Μα είναι δυνατόν να παίζει ο Φρεντ;
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος πριν εκμεταλλευτεί το ρεπό του Μουντιάλ και αρχίσει τις εκδρομές στη Βραζιλία, ασχολείται με το ακανθώδες ερώτημα για τη σελεσάο: Πώς είναι δυνατόν να έχει σέντερ-φορ τον Φρεντ;
Η ερώτηση μου χει κολλήσει από την αρχή του τουρνουά στο κεφάλι: έχω γίνει σαν τη γοργόνα που ρωτάει για το Μεγαλέξανδρο ένα πράμα. Με όποιον βραζιλιάνο ανοίξω συζήτηση στα κέντρα τύπου και στα ξενοδοχεία μια απορία εκφράζω: μα είναι δυνατόν κοτζάμ Βραζιλία να έχει σέντερ φορ τον Φρεντ, που καλός παίκτης ήταν δέκα χρόνια πριν;
Κι επειδή οι Βραζιλιάνοι είναι ομιλητικότατοι άνθρωποι έμαθα ένα σωρό που αγνοούσα. Τον Φρεντ δεν τον σφυρίζουν γιατί πιστεύουν πως υπάρχει κάποιος καλύτερός του και κακώς παίζει στη Σελεσάο: τον σφυρίζουν γιατί τον θεωρούν κάτι σαν τον Μπαλοτέλι, δηλαδή ένα τύπο που απασχολεί τα περιοδικά γιατί είναι μπον βιβέρ κι όχι γιατί είναι καλός ποδοσφαιριστής. Πέρυσι ο Φρέντ έκανε ένα καταπληκτικό Confederation Cup σκοράροντας και παίζοντας για την ομάδα. Κάθησε όμως σε εκείνες τις εμφανίσεις, πήρε τη φανέλα του βασικού σπίτι και στο προηγούμενο πρωτάθλημα ψιλοκορόιδευε, υποσχόμενος ότι προετοιμάζεται για ένα μεγάλο μουντιάλ.
Όταν ο κόσμος είδε τις πρώτες του εμφανίσεις, διαπίστωσε ότι ήταν ίδιες με αυτές στο βραζιλιάνικο πρωτάθλημα και δυσανασχέτησε.
Υπάρχουν άλλοι βραζιλιάνοι φορ; Ολοι όσοι έχω μιλήσει ορκίζονται πως «όχι, τόσο καλοί για να παίζουν στην Εθνική δεν υπάρχουν». Στο βραζιλιάνικο πρωτάθλημα πρώτοι σκόρερ έχουν βγει τα τελευταία χρόνια, εκτός του Φρεντ, ο Μπόρχες, ο Εντερσον, ο Ντιέγκο Ταρντέλι κι ο Αντριάνο: όλοι σήμερα πάνω από 32 χρονών κι όλοι στην πορεία προς τη σύνταξη – ο Αντριάνο έχει σχεδόν εξαφανιστεί!
O Πάτο … Μπερλουσκόνι
Ο τελευταίος Βραζιλιάνος που έχει βγει πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα και παίζει ακόμα σε υψηλό επίπεδο είναι ο Ζόνας της Βαλένθια, που όμως δεν είναι φορ, όπως τέτοιος δεν είναι κι ο Ρομπίνιο τον οποίο στη Βραζιλία εκτιμούν περισσότερο από όσο στην Ευρώπη.
Ανάλογα ψυχολογικά προβλήματα έχει και ο Ενρίκε, κάποτε κορυφαίος φορ και Mvp της διοργάνωσης του παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων του 2011. Εκείνη η επιτυχία του τον γέμισε άγχος, η μεταγραφή του στη Ρεάλ αρχικά έκλεισε και στη συνέχεια χάλασε, ένα σύντομο πέρασμα από τη Γρανάδα δεν δικαιολόγησε τα καλά λόγια που τον συνόδευαν, η επιστροφή του στη Βραζιλία τον οδήγησε σε κατάθλιψη: και μιλάμε για ένα παιδί ούτε 24 χρονών!
