Καλές ομάδες, ωραίες ιστορίες

Η Sevilla πέρυσι τερμάτισε 9η στην Primera Division. Βγήκε στην Ευρώπη επειδή οι Malaga και Rayo Vallecano δεν πήραν άδεια, εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Προβλήματα που σε μικρότερο βαθμό έχει και η Sevilla, που τα ελέγχει όμως πιο εύκολα. Επειδή βρίσκει έσοδα από τις πωλήσεις παικτών. Όπως αυτές των Negredo, Navas, Medel, Kondogbia. Πωλήσεις αξίας 90 εκατομμυρίων ευρώ πραγματοποίησε η ομάδα της Ανδαλουσίας το καλοκαίρι. Όταν ξεκίνησε να δίνει αγώνες στην Ευρώπη.

Ιστορίες

Την πρώτη μέρα του Αυγούστου, στον 3ο προκριματικό γύρο του Europa League ξεκίνησε το φετινό ευρωπαϊκό ταξίδι της. Το οποίο είχε τελικό προορισμό την κούπα. Μετά από 19 ματς κι αφού ξεπέρασε το εμπόδιο τριών από των τεσσάρων κορυφαίων ομάδων της Πορτογαλίας (Estoril, Porto, Benfica) και δύο ομάδων από τη χώρα της. Ο λόγος για τη συμπολίτισσα Betis, που του χρόνου θα παίζει στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας και για τη Valencia, την ομάδα με την οποία έφτιαξε το όνομά του ο Emery. Θα έλεγε κάποιος ότι η Sevilla κατάφερε κάτι μοναδικό: να αποκλείσει 4 ομάδες από τη χώρα της… Πήρε και μια πρόκριση στα πέναλτι, μία στο τελευταίο λεπτό και την κούπα στα πέναλτι. Α, τον Δεκέμβριο μπήκε φυλακή ο (πρώην πλέον) πρόεδρός της. Να μια ιστορία που αξίζει.

Όπως και η ιστορία της Benfica. Της ομάδας που βελτιώνεται σταθερά τα τελευταία 5 χρόνια, έχασε πέρυσι τα πάντα κάθε φορά στο τέλος με δραματικό τρόπο, πάλεψε για να κρατηθεί όρθια το καλοκαίρι, ο Jesus (ο Jorge, όχι αυτός από τη Ναζαρέτ) τελικά δε λύγισε κι αφού ξεπέρασε με τους παίκτες το δύσκολο φετινό ξεκίνημα, έκαναν μαζί μια πορεία που τους κατατάσσει στις καλύτερες φετινές ομάδες και τους έχει φέρει ένα ματς μακριά από το treble στην Πορτογαλία. Α, πάλι με δράμα στον τελικό του Europa League. Αυτή τη φορά το τράβηξαν περισσότερο, το πήγαν στα πέναλτι. Και πραγματικά όταν έβλεπα τον Jesus να έχει μια έκφραση που φανέρωνε πως πλέον έχει αποδεχτεί ότι αυτές οι καταστάσεις θα τον ακολουθούν για πάντα, ήθελα να του δώσω μια αγκαλιά.

Rakitic

Αγκαλιές και φιλιά θα έδινα στον Ivan Rakitic (καταλαβαίνω απόλυτα τον Daniel Carrico δηλαδή). Έχω ένα κόλλημα με παίκτες που αποδεικνύουν για χρόνια πως αξίζουν να πάρουν μεταγραφή σε καλύτερη ομάδα, αλλά δεν παίρνουν/αργούν να πάρουν. Ο Κροάτης έχει φτάσει 26 χρονών κι από τα 20, οι εμφανίσεις του φωνάζουν στους μεγάλους κι αυτοί κλείνουν τα αυτιά. Λογικά φέτος ήρθε η ώρα. Δε γίνεται αλλιώς. Μιλάμε για έναν παίκτη που παίζει όλους τους ρόλους στα χαφ με επιτυχία κι άμα λάχει κάνει και τον δεύτερο επιθετικό.

