Η γέννηση του θρύλου Μαραντόνα!

“Ο Μαραντόνα ανήκει στη Νάπολι”! Ήταν 30 Ιουνίου 1984, 27 ακριβώς χρόνια πριν, όταν λίγο μετά τις 11 το βράδυ, μιά ολόκληρη πόλη παθαίνει αμόκ.

Η είδηση της μεταγραφής του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα στους “παρτενοπέι” εξαπλώνεται με ταχύτητα… φωτός, ενώ οι δρόμοι γεμίζουν με αυτοκίνητα που έχουν γαλάζιες σημαίες και κασκόλ, σαν να είχαν κερδίσει το Μουντιάλ.

Ίσως πάντως με την αντίδρασή τους αυτή να ήθελαν να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στον άκρως κινηματογραφικό τρόπο με τον οποίο ολοκληρώθηκε αυτή η μεταγραφή.

Και αυτο γιατί ο τότε πρόεδρος της ομάδας του ιταλικού Νότου, Κοράντο Φερλαΐνο, κατάφερε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή να κλείσει θετικά την υπόθεση, σε μία εποχή που μία ομάδα ήταν υποχρεωμένη να αποκτά τους ξένους παίκτες της μέχρι τα μεσάνυχτα της 30ης Ιουνίου!

Ήταν μάλιστα η Μπαρτσελόνα που ήρθε σε επαφή με τους ανθρώπους της Νάπολι (συγκεκριμένα με τον γενικό διευθυντή, Αντόνιο Τζουλιάνο) για την παραχώρηση του Αργεντινού άσου, την ώρα που ο ιταλικός σύλλογος είχε μόλις αποσυρθεί από τη διεκδίκηση του Ούγκο Σάντσες…

Πώς ήρθε λοιπόν το ευτυχές γεγονός (“λιέτο φίνε” κατά τους Ιταλούς) σε αυτή την ιστορία; Ο Φερλαΐνο κατέθεσε στη Λίγκα έναν άδειο φάκελο, πήρε το πρώτο αεροπλάνο για την Ισπανία, και με την υπογραφή του Μαραντόνα στο… τσεπάκι λίγες ώρες αργότερα μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, επέστρεψε στο Μιλάνο για να αντικαταστήσει (με τη βοήθεια ενός φύλακα στα γραφεία της Λίγκα) τον φάκελο!

Απίστευτο, ναι, αλλά συνάμα πραγματικά το άνωθεν σκηνικό, όσο αληθινά ήταν και τα 13.000.000 λίρες που έβαλε στα ταμεία της η Μπαρτσελόνα για να αποχωριστεί τον Μαραντόνα (λίγα πάντως αν κρίνει κανείς τα “μαγικά” που έκανε ο Ντιεγκίτο με τη γαλάζια φανέλα της Νάπολι και της Αργεντινής…).

Μερικά 24ωρα αργότερα και συγκεκριμένα στις 5 Ιουλίου 1981, ο Μαραντόνα παρουσιάστηκε επίσημα στο στάδιο “Σαν Πάολο” και έγινε αντικείμενο λατρείας από 70.000 τιφόζι της Νάπολι, που πλήρωσαν το συμβολικό ποσό των 1000 λιρών για να μπορέσουν να τον δουν την “πρώτη” του.

Σε αυτήν ο Μαραντόνα επιδόθηκε σε μερικά “κόλπα” με τη μπάλα και έκανε ένα μόνο σουτ προς την εστία που “έβλεπε” στην κερκίδα των φανατικών (Curva B), όμως ήταν αρκετά αυτά για να αναπτυχθεί μεταξύ των δύο πλευρών έρωτας με την πρώτη… ματιά.

Ούτε 1 ούτε 2 εκατομμύρια αλλά συνολικά 6.900.000 ευρώ ήταν το ποσό που αναγραφόταν στο χρυσό συμβόλαιο που υπέγραψε ο Μαραντόνα για τους παρτενοπέι (παγκόσμιο ρεκόρ για την εποχή), οι οποίοι τερμάτισαν ωστόσο -και με πολύ κόπο- 8οι στην πρώτη του χρονιά στην ομάδα.