Πιο πολύ από αυτόν όλοι στη Βραζιλία περιμένουν την εξέλιξη τοιυ νεαρού Γκάμπριελ της Σάντος. Όμως δεν είναι ούτε 20 χρονών και στη Σελεσάο στην οποία τέσσερα χρόνια πριν δεν είχε κληθεί ο Νεϊμάρ που έβγαζε μάτια, αν δεν είσαι πάνω από 23-24 δεν παίζεις.
Τουλάχιστον αυτός παίζει – ενώ διάφοροι συνομήλικοι του αγκομαχούν να βρουν θέση βασικού: τα τελευταία χρόνια οι βραζιλιάνικες ομάδες βρήκαν χρήματα από χορηγούς και είτε φέρνουν πίσω γερόλυκους όπως ο Εμερσον η ο Γουάσιγκτον ή ο Ροναλντίνιο, (ή ο Κακά που περιμένουν), που γυρίζουν να κλείσουν την καριέρα τους, ή αγοράζουν ακόμα και ξένους. Έτσι όμως ο ιστός της εσωτερικής τους παραγωγής ψιλοδιαλύθηκε.
Οι τυχοδιώκτες του εξωτερικού
Κάτι άλλο που ανακάλυψα κι έχει ενδιαφέρον είναι ότι οι Βραζιλιάνοι δεν έχουν σε εκτίμηση τους παίκτες που αγωνίζονται στο εξωτερικό και δεν έχουν οι ίδιοι δει και χαρεί στο δικό τους πρωτάθλημα. Δεν εκτιμούν π.χ ιδιαίτερα το Χουλκ που αγωνίστηκε μόνο σε μια ομάδα β Εθνικής στη Βραζιλία και έκανε όνομα στην Ιαπωνία αρχικά και στην Πόρτο στη συνέχεια. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν καλούσαν στην Εθνική και τον Ντιέγκο Κόστα που στη Βραζιλία έχει παίξει ελάχιστα και σε ομάδες που δεν θυμάται κανείς. Επίσης θεωρούν, όσους διαλέγουννα αγωνιστούν στα πρωταθλήματα της Ουκρανίας και της Ρωσίας «mercenarios», δηλαδή τυχοδιώκτες και κακό παράδειγμα (!) για τους νέους ποδοσφαιριστές της χώρας!
Λουίς Αντριάνο, τον
Αλεξ Τεσέιρα, τον
Τάισον που θα τον βοηθούσαν να λύσει πολλά επιθετικά προβλήματα. Πρόκειται για τρέλα, αλλά ένας λαός όπως οι βραζιλιάνοι δικαιούνται να έχουν και τέτοιες.
Φυσικά ένα μεγάλο πρόβλημα παραμένει η εσωτερική οργάνωση των πρωταθλημάτων τους, που είναι απερίγραπτη. Εκτός από το εθνικό συνομοσπονδιακό βραζιλιάνικο πρωτάθλημα έχουν τα πρωταθλήματα των Πολιτειών, το κόπα Χαβελάνζε, και φυσικά τις διοργανώσεις της λατινικής Αμερικής: το αποτέλεσμα είναι να παίζουν συνέχεια και να προπονούνται λίγο! Παλιά αυτό ήταν μάλλον καλό, αφού οι παίκτες παίζοντας βελτίωναν την ατομική τους τεχνική – σήμερα όμως μοιάζουν με παίκτες χωρίς σοβαρές βάσεις: η τακτική τους απειθαρχία που κάποτε γοήτευε σήμερα είναι πρόβλημα
Όχι τυχαία τα τελευταία χρόνια βγάζουν κυρίως καλούς αμυντικούς: αν είσαι καλός αθλητής στην άμυνα διακρίνεσαι – η επίθεση θέλει μυαλό και γνώση. «Βλέπετε τι έκανε ο Μέσι»; Ρωτούσε ρητορικά με δυσφορία ο Κάρλος Αλμπέρτο στην τηλεόραση χθες και πρόσθετε: «πασάρει γιατί ξέρει σωστό ποδόσφαιρο, ο Νεϊμάρ θα προσπαθούσε να τους ντριπλάρει όλους».
Ο Φρεντ δεν θα προσπαθούσε ούτε αυτό. Οπότε η συζήτηση ξεκινά από την αρχή: μα είναι δυνατόν να παίζει στη Σελεσάο ο Φρεντ;