σουτ, το μπλοκ-άουτ, το ριμπάουντ. Όλα μου τα δίδαξε αυτός” εξηγεί.

Και συμπληρώνει: “Ήταν πάρα πολύ απαιτητικός και θα έλεγα ότι τα πράγματα που ακούμε τώρα, μας τα είχε διδάξει από τότε. Παίζαμε θυμάμαι από τότε το περίφημο πικ-εν-ρολ είτε στο “ΑΒ” (σ.σ στο πλάι), είτε στην κορυφή. Έκανα εγώ το σκριν στον Ράμμο και ηχεί ακόμη η φωνή του “Πικκκκ καιιιι ροοοοολλλλλ” στα αυτιά.

Ήταν ο πρώτος που πήγαινε στην Αμερική, είχε επαφές κι είχε φέρει Αμερικάνους προπονητές, όπως ο Κόλχεντ. Τα έκανε αυτά από το ’60 και το ’70.

Επέμενε πολύ στα βασικά του μπάσκετ: την ντρίμπλα, την πάσα, το σουτ. Παίκτης που δεν έπαιζε άμυνα δεν είχε θέση στην ομάδα του. Έτσι λειτουργούσε πριν από κάθε παιχνίδι, οργάνωνε την ομάδα κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μαρκάρει τα ατού του αντιπάλου.

Γνώρισα πολλούς προπονητές στον Ολυμπιακό και στις Εθνικές κι αν εξαιρέσουμε τον Ντουκσάιρ, όλοι μαζί δεν φτάνουν ούτε στο 1/10 τις μπασκετικές γνώσεις του Ματθαίου”.

Γκούμας: “Πίστευε στο ελληνικό μπασκετ”

Κι ο Βασίλης Γκούμας προσθέτει: “Ήταν ένας προπονητής πατριώτης που πίστευε στους Έλληνες παίκτες, στο ελληνικό μπάσκετ και πάντα θεωρούσε ότι το ελληνικό μπάσκετ δεν γεννήθηκε το 1987, αλλά είχε ιστορία και συνέχεια”.

“Δέκα χρόνια μπροστά από τους άλλους…”

“Σαν προπονητής ήταν χρόνια μπροστά από όλους κι έχω πλήρη συναίσθηση αυτού που δηλώνω. Δεν το λέω έτσι εύκολα. Είχε πάρε-δώσε με την Αμερική και πήγαινε συχνά εκεί. Έφερνε βιβλία και βοήθησε πολύ το μπάσκετ”

Με βοήθησε και σαν παίκτη, αλλά και σαν προπονητή με τον τρόπο σκέψης του. Ένας προπονητής οφείλει να έχει τη δική του φιλοσοφία και να βλέπει τη φιλοσοφία του άλλου. Τα άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Ήμουν τυχερός γιατί τον είχα κάθε μέρα και κατάφερε να μελετήσω τον τρόπο σκέψης του, τις αντιδράσεις του, την τακτική του μυαλού του” εξήγησε ο Γιάννης Ιωαννίδης.

Αθλητής και… τραγουδιστής

Ιωαννίδης: “Τραγουδούσε κι έτριζαν τα τζάμια”

• “Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Άρη και η οδός στο γήπεδο που βλέπει στη Θεσσαλονίκη ονομάζεται “οδός Ματθαίου”.
  
• “Ήταν παναθλητής, όχι μόνο μπασκετμπολίστας.πό μικρός έπαιρνε μέρος στους Πανμακεδονικούς αγώνες στις ρίψεις. Ήταν κωπηλάτης και έκανε όλα τα σπορ”.
  
• “Κάναμε και παρέα όταν είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη, τότε μαζί με τον Χαλατσιάδη από τον Πειραϊκό. Τον έκανα συντροφιά μέχρι να κοιμηθεί στο “Ηλέκτρα”.
  