Αυτό φυσικά δεν ήταν ευθύνη του ίδιου αλλά του αρκετά μέτριου ρόστερ της Νάπολι (μην ξεχνάει κανείς άλλωστε ότι μέχρι τότε ήταν μία ομάδα χωρίς κανένα πρωτάθλημα που πάλευε αρκετές φορές για την παραμονή της στη Serie A), με την διοίκηση να αφουγκράζεται τις εμφανείς ελλείψεις και να κάνει τις κατάλληλες κινήσεις το καλοκαίρι του 1985.

Έτσι, με την έλευση των Μπρούνο Τζορντάνο, Κλαούντιο Γκαρέλα, Αλεσάντρο Ρενίκα και με την προώθηση παικτών από την ομάδα νέων (μεταξύ των οποίων και ο Τσίρο Φεράρα), ο Μαραντόνα βρήκε άξιους συμπαραστάτες, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να τελειώσει η σεζόν 1985-86 με τη Νάπολι στην 3η θέση.

Το πλασάρισμα αυτό ήταν ουσιαστικά ένα μήνυμα του ιταλικού Νότου στο ποδοσφαιρικό “κατεστημένο” του Βορρά για τις άγριες διαθέσεις του, ένα πρελούδιο για αυτό που θα ακολουθούσε.

Η έναρξη της τρίτης σεζόν του στο “Σαν Πάολο”, βρήκε τον “Θεό” Μαραντόνα να μπαίνει με κεκτημένη ταχύτητα έχοντας νωπές ακόμα τις δάφνες από την κατάκτηση του Μουντιάλ του Μεξικού με την Αργεντινή (MVP της διοργάνωσης με 5 γκολ και ισάριθμες ασίστ αλλά και ηγέτης με… κεφαλαία γράμματα για την “αλμπισελέστε”), και το τέλος αυτής τον βρήκε στο πάνθεον της ποδοσφαιρικής ιστορίας της Νάπολι.

Με τον Οτάβιο Μπιάνκι τιμονιέρη στον πάγκο κα τον “peluca” μαέστρο στο χορτάρι, η “μικρή” μέχρι τότε Νάπολι κατέκτησε τη σεζόν 1986-1987 το πρώτο σκουντέτο της ιστορίας της, νικώντας μάλιστα εκείνη τη σεζόν για πρώτη φορά τη Γιουβέντους στο “Κομουνάλε” μετά από 32 ολόκληρα χρόνια.

Πέρα από το ιστορικό πρώτο της πρωτάθλημα (κατακτήθηκε μαθηματικά στις 10 Μαΐου 1987 με το εντός έδρας 1-1 με τη Φιορεντίνα), η παρέα του Μαραντόνα πανηγύρισε και το πρώτο της νταμπλ, αφού έφτασε και στην κατάκτηση του (τρίτου στην ιστορία της) Κόπα Ιτάλια.

Στο δεύτερο τη τάξει ιταλικό θεσμό έκανε μάλιστα επίδειξη ισχύος αφού νίκησε και στα 13 παιχνίδια που έδωσε (!), συμπεριλαμβανομένων και των δύο τελικών με αντίπαλο την Αταλάντα.

Πολυτιμότερος παίκτης για τη Νάπολι στο Κύπελλο δεν ήταν ο Μαραντόνα αλλά ο Τζορντάνο (10 γκολ), με τον Αργεντινό σούπερ σταρ να έχει πάντως την τιμή να είναι μέλος της τρίτης κατά σειρά ιταλικής ομάδας -μετά τις Τορίνο και Γιουβέντους- που πήρε και τα δύο εγχώρια τρόπαια σε μία σεζόν.

Την επόμενη χρονιά (1987-1988) οι “παρτενοπέι” πήραν για πρώτη φορά μέρος στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, όμως ήταν άτυχοι στην κλήρωση καθώς έπεσαν πάνω στο μεγαθήριο της Ρεάλ Μαδρίτης των Σάντσες και Μπουτραγκένιο και ετσι αποκλείστηκαν πρόωρα από το θεσμό (0-2 και 1-1 τα σκορ).

