Η Βραζιλία οδηγείται σε κατάθλιψη

Μπορεί ο πλανήτης ολόκληρος να μιλούσε χθες βράδυ για τον Οτσόα, τον μεξικάνο τερματοφύλακα που δεν έχει ομάδα αλλά σταμάτησε τη Βραζιλία, όμως το αληθινό θέμα μετά το 0-0 των γηπεδούχων με τους Μεξικάνους είναι η δεύτερη μέτρια εμφάνιση της Σελεσάο. Κυρίως γιατί επιβεβαίωσε την υποψία που υπήρχε μετά το ματς με την Κροατία, ότι δηλαδή χωρίς λίγο άγιο σπρώξιμο δύσκολα κερδίζει.

Πριν αρχίσει το παγκόσμιο κύπελλο περίμενα ότι η Βραζιλία μπορεί να κατακτήσει το τρόπαιο με την ίδια συνταγή που χρησιμοποίησε η τελευταία γηπεδούχος που το κατάφερε, δηλαδή η Γαλλία του Ζακέ το 1998. Οι Γάλλοι είχαν ως καλύτερη γραμμή τους την άμυνα – ακριβώς όπως και οι τωρινοί Βραζιλιάνοι. Είχαν προπονητή ένα στοργικό πατερούλη που άκουγε και καταλάβαινε τους παίκτες του – το ίδιο περίπου είναι και ο Φιλιπάο. Δεν είχαν ένα σπουδαίο φορ – ούτε και η Σελεσάο έχει, αφού ο Φρεντ μεγάλωσε. Είχαν ένα καλό τερματοφύλακα, δηλαδή τον Μπαρτέζ, όπως καλό έχουν και οι Βραζιλιάνοι. Επαιζαν συχνά με τρεις κόφτες (Ντεσάμπ, Βιεϊρά, Πετί, ειδικά όταν έχασαν τον Ζιντάν λόγω αποβολής) – πράγμα που κάνει και ο Σκολάρι. Κυρίως βασίζονταν επιθετικά σε κάποιους καλούς περιφερειακούς παίκτες (το Λιζαραζού, το Ντζορκαέφ, τον Τουράμ που έκρινε τον ημιτελικό με την Κροατία, τον Ανρί που τον καιρό εκείνο δεν έπαιζε φορ κτλ), κι αυτό εδώ το τελευταίο είναι μια διαφορά με την τωρινή Βραζιλία. Όχι ως προς την πρόθεση, αφού και οι Βραζιλιάνοι αυτό θέλουν, όσο σε ότι έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητα.

Οι Βραζιλιάνοι, όπως και οι Γάλλοι το 1998, γνώριζαν πριν αρχίσει το τουρνουά ότι οι πιο πολλές ομάδες που θα βρουν μπροστά τους θα τους περιμένουν και θα παίξουν κλειστά. Ο Σκολάρι δεν έχει στήσει κάποιο ιδιαίτερο επιθετικό μηχανισμό. Ο Φρεντ είναι η κολώνα που μαζεύει τα στόπερ κι ο Νεϊμάρ κινείται πίσω του σε όλο το εύρος της επίθεσης γνωρίζοντας ότι πάντα θα τον κυνηγάνε ένα – δυο παίκτες. Το πρόβλημα είναι οι υπόλοιποι. Στην πρεμιέρα επειδή οι Κροάτες εστίασαν την προσοχή τους στο Χουλκ, ο Οσκαρ βρήκε χώρους και φάνηκε: με τοΜεξικό, απέναντι σε μια άμυνα που τον πρόσεξε πολύ (αφού Χουλκ δεν υπήρχε) ο μικρός της Τσέλσι εξαφανίστηκε κι ας είχε βάλει ο Σκολάρι στο αρχικό σχήμα ένα χαφ παραπάνω, δηλαδή το Ραμίρεζ, ώστε να έχει στηρίγματα. Κάκιστοι είναι για την ώρα και οι δυο ακραίοι επιθετικοί μπακ. Ο Μαρτσέλο παλεύει, αλλά είναι άτσαλος και άναρχος. Δύσκολα συνεργάζεται και μοιάζει να παίζει μόνος του. Ο Αλβες είναι η απογοήτευση του τουρνουά. Επιθετικά ανύπαρκτος και αμυντικά μια τρύπα. Αν αυτοί δεν βοηθήσουν, η Βραζιλία χάρη στο Νεϊμάρ κυρίως,μπορεί να φτιάξει απέναντι σε μια κλειστή άμυνα 4-5 φάσεις: δεν είναι πολλές και αν υπάρχει ένας καλός τερματοφύλακας, κι όχι ο Πλετίκοσα, μπορεί να μην της αρκούν για να κερδίσει.