• “Πηγαίναμε με τον Βόκα, τον τότε έφορο του Άρη, στου Ζευκλή και τραγουδούσαν οι δυο τους. Ο Φαίδων ήταν τενόρος και όταν τραγουδούσε… έτριζαν τα τζάμια”.

Φασούλας: “Του άρεσαν τα κλασσικά πράγματα”

• “Ο ΠΑΟΚ πήγαινε με λεωφορείο στο Βόλο για ένα φιλικό. “Μικρέ θα έρθεις μαζί μου” μου είπε και με πήρε με το αυτοκίνητο του, μια Άλφα Ρομέο 20ετίας. Ήταν καλοσυντηρημένη σαν καινούργια. Έτσι ήταν ο Φαίδωνας, του άρεσαν τα κλασσικά πράγματα.

Θυμάμαι ότι πήγαινε σε όλη τη διαδρομή με 70 χιλιόμετρα και καθόλη τη διάρκεια ακούγαμε όπερα και κλασσική μουσική. Σιγοτραγουδούσε τα τραγούδια για τέσσερις ώρες. Να πω την αλήθεια δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το έκανε, ούτε ρώτησα, ούτε μου το εξήγησε”.

Η όπερα, τα ανέκδοτα και το ψευδώνυμο

• “Ήταν γεωπόνος και δούλευε στην αγροτική τράπεζα και έκανε μετάταξη στον στρατό, όπου ήταν βαθμοφόρος. Κατάφερνε να έχει πάντα χρόνο για πρωινές προπονήσεις. Δυστυχώς, γιατί μας πέθαινε!”
  
• “Είχε εκπληκτική σωματική δομή για την εποχή. Έπαιζε πινκ-πονκ, πόλο (τερματοφύλακας), ήταν κωπηλάτης”.
• “Ήταν ανεκδοτάκιας και πολύ καλός τραγουδιστής. Στις αποστολές μες στο πούλμαν τραγουδούσε τα πάντα: γαλλικά, ιταλικά μέχρι και όπερα”.
  
• Τον λέγαμε “Γόρο” μεταξύ μας. Από το “γορίλας”! Αλλά κι αυτό το λέγαμε με μεγάλο σεβασμό.

Γκούμας: “Σαρκαστικός και επίκαιρος”

• “Του άρεσε το χιούμορ, ήταν σαρκαστικός, αλλά πολύ σωστός και επίκαιρος ότι κι αν έλεγε”
  
• “Ήταν αθλητής του στίβου και κωπηλάτης. Οι μάχες του με τον Ηρακλή Κλόγκα ήταν επικές”.

Ιστορίες μπασκετικής τρέλας

Τα ξυρισμένα κεφάλια (Π. Φασούλας)

“Πριν τον τελικό με τον Άρη μας είχε πει ότι οι Αμερικάνοι όταν θέλουν να δείξουν την αποφασιστικότητα τους , κάνουν κάτι σημαντικό. Τότε δεν υπήρχαν τα τατουάζ και έτσι κουρευόντουσαν γουλί. Έτσι η πίεση ήταν διπλή: ο αντίπαλος σε βλέπει κουρεμένο και αποφασισμένο, ενώ ο ίδιος ήξερες ότι αν χάσεις δεν θα μπορέσεις να κυκλοφορήσεις όχι μόνο λόγω αποτελέσματος, αλλά και λόγω του μαλλιού… Έτσι έγινε το κούρεμα του 1994.

*”Η Αποστολή στη Νικαράγουα”, που θρυλείται ότι είδε η ομάδα του ΠΑΟΚ την παραμονή του αγώνα, δεν ήταν πάντως κάτι το τρομερό κατά τον Φασούλα, που θυμάται: “Ναζιστικά όργια” έγραψε με μεγάλη δόση υπερβολής ο Τύπος. Τότε την παραμονή δεν υπήρχε κατασκοπεία και DVD. Πηγαίναμε στον κινηματογράφο. Άλλες εποχές…”

“Κρεμάστηκε από τη μπασκέτα” (Γ. Ιωαννίδης)

“Ήμασταν με την Εθνική στη Ρουμανία και παίζαμε ένα παιχνίδι. Ένας Ρουμάνος σουτάρει κι η μπάλα χτυπάει στη στεφάνη και στη συνέχεια πηγαίνει σε ένα σίδερο πίσω από το καλάθι. Πέρασε ξυστά κι οι διαιτητές δεν έδωσαν τίποτα. Τότε μπήκε φωνάζοντας και κρεμάστηκε από το πίσω μέρος της μπασκέτας φωνάζοντας “εδώ-εδώ, χτύπησε”. Κι οι διαιτητές δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους.