Αυτό δεν εμπόδισε πάντως τους διοικούντες της να “δέσουν” τον Μαραντόνα στο “Σαν Πάολο”, με τον κορυφαίο Αργεντινό ποδοσφαιριστή να υπογράφει στις 11 Δεκεμβρίου 1987 “χρυσό” συμβόλαιο ύψους 9.000.000 λιρών που θα τον κρατούσε (αν όλα πήγαιναν καλά) στην ομάδα μέχρι τον Ιούνιο του 1993.

Εντός των συνόρων, η Νάπολι φαινόταν να βρίσκεται πολύ κοντά στο δεύτερο σερί πρωτάθλημα (είχε πέντε βαθμούς αβαντάζ από τον δεύτερο την 20η αγωνιστική), όμως κατέρρευσε εντελώς ξαφνικά τον Απρίλιο, και με τέσσερις ήττες στις πέντε τελευταίες αγωνιστικές, παρέδωσε τα σκήπτρα στη Μίλαν του Αρίγκο Σάκι.

Ο Μαραντόνα παρηγορήθηκε για το χαμένο πρωτάθλημα με τον τίτλο του πρώτου σκόρερ (15 τέρματα), όμως οι περισσότεροι ποτέ δεν κατάλαβαν πως ήρθε αυτή η αγωνιστική καθίζηση λίγο πριν το φινάλε και η Νάπολι έχασε μία μοναδική ευκαιρία για το ριπίτ.

Για κάποιους δε εξ αυτών η λύση στο ερώτημά τους δόθηκε λίγα χρόνια μετά: το 1994 ένα πρώην μέλος της Καμόρα αποκάλυψε ότι ο Μαραντόνα και μερικοί συμπαίκτες του “πούλησαν” το πρωτάθλημα υπό την πίεση μίας μαφιόζικης οικογένειας της πόλης, η οποία -σε περίπτωση που έπαιρνε τον τίτλο η Νάπολι- θα έχανε αρκετές δεκάδες εκατομμυρία σε παράνομα στοιχήματα!

Τη σεζόν 1988-1989 η Νάπολι τερμάτισε δεύτερη ξανά, αυτή τη φορά πίσω από την Ίντερ του Τζοβάνι Τραπατόνι, όμως οι οπαδοί της γεύτηκαν το νέκταρ ενός τίτλου στο τέλος της σεζόν και μάλιστα ευρωπαϊκού (πρώτος διεθνής τίτλος για τον ιταλικό σύλλογο), με την επικράτηση επί της Στουτγκάρδης στους διπλούς τελικούς του Κυπέλλου UEFA.

Την επόμενη σεζόν, 1989-1990, ο Αλμπερτίνο Μπιγκόν (γνωστός από το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό δέκα χρόνια αργότερα) διαδέχτηκε τον Μπιάνκι στον πάγκο και στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν ο Τζανφράνκο Τζόλα άφησε στον πάγκο τον Μαραντόνα, όμως η συνέχεια βρήκε τον Ντιεγκίτο να ξαναβρίσκει την αγάπη των οπαδών και στο τέλος να πανηγυρίζει μαζί τους το δεύτερο (και τελευταίο μέχρι στιγμής) πρωτάθλημα της Νάπολι.

Ο “Θεός της Νάπολι” ονειρευόταν να στεφθεί για δεύτερη σερί φορά παγκόσμιος πρωταθλητής με την Αργεντινή, και μάλιστα σε ιταλικό έδαφος, όμως το Μουντιάλ του 1990 αντί για την τελική απογείωσή του, εξελίχτηκε στην αγωνιστική… λαιμητόμο του.

Στα επτά παιχνίδια που έπαιξε με την “αλμπισελέστε” δεν κατάφερε να σκοράρει ενώ η επιλογή του να διχάσει τους παρτενοπέι οπαδούς πριν τον ημιτελικό με την Ιταλία στο “Σαν Πάολο” ( “οι Ναπολιτάνοι οπαδοί ξέρουν ποιον πρέπει να υποστηρίξουν”) τον έκανε ίσως την πιο μισητή φιγούρα σε όλη την υπόλοιπη Bel Paese.

