Ολυμπιακός: Η ιστορία του 2012 και το κάστινγκ των ερυθρολεύκων

Σε κατά το μάλλον ή ήττον μαρξιστικούς ρυθμούς κινήθηκε χθες το βράδυ ο Γιάννης Φιλέρης αναφερόμενος στη “διαρκή επανάσταση” του Λέον Τρότσκι και θα βαδίσω κι εγώ για λίγο στα χνάρια του…

Ο Καρλ Μαρξ, λοιπόν, είχε πει-και το άφησε ως παρακαταθήκη στις επερχόμενες κομμουνιστικές γενιές- πως “Η Ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα”!

Για να πω την αμαρτία μου –και για να αποδώσω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ-αυτή τη ρήση την άκουσα για πρώτη φορά από το στόμα του Παναγιώτη Φασούλα σε μια εποχή που σουλάτσαρε ακόμη στην αριστερή όχθη του ποταμού…

Πρόκειται για την ίδια εποχή που είχε αφήσει την όχθη του Θερμαϊκού κόλπου για να αγκυροβολήσει σε εκείνη του Σαρωνικού και να (μη) συμβεί αυτό που έγραψε ο Φιλέρης…

Το πείραμα του Ιωαννίδη στη Λιμόζ

Μέσα στη διαστροφή του (την οποία πάντως μοιραζόταν με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς ), ο Γιάννης Ιωαννίδης μάζεψε στον Ολυμπιακό και τον Ζάρκο Πάσπαλι και τον Παναγιώτη Φασούλα και τον Ντράγκαν Τάρλατς και τον Ρόι Τάρπλεϊ!

“Τους μαζεύει να έχει να τους βλέπει ε;” σχολίαζε γελώντας ο τότε αντιπρόεδρος του ΤΑΚ Γιώργος Σαλονίκης, μόνο που τα γέλια βγήκαν ξινά!

Ο Τάρλας σακατεύτηκε νωρίς και τα όνειρα γαλλικής νυκτός δεν πήραν σάρκα και οστά…

Γιατί αναφέρομαι σε όνειρα γαλλικής νυκτός;

Διότι ο συχωρεμένος ο “Ξανθός” δοκίμασε για πρώτη φορά το πείραμα του στο Τουρνουά “Legrand Trophy” της Λιμόζ, όπου λάνσαρε μια πεντάδα στην οποία αγωνίζονταν ταυχρόνως ο Τάπρλεϊ ως τριάρι, ο Τάρλατς ως τεσσάρι και ο Φασούλας ως πεντάρι!

Θα πήγαινε καλά αυτό, αλλά μετά τον τραυματισμό του Τάρλατς, την μακρά απουσία του και τον επηρεασμό απ’ αυτήν, παραμένει ένα “what if”…

“Όπου θέλει χέζει η αρκούδα, όπου θέλει παίζει ο Ρόι”!

Παρεμπιπτόντως την προηγούμενη χρονιά, όταν ο Στιβ Γιατζόγλου ρίσκαρε στρατολογώντας τον αποκλεισμένο από το ΝΒΑ, Τάρπλεϊ, οι δημοσιογράφοι τον είχαν ρωτήσει σε ποια θέση θα έπαιζε ο συχωρεμένος ο Ρόι…

Έβαλε τα γέλια τότε ο τότε προπονητής του Αρη που είναι σεσημασμένος για τις ατάκες του και έδωσε την απάντηση…

“Ο Ρόι είναι σαν την αρκούδα στο δάσος: όπου θέλει χέζει η αρκούδα, όπου θέλει παίζει ο Τάρπλεϊ”.

Αυτό, εκτός από ρίμα, έκανε και μια πραγματικότητα, διότι στην πραγματικότητα ο Τάρπλεϊ μπορούσε να παίξει και στις πέντε θέσεις, αλλά δυστυχώς χαράμισε το ταλέντο και τη χαρισματική μπασκετική φύση του…

Τα πέντε “Κουκόνια” του Ίβκοβιτς

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο αείμνηστος Ντούσαν Ίβκοβιτς ονειρευόταν μια πεντάδα με «πέντε Κουκόνια», όπως έλεγε εννοώντας πέντε παίκτες που θα ήταν στο ύψος του αγαπημένου του Τόνι Κούκοτς..

