Η (εθνική) ενδεκάδα που αγαπήσαμε

Με την Εθνική Ελλάδας να έχει προσφέρει ουκ ολίγες συγκινήσεις στο κοινό της, ήταν λογικό και αναμενόμενο να υπάρχει μία γκάμα επιλογών, με την ομάδα του Sport24.gr να βάζει τα δυνατά της και να διαλέγει τους πιο… αγαπημένους.

Ιδού τα αποτελέσματα:

Ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει (Στέλιος Χαρτζουλάκης)

Η ομάδα που κατέκτησε το Euro 2004 είναι η αγαπημένη μου, ανεξάρτητα ποιοι παίκτες αγωνίστηκαν. Η χαρά και η συγκίνηση που μου είχαν προσφέρει, δεν μου επιτρέπουν έστω και να σκεφτώ να αντικαταστήσω κάποιον εξ αυτών στην αγαπημένη μου ενδεκάδα. Οπότε επιλέγω τους 11 ήρωες που αγωνίστηκαν στον τελικό με την Πορτογαλία, με μία μοναδική παρέμβαση που θεωρώ πως δικαιούμαι να κάνω. Να προσθέσω δηλαδή σε αυτούς και τον σπουδαίο Γιώργο Καραγκούνη, που λόγω καρτών είχε απουσιάσει από τον ιστορικό εκείνο τελικό. Έχουμε και λέμε: Αντώνης Νικοπολίδης (ΟΛΕ), Γιούρκας Σεϊταρίδης (ΟΛΕ), Τραϊανός Δέλλας (ΟΛΕ), Μιχάλης Καψής (ΟΛΕ), Τάκης Φύσσας (ΟΛΕ), Στέλιος Γιαννακόπουλος (ΟΛΕ), Άγγελος Μπασινάς (ΟΛΕ), Θοδωρής Ζαγοράκης (ΟΛΕ), Κώστας Κατσουράνης (ΟΛΕ), Ζήσης Βρύζας (ΟΛΕ), Άγγελος Χαριστέας (ΟΛΕ) + Γιώργος Καραγκούνης (ΟΛΕ)!!!

Η επίδραση των 11 (Ηλίας Ευταξίας)

Εθνική Ελλάδος, Γεια Σου. Η ερώτηση της εβδομάδας κρύβει την παγίδα “αγαπημένη/καλύτερη” και ομολογώ πως με μπέρδεψε. Γι’ αυτό το λόγο προσπάθησα να κόψω το καρπούζι στη μέση, κάτι βέβαια που δεν έχω πετύχει ποτέ στην πραγματικότητα. Τα κριτήρια και η τελική επιλογή είναι αρκετά μπερδεμένα μέσα στο μυαλό μου οπότε φαντάζεστε πως είναι ακόμα δυσκολότερο να εξηγήσω τις κλήσεις μου σε λίγες μόνο γραμμές.

Τάχιστη επιστροφή στο θέμα μας, γιατί θα ξεφύγουμε και δεν είναι δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο τις πρώτες μέρες του Ιουνίου. Τα τίμια δοκάρια θα υπερασπιστεί ο Νικοπολίδης, καθώς εκτός από το τεράστιο ταλέντο έχει μεταφυσικές ικανότητες να μαγνητίζει τη μπάλα και αυτή να καταλήγει πάνω του ή στο δοκάρι. Τα πλευρά της άμυνας θα υπερασπιστούν τα δύο καλύτερα μπακ που έχω δει, Αποστολάκης και Γεωργάτος. Ο πρώτος είναι παραδοσιακός Έλληνας ποδοσφαιριστής κι έχει τον… ασβέστη για πλάκα και ο δεύτερος είναι ο παίκτης που ανάγκασε ολόκληρη Ίντερ να τον παρακαλάει να επιστρέψει σε αυτήν (αυτό φτάνει πιστεύω). Στο κέντρο της άμυνας έχω επιλέξει τον αγαπημένο μου εν ενεργεία Έλληνα ποδοσφαιριστή, Σωκράτη Παπασταθόπουλο και παρτενέρ τον Αβράμ Παπαδόπουλος. Όποιος τολμάει σας έρθει…