Ίσως η κόντρα που επιχείρησε να ανοίξει με τον ιταλικό (ποδοσφαιρικό) Βορρά ήταν και η υπογραφή του κύκνειου άσματός του…

Μπορεί η έναρξη της σεζόν 1990-1991 να βρήκε τη Νάπολι του Μαραντόνα να κατακτά το Σούπερ Καπ απέναντι στη Γιουβέντους των Μπάτζο και Σκιλάτσι (5-1 το σκορ), όμως από εκεί και πέρα ακολούθησε η καθοδική του πορεία μέχρι να σκάσει η τελική “βόμβα”.

Ο λόγος φυσικά για την 17η Μαρτίου 1991, την “μαύρη” ημερομηνία για τον Μαραντόνα, αφού σε έλεγχο ντόπινγκ που του έγινε (μετά από ματς Νάπολι-Μπάρι) βρέθηκε θετικός σε κοκαΐνη και τιμωρήθηκε με 15 μήνες αποκλεισμό από τα γήπεδα.

“Ξέρω ότι έκανα κακό, πρώτα απ’όλα σε μένα τον ίδιο και μετά στην οικογένειά μου, στις κόρες μου. Ξέρω ότι στο μέλλον θα μάθω να αγαπώ και να σκέφτομαι περισσότερο τον εαυτό μου.

Δεν ντρέπομαι όμως. Δεν έβλαψα κανέναν, παρά μόνο εμένα και τα αγαπημένα μου άτομα. Λυπάμαι, νιώθω μία βαθιά μελαγχολία, αυτό μόνο.

Δεν θέλω πια να αναγκάζομαι να παίζω ακόμα και όταν δεν μπορώ, να κάνω ενέσεις κορτιζόνης επειδή πρέπει να βρίσκομαι στο γήπεδο για τα διαρκείας, για τις εισπράξεις, επειδή πρέπει να νικάμε με κάθε κόστος είτε για το πρωτάθλημα είτε για τη σωτηρία”.

Τάδε έφη… Ντιέγκο Μαραντόνα μετά την αποκάλυψη περί χρήσης κοκαΐνης, με τη Νάπολι να επηρεάζεται από την απώλειά του και να τερματίζει όγδοη στο πρωτάθλημα (όπως δηλαδή και στην πρώτη σεζόν του) και να μένει εκτος Ευρώπης.

Μετά τη λήξη της τιμωρίας του, ο Μαραντόνα αρνήθηκε (πικραμένος από τη συμπεριφορά των Ιταλών προς το πρόσωπό του) να ξαναφορέσει τη φανέλα της Νάπολι, και επέστρεψε στην Ισπανία για λογαριασμό της Σεβίλλης.

Το άδοξο τέλος ξεχάστηκε πάντως πολύ γρήγορα και αυτό φάνηκε το 2000, όταν η επίσημη Νάπολι αποφάσισε προς τιμήν του να αποσύρει τη φανέλα με το Νο 10, την οποία τίμησε, ίδρωσε, και σεβάστηκε όσο κανείς.

Ακόμα και τώρα άλλωστε, 27 χρόνια ακριβώς από την ημέρα που τον έντυσε στα αγαπημένα του γαλάζια (Αργεντινή γαρ), ο Ντιέγκο Μαραντόνα είναι το καμάρι της Νάπολι και η Νάπολι το “καμάρι” του Μαραντόνα. Και αυτό δεν αλλάζει όσα χρόνια και αν περάσουν.

Ο Μαραντόνα της Νάπολι (Οι αριθμοί και τα highlights του):

1984-85: 14 γκολ στο πρωτάθλημα & 3 στο Κύπελλο. Κορυφαίο του ματς ήταν αυτό της 20ης αγωνιστικής κόντρα στη Λάτσιο (4-0), όπου πέτυχε χατ-τρικ, με ένα γκολ να είναι με απευθείας κόρνερ και ένα άλλο με λόμπα εκτός περιοχής! Αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ για τους “παρτενοπέι” εκείνη τη σεζόν.