Δημιουργεί, οργανώνει, ελέγχει τον ρυθμό του αγώνα, εκτελεί, απειλεί από τα στημένα κι εκτός περιοχής, μαρκάρει, κινείται πολύ καλά με και χωρίς την μπάλα, φτιάχνει και βρίσκει χώρους με εξαιρετική άνεση, έχει καλή τεχνική, είναι έξυπνος, παίζει άμεσα και σε πιο αργό τέμπο, σε ανοιχτό γήπεδο, αλλά και κόντρα σε οργανωμένη άμυνα και παρότι στα αθλητικά στοιχεία υστερεί, δεν τον λες αργό και σίγουρα υπάρχουν πολλοί παίκτες στο υψηλότερο επίπεδο που είναι πιο soft.

Μιλάμε για έναν από τους κορυφαίους παίκτες της Primera. Για τον βασικό λόγο που η Sevilla θα τελειώσει τη σεζόν στην 5η θέση και με ευρωπαϊκή κούπα. Για τον άνθρωπο που στον τελικό -αν αφήσουμε στην άκρη τους στόπερ των δύο ομάδων- ξεχώριζε σαν τη μύγα μες το γάλα. Κι έπαιξε 4 διαφορετικούς ρόλους μέσα σε 120 λεπτά (και στα δύο άκρα, ως στήριγμα του Bacca, ως οργανωτής από χαμηλά).

Το πρώτο του Emery

Από αυτόν ξεκινούσαν σχεδόν όλες οι καλές επιθετικές προσπάθειες της Sevilla. Η οποία είχε σε τρομερή τους στόπερ της, Fazio και Pareja (εκπληκτικό το πόσες φορές μπλόκαραν σουτ αντιπάλων μέσα στην περιοχή). Αν το καλοκαίρι μιλάμε για προβλήματα της Αργεντινής στην άμυνα να θυμάστε ότι ο πρώτος, που κάνει ανάλογες εμφανίσεις σχεδόν όλη τη σεζόν, δε θα πάει καν στη Βραζιλία. Εξαιρετικός ήταν και ο Vitolo, το λαβράκι που ψάρεψαν οι Rojiblancos το καλοκαίρι από τη Las Palmas. Κινήθηκαν σωστά κι έδωσαν μάχες οι Bacca και Gameiro, αλλά έχασαν σημαντικές ευκαιρίες.

Καθοριστικοί οι Πορτογάλοι Carrico, Beto (την επόμενη φορά μπορεί να βγει κι έξω από την μικρή περιοχή σε κάποιο πέναλτι) που έχουν περάσει από την Sporting, την άλλη μεγάλη ομάδα της Λισαβόνας. Πραγματικά ιστορία που αξίζει να διηγηθείς. Το πρώτο τρόπαιο της καριέρας του θα έχει να το θυμάται ο Unai Emery. Ένας πολύ καλός προπονητής, που μέχρι τώρα όταν έφτανε η κρίσιμη στιγμή ή η στιγμή της υπέρβασης, συνήθως αποτύγχανε. Αυτή η επιτυχία ίσως του αλλάξει σε ένα βαθμό νοοτροπία, τον κάνει λιγότερο φοβητσιάρη. Γιατί κατά τα άλλα, καλές ομάδες ξέρει να φτιάχνει.