Το ξύλο στο ΛεΜάν (Γ. Ιωαννίδης)

“Θυμάμαι και το περίφημο παιχνίδι στο ΛεΜάν. Μετά το τέλος του αγώνα έδωσε μια στο τραπέζι της γραμματείας και φύγαν όλα στον αέρα, χρονόμετρα τα πάντα… Έτσι ξεκίνησε το ξύλο. Μετά έγινε χαμός”.

“Μικρέ θα το δείξεις στους μεγάλους” (Κ. Σορώτος)

“Θυμάμαι ότι γινόταν τότε το πρωτάθλημα αναπληρωματικών (σ.σ κάτι σαν πρωτάθλημα Νέων που διοργανώθηκε για δύο χρόνια) πριν τα παιχνίδια των ανδρικών ομάδων και παίζαμε με τον Πανελλήνιο. Ο Ματθαίου ήταν προπονητής στους Άνδρες και περίμενε να τελειώσει το δικό μας παιχνίδι.

Σε εκείνο το ματς έτυχε να βάλω ένα καλάθι από τη μια ρακέτα στην άλλη και μετά το τέλος του αγώνα με έπιασε και μου είπε: “μικρέ, το έχεις ξανακάνει;” Αν και του απάντησα “όχι, κόουτς”, μου λέει γελώντας “θα έρθεις στην προπόνηση των μεγάλων να μας το δείξεις”;

Πράγματι πήγα κι έκανα 3-4 προπονήσεις. Για την ηλικία μου ήταν κάτι το φοβερό, γιατί ήταν θρύλος κι είχε τεράστιες γνώσεις.

Ούτε ο ίδιος ο Θεός… (Μ. Κατσαφάδος)

“Θυμάμαι όταν ο Ολυμπιακός έκανε τα πρώτα του βήματα και διεκδικούσε από τη Β’ Εθνική το πρωτάθλημα από την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό, είχε βάλει προπόνηση παραμονή Πρωτοχρονιάς στο ανοιχτό στο Πασαλιμάνι. Είχε μόλις νυχτώσει, είχε κρύο και χιονόνερο. Σχεδόν το είχε στρώσει. Ήταν βάρβαρο… Όλοι μουρμούριζαν στα αποδυτήρια και μου ζήτησαν -επειδή ήμουν αρχηγός κι είχα μια άλλη σχέση με τον Φαίδωνα- να πάω να του μιλήσω για να μην κάνουμε προπόνηση.

Τον πλησίασα και του είπα “Κάνει κρύο και τα παιδιά λένε μήπως να αναβάλουμε την προπόνηση”. Τότε με κοιτάει και μου λέει: “Ο Θεός κάνει τη δουλειά του κι εμείς θα κάνουμε τη δική μας”.

Η μοναδική προπόνηση που έχασε (Μ. Κατσαφάδος)

“Ήταν πολύ αυστηρός. Δεν θυμάμαι ούτε μια φορά -αλλά ούτε μια- στα 15 χρόνια που τον είχα προπονητή να έχει χάσει προπόνηση. Μια φορά μόνο δεν ήρθε. Θυμάμαι μας το είχε πει μετά από ένα παιχνίδι με το Παγκράτι στον “Τάφο του Ινδού”. Μας είπε ότι την Τρίτη δεν θα κάνουμε προπόνηση μαζί του, αλλά με τον βοηθό του τον Βαγγέλη Σεβδίνογλου.