Στην μεσαία γραμμή τα πράγματα είναι απλά. Γιαννακόπουλος, γιατί δεν έχω δει καλύτερο από αυτόν στη θέση του, Ζαγοράκη γιατί είναι ο ιδανικότερος αρχηγός, Τσιάρτα γιατί τέτοιο μαγικό αριστερό δεν έχει υπάρξει και Δεληκάρη στα αριστερά γιατί χρειάστηκε να γυρίσω τοοοοσοοο πίσω για να βρω ένα καλό αριστεροπόδαρο για την ομάδα (κι ας μην τον έχω δει). Τέλος, για την επίθεση θα επιλέξω δύο ποδοσφαιριστές που δεν έχω δει και πραγματικά λυπάμαι που δεν τους έχω απολαύσει. Γι αυτό το λόγο θα τους βάλω στην κορυφή της επίθεσης. Με Σιδέρη και Παπαϊωάννου στα εντός εκτός και επί τα αυτά της περιοχής δεν γλιτώνει κανείς. Προπονητής της ομάδας ένας και μοναδικός τεχνικός της Ελλάδας, Αλκέτας Παναγούλιας. Κόουτς να είσαι καλά εκεί που είσαι και να είσαι σίγουρος πως αυτή η ομάδα όχι μόνο θα σουτάρει αλλά θα τρομάζει τους αντίπαλους τερματοφύλακες σε κάθε επίθεση.

Να καμαρώνει ο Αλκέτας από ψηλά (Θοδωρής Κουνάδης)

Βγάζω το καλύτερη γιατί θα αδικήσω παίκτες παγκοσμίου επιπέδου οι οποίοι όμως ήρθαν στην πραγματικότητά μου μέσω ακουσμάτων, διηγημάτων και ελάχιστων βίντεο (πχ Δεληκάρης). Διαλέγω λοιπόν την αγαπημένη μέσω δικών μου βιωμάτων.Σύστημα 4-2-3-1 και στο τέρμα Νικοπολίδης. Ο mentalist της ομάδας όπως τον περιγράφει ο Ευταξίας. Δεξί μπακ ο Αποστολάκης, να οργώνει την πλευρά και να εκτελεί με όλη του τη δύναμη τα πέναλτι όπως εκείνο στην Ουγγαρία. Στην άλλη μεριά ο Γεωργάτος. Το μεγαλύτερο ταλέντο της 11άδας. Θα πίνουμε και καφεδάκι στις προπονήσεις. Σέντερ-μπακ, Δέλλας-Άντζας. Προσωπικότητα και στυλ. Δύναμη και αρχοντιά. Και πολλά κιλά μπάλα. Συν το γκολ που πανηγύρισα περισσότερα στη ζωή μου από τον πρώτο, στον ημιτελικό με Τσεχία.

Στα χαφ φυσικά ο Ζαγοράκης. Ο αρχηγός των αρχηγών. Και δίπλα του ο μέγας Τσαλουχίδης. Είπαμε διαλέγω την αγαπημένη. Και θέλω στους πανηγυρισμούς να υπάρχει αυτός του Γιώτη. Με το χέρι να κάνει σβούρες μέχρι να καταλήξει σε σφιγμένη γροθιά στον αέρα. Η τριάδα πίσω από τον επιθετικό; “Φωτιά”. Δεξιά ο Σαραβάκος. Να τρυπώνει στη περιοχή και να “πυροβολεί” ή να εκτελεί με το μαγικό του δεξί τα φάουλ. Αριστερά και με ανάποδο πόδι- αλά Σαραγόσα- ο Γιαννακόπουλος. Μου θυμίζει… εμένα όταν παίζω μπάλα. Και στο κέντρο μόνο Τσιάρτας. Και ας μην μαρκάρει ποτέ. Το μοιρογνωμόνιο φτάνει να έχει μαζί του στο αριστερό πόδι. Κορυφή ο Μαχλάς. Για να ”κάψουμε” το ΟΑΚΑ στην κεφαλιά του με την Ρωσία. Και στον πάγκο ο Αλκέτας Παναγούλιας. Να καμαρώνει την 11άδα από ‘κει ψηλά.