1985-1986: 11 γκολ στο πρωτάθλημα & 2 γκολ στο Κύπελλο. Το σημαντικότερο γκολ του Μαραντόνα αυτή τη σεζόν είναι το εκπληκτικό απευθείας φάουλ του με το οποίο έδωσε στη Νάπολι τη νίκη με 1-0 επί της Γιουβέντους στο “Σαν Πάολο”, για την 9η αγωνιστική της Serie A (πρώτη νίκη για τους “παρτενοπέι” επί των “μπιανκονέρι” μετά από 13 χρόνια).

1986-1987: 10 γκολ στο πρωτάθλημα & 7 γκολ στο Κύπελλο. Μετά το Μουντιάλ με την Αργεντινή, οδήγησε τη Νάπολι στο πρώτο σκουντέτο της ιστορίας της (πρώτο πρωτάθλημα μάλιστα για ομάδα από τον ιταλικό Νότο). Με τα 10 του γκολ, ήταν ο αρχικανονιέρης της ομάδας μπροστά από τον Αντρέα Κανερβάλε που σταμάτησε στα 8 τέρματα.

1987-1988: 17 γκολ στο πρωτάθλημα & 6 γκολ στο Κύπελλο. Πιθανότατα εκείνη τη σεζόν η Νάπολι έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην ιστορία της, όμως μάζεψε ελάχιστους πόντους στο τέλος και παρά το +5 από τη Μίλαν έχασε μέσα από τα χέρια της τον τίτλο από τους “ροσονέρι”. Καθοριστικό ήταν το ντέρμπι των δύο ομάδων την 1 Μαΐου 1988 στο “Σαν Πάολο”, όπου η Νάπολι ηττήθηκε με 3-2. Στο πρώτο μισό της σεζόν δεν είχε αντίπαλο με αποτέλεσμα όλη η Ιταλία να την αποκαλεί “MaGiCa” (MAradona, GIordano, CAreca)…

1988-1989: 9 γκολ στο πρωτάθλημα, 7 στο Κύπελλο & 3 στο Κύπελλο UEFA. Τη σεζόν αυτή η Νάπολι ήταν εξαιρετική αλλά και άτυχη, καθώς έχασε τον τίτλο από την μεγάλη Ίντερ, που αναδείχτηκε η πρωταθλήτρια Ιταλίας με τους περισσότερους βαθμούς στην ιστορία της Serie A. Πήρε ομως το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο (Κύπελλο UEFA) αποκλείοντας κατά σειρά ΠΑΟΚ, Λοκομοτίβ Λειψίας, Μπορντό, Γιουβέντους, Μπάγερν Μονάχου, πριν κάμψει τηνβ αντίσταση της Στουτγκάρδης στον διπλό τελικό.

1989-1990: 16 γκολ στο πρωτάθλημα & 2 στο Κύπελλο. Δύο αγωνιστικές πριν το τέλος, Νάπολι και Μίλαν είχαν τους ίδιους βαθμούς, όμως οι “παρτενοπέι” έγιναν φαβορί για τον τίτλο την προτελευταία αγωνιστική, ύστερα από το 4-2 επί της Μπολόνια και ταυτόχρονα την ήττα της Μίλαν με 2-1 από την (ήδη υποβιβασμένη) Βερόνα. Στο φινάλε, ήρθε το 1-0 επί της Λάτσιο με το γκολ του αμυντικού Μπαρόνι για να “κλειδώσει” το δεύτερο σκουντέτο. Ο Μαραντόνα ήταν για μία ακόμα σεζόν εντυπωσιακός και με τα γκολ του έφερε ξανά τον τίτλο στη σκιά του Βεζούβιου.

1990-1991: 6 γκολ στο πρωτάθλημα, 2 στο Κύπελλο & 2 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στην τελευταία του σεζόν στη Νάπολι (το Μάρτιο του 1991 βρέθηκε θετικός σε κοκαΐνη) είχε πατήσει πλέον τα 30 του χρόνια και δεν ήταν το ίδιο παραγωγικός, με τα 6 τέρματα στο πρωτάθλημα να έρχονται από ισάριθμα εύστοχα πέναλτι. Πέτυχε και δύο κρίσιμα γκολ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών κόντρα στην Ουίπεστ, με τη Νάπολι να αποκλείεται πάντως στη φάση των “16” της διοργάνωσης από τη Σπαρτάκ Μόσχας.