“Δεν θα έρθω γιατί έχω μια δουλειά” μας είπε και άφησε την… αγωνία να μας φάει. Τι δουλειά μπορεί να ήταν αυτή, που θα έχανε προπόνηση. Τελικά μάθαμε μετά τι δουλειά είχε: εκείνη την Τρίτη παντρεύτηκε!

Ο Θείος Ματθαίου (Μ. Κατσαφάδος)

“Ήταν κάθε -μα κάθε- μέρα στην εξέδρα, ένας μεγάλος κύριος κοντά στα δύο μέτρα, με κοιλιά, με χιούμορ και μια χαρακτηριστική φωνή… Ο θείος του Ματθαίου, που τον υπεραγαπούσε. Ήταν παντού, στις προπονήσεις της Εθνικής, στην Ενόπλων, στον Ολυμπιακό. Όλοι οι παλιοί αν τους ρωτήσετε για τον Ματθαίου θα σας πουν για τον θείο… Ήταν ένα φοβερό ντουέτο.

Καθόταν, θυμάμαι, στην εξέδρα και φώναζε “Φαίδωννναααα, ο τάδε κοροϊδεύει, ή ο τάδε άργησε 2 λεπτά”. Κι εμείς κοιτούσαμε πως θα ξεφύγουμε από τον θείο κι όχι από τον Φαίδωνα. Ήταν μεγάλη μορφή. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι αν κάποιος ένιωθε ότι κινδύνευε η θέση του, έπιανε πρώτα τον Θείο και μετά τον Φαίδωνα”.

“Τώρα αφήστε με ήσυχο” (Β. Γκούμας)

“Παίζαμε το 1966 στη Βουλγαρία σε ένα τουρνουά σαν τσάλεντζ-ράουντ για το Πανευρωπαϊκό. Είχαμε χάσει από τη Γιουγκοσλαβία και παίζαμε “τελικό” με τη Βουλγαρία. Κάναμε ένα πολύ καλό παιχνίδι και κερδίζαμε ένα πόντο στα τελευταία δευτερόλεπτα, αλλά πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις φοβόμασταν μην μας “κλέψουν” στα ρολόγια. Όλοι το έκαναν τότε… Για αυτό και φώναξε ‘1-2-3 τέλειωσε’ και όρμησε μες στο παρκε! Μέχρι που κρεμάστηκε κι από το καλάθι!

Μετά θυμάμαι ήρθε στο ξενοδοχείο όπου όλοι ήμασταν χαρούμενοι και πανηγυρίζαμε και μας λέει: “τώρα που σας έφτασα εδώ, που ήμουν κι εγώ ως παίκτης σας εγκαταλείπω. Αφήστε με ήσυχο τώρα”. Τόσο πολύ χάρηκε αυτή τη νίκη”.

“Προδόοοοττττηηηηηη….” (Β. Γκούμας)

“Παίζαμε προλυμπιακό τουρνουά στη Σόφια το 1969. Ήταν ένα δυνατό παιχνίδι με τη Φινλανδία και το ματς δεν του έβγαινε με τίποτα. Ήταν ψυχοβγάλτης. Για αυτό και γυρίζει στον πάγκο και μονολογεί κοιτώντας τους παίκτες: “που να βρω έναν παίκτη να μου παίξει άμυνα”;

Τότε ένας αθλητής, δεν θα πω ποιος, τον κοιτούσε στα μάτια. Κι ο Φαίδωνας συνέχιζε: “Που θα βρω έναν να παίξει άμυνα, να βάλει και δυο καλάθια”. Και κορδωνόταν ο παίκτης. “Που θα βρω έναν να παίξει άμυνα, να βάλει ένα καλάθι και να μην κάνει και μ…. στην επίθεση”. Κι ο εν λόγω παίκτης φωνάζει “εγώ”.