Γιάννης Φιλέρης

Να βάζαμε αυτούσια την ενδεκάδα του 2004; Αυτή έκανε ό,τι δεν θα κάνει άλλη ομάδα. Είναι άδικο, ωστόσο, για τους προηγούμενους μεγάλους ποδοσφαιριστές που έχουν περάσει από την χώρα μας και φόρεσαν τη φανέλα της Εθνικής.
Ας κάνουμε μια προσπάθεια. Τερματοφύλακας ο Νικοπολίδης, ακόμη κι όταν ο αντίπαλος είναι φάτσα με το τέρμα ξέρεις ότι κάτι θα γίνει και … θα χάσει το σίγουρο γκολ. Δεξιά ο Αποστολάκης, πρώην ρέκορντμαν συμμετοχών, με πνευμόνια και πάθος, αλλά και τσαμπουκά. Αριστερά, ο Γεωργάτος, μια ποδοφαιρική ιδιοφυία που ενδεχομένως να αδίκησε τον εαυτό του για την “εθνική” του καριέρα.

Σέντερ μπακ ο Αβραάμ Παπαδόπουλος και ο Άνθιμος Καψής. Δεν περνάει τίποτε.
Αμυντικό χαφ ο Ζαγοράκης, ο κορυφαίος άλλωστε της ομάδας του 04. Δεξί χαφ ο Καραγκούνης, ο άνθρωπος-Εθνική, δεν μπορεί να λείπει από την ιδανική ενδεκάδα. Αριστερά, ο Δεληκάρης με φινέτσα, ντρίπλα και εμπνεύεσεις όσο κανείς άλλος. Στο κέντρο, εγκέφαλος, ο “στρατηγός” Μίμης Δομάζος. Μπροστά δίδυμο φωτιά. Σαραβάκος-Αναστόπουλος.
Ξέχασα τον Κούδα, τον Παπαϊωάννου, τον Σιδέρη, τον Λουκανίδη, τον Μπέμπη, τον Σαργκάνη, τον Μάυρο, τον Κούη. Μήπως να φτιάξουμε δυο ενδεκάδες;

Δεν μαρκάρει κανείς στο κέντρο (Φώντας Σέμπρος)

Ο Χατζηπαναγής είναι ο καλύτερος Έλληνας όλων των εποχών και ας μην έχει παίξει σε επίσημο ματς με την Εθνική. Ο Λουκανίδης είναι ο πληρέστερος Έλληνας ποδοσφαιριστής, έτσι τον βάζω αμυντικό χαφ (sorry Ζαγοράκη) για να χωρέσουν μαζί με τον “Βάσια” στο κέντρο οι Κούδας, Δεληκάρης και Σαραβάκος (δεν κατάφερα να χωρέσω τον Δομάζο). Η 11άδα (4-5-1): Νικοπολίδης, Κυράστας, Ανθ. Καψής, Στ. Μανωλάς, Γεωργάτος, Λουκανίδης, Κούδας, Δεληκάρης, Σαραβάκος, Χατζηπαναγής, Μαύρος.

*πάγκος (για να συμπληρωθεί 23άδα): Σαργκάνης, Αποστολάκης, Αβράαμ Παπαδόπουλος, Παπασταθόπουλος, Ζαγοράκης, Κούης, Καραγκούνης, Δομάζος, Τσιάρτας, Αναστόπουλος, Παπαϊωάννου, Σιδέρης

Δημήτρης Κεφαλάς

Τερματοφύλακας ο Αντώνης Νικοπολίδης. Προσπέρασε στο νήμα τον Νίκο Σαργκάνη. Σταθερή αξίαως δεξί μπακ ο Στράτος Αποστολάκης. Στο κέντρο της άμυνας ο ηγέτης της Εθνικής το 2004 Τραϊανός Δέλλας, δίπλα στον ανυπέρβλητο Στέλιο Μανωλά. Αριστερό μπακ ο Γρηγόρης Γεωργάτος, αν και η παρουσία του στην Εθνική σταμάτησε πρόωρα μια κρύα βραδιά στο Ελσίνκι.