Αυτή τη φουτουριστική πεντάδα δεν είχε την ευκαιρία να τη δοκιμάσει στον Ολυμπιακό διότι εκείνες τις σεζόν είχε ως πόιντ γκαρντ διαδοχικά τον Ντέιβιντ Ρίβερς, τον Μάικλ Χόκινς και τον Αντονι Γκολντγουάιρ, αλλά το αποτόλμησε σε κάποιες φάσεις του EuroBasket του 2009, βάζοντας τον ύψους 2.03μ. μετέπειτα παίκτη του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ και του Ηρακλή, Μιλένκο Τέπιτς στη θέση του άσου, μαζί με άλλα τέσσερα “γομάρια”!

Θα επαναληφθεί λοιπόν η Ιστορία;

Και ποια απ’ όλες τις Ιστορίες άραγε;

Και τίνι τρόπω θα επαναληφθεί;

Τα πεντάρια του Μπαρτζώκα και τα 12 “σκατά” στο Μαρούσι

Αυτή τη στιγμή –και δεδομένης της αποχώρησης του Κώστα Αντετοκούνμπο- ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει στη δούλεψη του 3+1 πεντάρια: τον Νίκολα Μιλουτίνοβ, τον Ντόντα Χολ, τον νεόκοπο Ταϊρίκ Τζόουνς και τον τραυματία Μουστάφα Φαλ, που ενδέχεται να προλάβει τον επίλογο της σεζόν.

Ο Τζόουνς αποτελεί το τελευταίο κομμάτι του παζλ, ενώ προηγήθηκε το προτελευταίο, ονόματι Μοντέ Μόρις και εδώ κολλάει αυτό που έγραψα προηγουμένως για το ενδεχόμενο επανάληψης της Ιστορίας της σεζόν 2011-2012…

Τότε, λοιπόν, τέτοια εποχή, ο Ολυμπιακός σχόλασε τον Κέιλιν Λούκας και τον Ματ Χάουαρντ και προσέλαβε στις θέσεις τους τον Είσι Λο και τον Τζόε Ντόρσει, οι οποίοι συνέβαλαν καταλυτικά στην μετάλλαξη της ομάδας από… δώδεκα σκατά σε δώδεκα πρωταθλητές Ευρώπης!

Ζητώ συγνώμη για το αγοραίον ύφος που χρησιμοποιώ και μάλιστα χρονιάρα μέρα, αλλά ο χαρακτηρισμός δεν είναι δικός μου: ανήκει στον Ίβκοβιτς και ακούστηκε στα αποδυτήρια του γηπέδου του Αγίου Θωμά, στις 21 Ιανουαρίου του 2012 μετά τη λήξη του ματς με το Μαρούσι, στο οποίο οι Πειραιώτες νίκησαν με 89-84.

Επρόκειτο βεβαίως για μια αλά Ομπράντοβιτς τεχνητή κρίση πανικού που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε ότι δούλεψε….

Οι δυο πρωτάρηδες κολεγιόπαιδες

Εκείνο το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός εκτός από τον πιο περπατημένο Κάιλ Χάινς επέλεξε δυο ξένους που προέρχονταν κατ’ ευθείαν από το κολεγιακό μπάσκετ και μπουσούλαγαν στο επαγγελματικό πεδίο…

Ο προερχόμενος από το Μίσιγκαν Στέιτ Λούκας αγωνίσθηκε σε εννέα ματς της EuroLeague με μέσο όρο 5.4 πόντους (σουτάροντας με 36.1% στα δίποντα, 46.2% στα τρίποντα και 83.3% στις βολές), 1.6 ριμπάουντ και μία ασίστ, σε 18 λεπτά συμμετοχής.

Από την πλευρά του ο Χάουαρντ πέρασε και δεν ακούμπησε και πήγε άκλαυτος με τρεις συμμετοχές και μέσο όρο 0.7 πόντους σε εξήμισι λεπτά!