Του κάνει τότε νόημα και του λέει “μπες μέσα γρήγορα”. Έλα, όμως, που έκανε δύο απανωτά λάθη! Κι ο Ματθαίου φωνάζει “Προδόοοοοοττττηηηηη, γρήγορα έξω”.

“Ίντιανς, Απάτσι…” (Β. Γκούμας)

“Παίζαμε με την Ενόπλων στο Βέλγιο σε ένα τουρνουά του ΝΑΤΟ τελικό με τους Αμερικάνους. Ο Κώστας Διαμαντόπουλος, βρισκόταν τότε σε φοβερή κατάσταση! Ένα καθαρόαιμο ζαρκάδι, τους έπαιζε όπως ήθελε. Τελικά μπαίνει μέσα ένας μαύρος, του ρίχνει μια και του κόβει τη μύτη στα δύο. Με πετσέτα σταματούσαμε το αίμα, που έτρεχε ποτάμι.

Ο Ματθαίο, λοιπόν, τρελάθηκε πάει στους στρατηγούς των ΗΠΑ και τους φωνάζει: “Ίντιανς, Απάτσια, οοουυυυυυ” κι άρχιζε να τους βρίζει στα ελληνικά. “Από όλη την Αμερική αυτόν βρήκατε να βάλετε; Για να τον σκοτώσει”;

Το πως βγήκε το “Πατριάρχης” και τα λιβανιστήρια στα Μέθανα (Β. Γκούμας)

“Θα σας πω και πως βγήκε το ψευδώνυμο “Πατριάρχης”… Πριν από 30-35 χρόνια μας είχαν φωνάξει για να μας τιμήσουν στα Μέθανα, επειδή είχαμε πάει καλά σε ένα τουρνουά. Είχαν γράψει, μάλιστα, ότι την Κυριακή θα έρθει ο “πατριάρχης του ελληνικού μπάσκετ”.

Οι γιαγιάδες, όμως, δεν πολυκατάλαβαν και περίμεναν τον κανονικό Πατριάρχη! Και βγήκαν με τα λιβανιστήρια. Μόλις κατεβήκαμε από το φέρι-μποτ, τρελάθηκαν… Αφού έψαχναν να βρουν κάποιον με ράσα και γένια, αλλά είδαν τον Ματθαίου. Τι γέλια κάναμε…”

Το δικό τους “αντίο”

Παναγιώτης Φασούλας: “Ενέπνεε σεβασμό, όχι μόνο λόγω της ιστορίας του, αλλά λόγω γνώσεων. Τον αγάπησε πολύς κόσμος, έζησε πράγματα… Όλοι οι Έλληνες παίκτες πέρασαν από τα χέρια του και δεν υπάρχει κανείς να πει ότι αδικήθηκε από αυτόν”

Γιάννης Ιωαννίδης: “Ήταν τεράστια προσωπικότητα. “Πρωταθλητής” με μια λέξη. Πρωταθλητής σε όλα του. Το μπάσκετ έγινε φτωχότερο. Χάσαμε τον άριστο. Ήταν κι ο Ιδρυτής του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης. Αυτός μας μάζεψε όλους και στη συνέχεια πήραμε τη σκυτάλη”.

Κώστας Σορώτος: “Είναι μια τεράστια απώλεια για το ελληνικό μπάσκετ. Αν δεν υπήρχε ο Φαίδωνας, το μπάσκετ δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα”.

Μάκης Κατσαφάδος: “Ήταν δάσκαλος του μπάσκετ. Μια πολύ μεγάλη μορφή. Όχι μόνο Πατριαρχής, Οικουμενικός Πατριάρχης όλων μας. Αυτό είναι στη συνείδηση μας. Έχουνε βγει γενιές παικτών και προπονητών από τα χέρια του. Πολλοί προσπάθησαν να τον μιμηθούν, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφεραν”.

Βασίλης Γκούμας: “Θα πάω τη Δευτέρα στην κηδεία. Για να γελάσω. Όχι να κλάψω. Δεν τους κλαίμε τέτοιους ανθρώπους. Είναι αθάνατοι”.