Εντυπωσιακή

Όπως ξέρει και ο Jorge Jesus. Αν κι επίσης φαίνεται να έχουν ένα θέμα οι ομάδες του όταν φτάνουν στο τέλος. Η πραγματικότητα είναι πως η Benfica φέτος, από τα μέσα Νοεμβρίου και μετά είναι εντυπωσιακή. Από τότε έχει χάσει μόνο 2 ματς (από την Porto, το ένα στο Κύπελλο δεν της κόστισε, αφού προκρίθηκε στη ρεβάνς και το άλλο στο πρωτάθλημα, πριν τον τελικό του Europa, όταν δεν είχε πλέον βαθμολογικό ενδιαφέρον η ίδια). Κυρίως όμως η εικόνα της είναι πολύ καλή και το κάνει με ωραίο τρόπο. Με ρευστά συστήματα, παραλλαγές του 4-4-2 (στην αρχή είδαμε και τις δύο ομάδες να παίζουν 4-4-2, κάτι που είναι πιθανό να συμβεί και στον τελικό του Champions League ) με πολλή κίνηση, με ταχύτητα, με επιθετικότητα. Κι ας έχασε τον Matic κι ας έπαιξε για μεγάλο διάστημα χωρίς τον Cardozo κι ας άλλαξε τον βασικό της τερματοφύλακα στη μέση της σεζόν (ο Oblak φαίνεται εξαιρετική περίπτωση και σε καλή ηλικία) κι ας είχε στη συνέχεια πολλούς τραυματισμούς.

Αστοχία και κατάρα

Στον τελικό δεν είχε τους Perez, Fejsa, Salvio, Markovic. Στο 25΄ έχασε και τον Sulejmani. Και μετά έχασε ευκαιρίες να πάρει το ματς και την κούπα. Περισσότερες από τη Sevilla. Οι Ισπανοί μπήκαν καλύτερα, αλλά όσο περνούσαν τα λεπτά οι Πορτογάλοι ισορροπούσαν κι από πλευράς κατοχής, αλλά κι ελέγχου του αγώνα. Η τελευταία γραμμή άμυνάς τους και για την ακρίβεια οι δύο στόπερ, Luisao και Garay (αυτόν λογικά θα τον έχει βασικό ο Sabella) έκαναν σπουδαίο ματς. Η πίεση και η αμυντική λειτουργία των μπροστινών όμως δεν ήταν σταθερά σε υψηλό επίπεδο. Κυρίως στο πρώτο ημίχρονο.

Στην επανάληψη η Benfica έκανε περισσότερο το παιχνίδι της. Πιο δυναμικό κι έντονο πρέσινγκ, πιο γρήγορη μεταφορά της μπάλας, σε ένα γενικά πιο ανοιχτό ματς. Ο Amorim είχε καλύτερες τοποθετήσεις (τομέας που ειδικεύεται), ο Andre Gomes που στα 20 του έχει κάνει μια εξαιρετική σεζόν, έχοντας προσθέσει στο παιχνίδι του περισσότερο δυναμισμό, έκανε τα λάθη του, αλλά έδωσε πολλές μάχες κι έβγαζε την ομάδα του μπροστά. Στην επίθεση υπήρχε η γνωστή ρευστότητα, αλλά και η γνωστή αστοχία στην τελική προσπάθεια. Κι αφού το κυνήγησαν περισσότερο στην παράταση, αστόχησαν και στα πέναλτι. Συμπάσχουμε και τους συμπονούμε, αλλά δεν μπορούμε να ακούμε/διαβάζουμε άλλο για κατάρες. Είναι λες και κάποιος μας καταράστηκε…

Για ωραίες ιστορίες θέλουμε να ακούμε/διαβάζουμε. Και των Benfica και Sevilla είναι τέτοιες. Στον καλό τελικό, που μας πρόσφεραν, μετά το πρώτο μισάωρο δεν ήταν συμπαγείς. Μέχρι τότε, αμφότερες είχαν καλή οργάνωση και ήταν σφιχτές. Στη συνέχεια έδωσαν έναν αγώνα γρήγορο, διασκεδαστικό, με αρκετό πάνω-κάτω, αρκετά κενά, εξαιρετικές εμφανίσεις από τους στόπερ, περιορισμένη ποιότητα στο επιθετικό τρίτο και σπάταλους επιθετικούς. Γενικά και οι δύο φέτος παρουσίασαν καλές ομάδες. Για τέτοιες θέλουμε να διαβάζουμε και να ακούμε. Τέτοιες θαυμάζουμε και στηρίζουμε.

Για σχόλια, παρατηρήσεις και περισσότερη κουβέντα μπορείτε να με βρείτε και στο twitter ως @sokinside