Όταν απολύθηκαν από τον Ολυμπιακό ο Λούκας συνέχισε την καριέρα του στην τουρκική Μπάνβιτ και ο Χάουαρντ τράβηξε κατά Γερμανία μεριά (Λούντβιχσμπουργκ).

Οι περπατημένοι Λο και Ντόρσεϊ

Τέτοιες μέρες λοιπόν, τον Ιανουάριο του 2012, μεσούσης της σεζόν που έμελλε να αποβεί διθυραμβική, οι Πειραιώτες βγήκαν στην αγορά και ψώνισαν τον Τζόε Ντόρσεϊ ο οποίος αγωνιζόταν στην Κάχα Λαμποράλ (νυν Μπασκόνια) και τον Έισι Λο, ο οποίος –όπως τώρα ο Ταϊρίκ Τζόουνς- μετακόμισε από την Παρτίζαν Βελιγραδίου.

Ο Ντόρσεϊ (με 136 ματς στο ΝΒΑ) παρέμεινε στον Ολυμπιακό από τις 11 Ιανουαρίου έως τις 7 Νοεμβρίου, όταν έφυγε έπειτα από διάφορα «επεισόδια» και μετά από δυο χρόνια συναντήθηκε ξανά με τον Κώστα Παπανικολάου στους Χιούστον Ρόκετς, ενώ τη σεζόν 2018-2019 επέστρεψε στα μέρη μας φορώντας τη φανέλα του Πανιωνίου.

Ο αμφιδέξιος Λο (με 201ι ματς στο ΝΒΑ) φόρεσε την κόκκινη φανέλα μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου του 2013 σε ένα ματς με τον ΚΑΟ Δράμας, στον οποίο μάλιστα ο Ολυμπιακός γνώρισε την ήττα, έχοντας πλέον στον πάγκο του τον Γιώργο Μπαρτζώκα.

Λαβωμένος από τους τραυματισμούς στα γόνατα ο Λο υπέγραψε τη λύση του συμβολαίου του τον Ιούνιο του 2014 και δεν ξανάπαιξε μπάσκετ…

Τρεις Αμερικανοί, μηδέν πόντοι!

Οι δυο τους ενίσχυσαν ουσιαστικά και μάλιστα σε δυο κομβικές θέσεις (άσος και πεντάρι) και έκαναν τη διαφορά σε σχέση με τους προκατόχους τους, αλλά εδώ υφίσταται ένα οξύμωρο σχήμα…

Στις 13 Μαΐου του 2012, στον αλήστου μνήμης τελικό του Final 4 στην Κωνσταντινούπολη απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας (62-61), οι τρεις Αμερικανοί του Ολυμπιακού δεν σκόραραν ούτε έναν πόντο!!!
Ο Χάινς σε 18 λεπτά είχε 0/4 σουτ, ο Ντόρσεϊ σε 13 λεπτά 0/1 σουτ και πέντε λάθη και ο Λο σε 12 λεπτά 0/3 σουτ, ενώ 48 ώρες νωρίτερα στον ημιτελικό με την Μπαρτσελόνα έκαναν σούμα 14 (Ντόρσεϊ 8, Λο 4, Χάινς 2)

Όταν έπεσε η αυλαία της σεζόν, μέσα στις γιρλάντες και στα κομφετί, ο μεν Λο «έγραφε» μέσο όρο στη σεζόν 5.5 πόντους, 1.4 ριμπάουντ και 2.1 ασίστ σε 16 λεπτά, ο δε Ντόρσεϊ 5.4 πόντους, 5.3 ριμπάουντ και 1.1 τάπες σε 17 λεπτά.

Αγγέλου: “Όλα είναι θέμα κάστινγκ”

Τελικά “όλα είναι θέμα κάστινγκ”, όπως τονίζει ο μπαρουτοκαπνισμένος Βαγγέλης Αγγέλου, στον οποίο απευθύνθηκα για να αντιπαραβάλουμε τις εποχές, τις συγκυρίες και τις χειμωνιάτικες μεταγραφές…

“Η στελέχωση μιας ομάδας και το κάστινγκ παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο. Όλα έχουν να κάνουν με τη διανομή των ρόλων σε μια ομάδα, με την αναδιανομή τους, όταν συντελούνται αλλαγές και με το πώς λειτουργούν τα ζευγάρια στο παιχνίδι δυο με δυο” εξηγεί ο τότε συνεργάτης του “Ντούντα”.