Υπάρχει ωστόσο μια άλλη τεράστια διαφορά με τη Γαλλία του 1998, την τελευταία γηπεδούχο νικήτρια: αναφέρομαι στην πίεση του κόσμου. Το πρώτο ματς των Βραζιλιάνων, αυτό με την Κροατία, το έζησα στο γήπεδο και ενθουσιάστηκα από την ατμόσφαιρα: μια ομάδα μπροστά σε τέτοιο κοινό είναι υποχρεωμένη να τα δώσει όλα. Το δεύτερο το είδα στην βραζιλιάνικη τηλεόραση και κράτησε πάνω από δέκα ώρες! Ενώ το ματς άρχιζε στις 16.00 μμ τοπική ώρα, η πρώτη σύνδεση με το γήπεδο και την πόλη της Φορταλέτσα έγινε 11 το πρωί – και δεν την έκανε ένα κανάλι,αλλά σχεδόν όλα. Αλλα μιλούσαν με τους υπευθύνους του γηπέδου (με αυτούς που φροντίζουν το χόρτο, την είσοδο των θεατών, τα μέτρα ασφαλείας κτλ), άλλα με τους αρμόδιους του ξενοδοχείου που διέμεινε η Εθνική, άλλα με συνοδούς της αποστολής, άλλα με κόσμο – όλα σχεδόν με παλιούς παίκτες που περίμεναν το ματς από το ξημέρωμα.

Δεν μιλάμε για ένα τελικό που μπορεί να γίνει σε κάθε χώρα εθνική υπόθεση, αλλά για το δεύτερο ματς στους ομίλους! Θέλω να πω ότι η πίεση των παικτών και των αρμοδίων της ομάδας από τη χώρα είναι απερίγραπταμεγάλη και δεν είναι υπερβολή να πει κάποιος ότι αν η Βραζιλία αποκλειστεί τουλάχιστον θα πέσει η κυβέρνηση. Παρόλο που ο ένας βαθμός έφερε τη Σελεσάο κοντά στην πρόκριση και μολονότι ο Σκολάρι χαρακτήρισε το αποτέλεσμα «δίκαιο, ανεκτό και εντός του σχεδιασμού του που προβλέπει ότι η ομάδα του θα τερματίσει πρώτη», εν τούτοις ήδη μετά το τέλος του αγώνα ξεκίνησε η υστερία για το παιγνίδι με το Καμερούν: χωρίς μια πειστική νίκη και μια καλή εμφάνιση η χώρα οδηγείται σε κατάθλιψη. Ηδη δεν μπορεί να αποφύγει τις υπερβολές: πριντο ματς με το Μεξικό, ο Περάλτα προβάλονταν σαν ανώτερος του Μέσι γιατί με ένα δικό του γκολ οι Μεξικάνοι είχαν αποκλείσει στο Λονδίνο τη Βραζιλία στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Σκολάρι πρέπει να ξαναδει τι θα κάνει με τους ακραίους και να κοιτάξει να ξυπνήσει το Χουλκ. Οι Γάλλοι το 1998 είχαν την πολυτέλεια να αποκλείσουν την Ιταλία στα πέναλτι και την Παραγουάη στην παράταση – ετούτοι εδώ αν βρεθούν μπροστά σε τέτοιες δυσκολίες θα κλατάρουν ψυχολογικά. Δεν έχουν φορ, δεν έχουν σπουδαίους μέσους. Αλλά κυρίως έχουν όλοι μια χώρα στην πλάτη τους…