Στο κέντρο, ο ρέκορντμαν συμμετοχών Γιώργος Καραγκούνης, μαζί με τον MVP της Εθνικής στο EURO 2004 Θοδωρή Ζαγοράκη. Δεξί χαφ ο “άπιαστος” Δημήτρης Σαραβάκος. Αριστερό χαφ ο Νίκος Τσιαντάκης (αν και δεξιοπόδαρος), δεκάρι ο Βασίλης Τσιάρτας και επιθετικός ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Νίκος Αναστόπουλος. Προπονητής ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου Ότο Ρεχάγκελ.

Βαγγέλης Σταματόπουλος

Δύσκολο και μπερδεμένο το ερώτημα της εβδομάδας και προειδοποιώ πως δεν επιλέγω τους 11 που θεωρώ κορυφαίους (δεν μου επιτρέπει η ηλικία μου να έχω άποψη για όλους) αλλά 11 “αγαπημένους”. Πάμε λοιπόν… Για τερματοφύλακα θα επέλεγα άνετα είτε το “πουλί” Οικονομόπουλο ή το “Φάντομ” Σαργκάνη, όμως στην αγαπημένη μου εθνική ομάδα θα βάλω τον Αντώνη Νικοπολίδη διότι έχει συνδέσει το όνομα του με το μεγαλύτερο έπος στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχοντας μάλιστα και καθοριστική συμβολή στην κατάκτηση του Euro 2004.

Στα δύο άκρα της άμυνας θα τοποθετήσω Αποστολάκη και Γεωργάτο: τον πρώτο επειδή αποτελεί παίκτη-σύμβολο της Εθνικής με σχεδόν τριψήφιο αριθμό συμμετοχών στη “γαλανόλευκη” (96) και παρουσιά στο πρώτο Μουντιάλ της ιστορίας μας ενώ ο δεύτερος επειδή αριστερό μπακ με το ταλέντο και την κλάση του δύσκολα θα ξαναδούμε (σύντομα) στα γήπεδά μας. Για το κέντρο της άμυνας κρίνω επιβεβλημένη την παρουσία του “Κολοσσού” Δέλλα ενώ δίπλα του θα ρίξω τον άνθρωπο για όλες τις αποστολές που πιστεύω εκπροσωπεί το παρόν και το μέλλον της ομάδας, Σωκράτη Παπασταθόπουλο. Όσον αφορά στο χώρο του κέντρου, ο “αρχηγός των αρχηγών” Ζαγοράκης και ο Καραγκούνης που δίνει το… 1000% όταν φοράει τη φανέλα με το εθνόσημο, παίρνουν τη φανέλα σπίτι τους, ενώ η τριάδα συμπληρώνεται από τον “El Mago” με το αριστερό πόδι, Βασίλη Τσιάρτα.

Την αγαπημένη μου επιθετική τριπλέτα συνθέτουν: ο Σαραβάκος που έκανε ομορφότερο το άθλημα στην Ελλάδα με το στιλ του, ο Σαμαράς που παραδίδει μαθήματα στους Σκωτσέζους για το πως μπορεί μία ομάδα να παίξει και χωρίς καμινάδες και ο ορισμός του γκολτζή (πρώτος κανονιέρης στην ιστορία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος), Νίκος Αναστόπουλος. Στον πάγκο ο Ότο Ρεχάγκελ γιατί παρά τις όποιες εμμονές του (και ποιος προπονητής δεν έχει;) έδειξε σε όλους τους Έλληνες αλλά και στον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό κόσμο πως “Impossible is… nothing”.