“Νόμιζε ότι θα γινόταν… Σπανούλης”!

“Ο Ντόρσεϊ και ο Λο δεν αποκτήθηκαν για να κάνουν τις πριμαντόνες, αλλά για να συμπληρώνουν και να αναπληρώνουν τους βασικούς παίκτες που είχαμε σε αυτές τις θέσεις, δηλαδή τον Χάινς και τον Σπανούλη. Ο Χάουαρντ είχε αποκτηθεί το καλοκαίρι περισσότερο για την προπόνηση, ενώ ο Λούκας ήλθε με τη νοοτροπία του σούπερ σταρ στο Μίσιγκαν Στέιτ και ήθελε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και να διαχειρίζεται τις ίδιες, αν όχι περισσότερες μπάλες με τον Σπανούλη. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο καθένας πρέπει να ξέρει και να λογαριάζει μέχρι πού φτάνουν τα πόδια του, ώστε να μην προεξέχουν από το κρεβάτι του Προκρούστη”!

Ο “floor general” Λο

Συνεχίζει ο Αγγέλου: “Ανεξαρτήτως από τα νούμερα της στατιστικής, ο Λο που ήταν συνειδητοποιημένος “floor general” προσαρμόσθηκε πολύ γρήγορα και αναίμακτα, “κούμπωσε” με τον Σπανούλη και τον Μάντζαρη και εξελίχθηκε σε ένα πολύτιμο εργαλείο, παίζοντας ρόλο στην κατάκτηση και των δυο διαδοχικών τίτλων στην Ευρωλίγκα, κάτι το οποίο ο Ολυμπιακός προσμένει τώρα και από τον Μόρις. Ο δε Ντόρσεϊ ήταν ένας above the rim finisher με αθλητικά προσόντα και με διαφορετικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τον undersized σέντερ Χάινς και τους βαρείς Λάζαρο Παπαδόπουλο και Ανδρέα Γλυνιαδάκη”.

Πλέον σε μια δύσκολη, ζόρικη, μακρόσυρτη και… κτηνώδη διοργάνωση οι αλλαγές είναι συνηθισμένες, συχνές και αναπόφευκτές. «Ναι, διότι οι συνθήκες δεν έχουν καμιά σχέση με ό,τι υφίστατο πριν από 10-15 χρόνια. Ζούμε σε άλλο μπάσκετ, σε άλλο κόσμο με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο στη λειτουργία των οργανισμών όσο και στη συναισθηματική νοημοσύνη των παικτών» σχολιάζει ο Αγγέλου.

Η φιλοσοφία, η ιεραρχία και η δομημένη βάση

Και καταλήγει: “Η Ευρωλίγκα καταπίνει τους παίκτες και οι προπονητές οφείλουν να παίρνουν τα μέτρα τους ώστε να καλύψουν τους τραυματισμούς και τα ντεφορμαρίσματα των παικτών. Πλέον επικρατούν οι ομάδες οι οποίες έχουν φιλοσοφία και δομημένη βάση, διότι σε κάθε ομάδα πρέπει να υπάρχει η επετηρίδα των παικτών που διαχωρίζονται σε βασικότατους, βασικούς και αναπληρωματικούς. Ως εκ τούτου οι προπονητές προσπαθούν να βάλουν τα κομμάτια του παζλ στη σωστή θέση και να χειρισθούν με χειρουργική ακρίβεια τη δομή και την ιεραρχία της ομάδας. Ο Ολυμπιακός έχει κορμό, φιλοσοφία στο παιχνίδι και σταθερές, δηλαδή ένα στιλ στο οποίο οι νεοαποκτηθέντες παίκτες οφείλουν να προσαρμοσθούν, να το υπηρετήσουν και να το υποστηρίξουν, είτε πρόκειται για την άμυνα, είτε για το pick n’ roll, είτε και για να απελευθερωθούν και να αποσυμφορηθούν οι παίκτες που ήδη υπάρχουν και δη οι βασικότατοι”.