Η απάντηση στις καρδούλες είναι το Υποβρύχιο

Εδώ είμαι. Δε με ξεφορτωθήκατε ακόμα. Πολλοί οι λόγοι της αποχής μου. Διάφορα πράγματα ταλαιπώρησαν το μυαλό και την ψυχή μου *δραματική μουσική*. Τα πιο ισχυρά πλήγματα όμως ήρθαν από Μαδρίτη μεριά. Όχι, δεν αστειεύομαι. Υπεύθυνοι οι Cristiano Ronaldo και Gareth Bale (η σειρά προέκυψε μετά από κλήρωση, δε θέλω να παρεξηγηθούν τα αγόρια μου).

Το δίδυμο της/του/των *σας καλώ να αποφασίσουμε όλοι μαζί ποιο είναι το κατάλληλο επίθετο*, με χτύπησε πιο δυνατά κι από όσο χτυπάνε την μπάλα το δεξί πόδι του Πορτογάλου και το αριστερό πόδι του Ουαλού. Όχι ταυτόχρονα, μην έχουμε και δράματα. Δείτε παρακάτω την ταλαιπωρία που τράβηξα και στη συνέχεια θα σας αποκαλύψω πώς επιβίωσα. Μόνο σε αυτή τη γωνιά του διαδικτύου! Αποκλειστικά!

Και που λέτε, ενώ ήμουν απελπισμένος, θυμήθηκα ότι το ντεμπούτο των Balealdo/Ronale/Gartiano/Banaldo/Cristieth (ξέρω, τραγικός, αλλά σας είπα ότι επιβίωσα, όχι ότι θεραπεύτηκα) θα γίνει στο Madrigal. Καλό γηπεδάκι, ωραία ατμόσφαιρα, αλλά το βασικό είναι η ομάδα που έχει την έδρα της εκεί. Η Villarreal, που πρόπερσι έπαιζε στο Champions League και πέρυσι στη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας. Φέτος επέστρεψε στην Primera Division κι έχει πραγματοποιήσει πολύ καλή εκκίνηση.

Δεν έχω εντυπωσιαστεί τόσο από τους 10 βαθμούς και τα 10 γκολ σε 4 ματς. Σε αυτά παίζουν πολλά πράγματα ρόλο: η προετοιμασία, η τύχη, το πρόγραμμα (η Villarreal τις 3 πρώτες αγωνιστικές έπαιξε με Almeria, Valladolid και Osasuna, ομάδες που θα παλέψουν για τον υποβιβασμό. Βέβαια τα 2 από τα 3 ματς τα έδωσε εκτός έδρας). Το θέμα είναι πως αν τη δεις να παίζει, δε θα σκεφτείς πως φέτος επέστρεψε στη La Liga. Βασικά, αν πετύχεις αγώνα της, δε θα σκεφτείς να αλλάξεις κανάλι.

Ποιο είναι το μυστικό της; Χρησιμοποιεί το 1-2-3-4, που μετατρέπεται και σε 3-2 και κάτι-1 παρά κάτι-4. Είμαι ο τελευταίος που θα υποτιμήσει την αξία της τακτικής στο ποδόσφαιρο και γενικά στα ομαδικά αθλήματα (μόλις το έκανα, άρα μάλλον δε θα το ξανακάνει κανένας στο μέλλον. Μισό, μην μπερδευόμαστε. Πλάκα με τα συστήματα έκανα, όχι με τις τακτικές), αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι football manager. Δεν τοποθετείς παίκτες μέσα στο γήπεδο, τους δίνει και 5 οδηγίες και παίρνεις το Champions League με την Καλλονή (καθόλου τυχαία η επιλογή της ομάδας, βρίσκομαι σε ρυθμούς Balando).

Η Villarreal

Πώς πάνε εκείνα τα κλισέ; «Να περάσει ο προπονητής τη νοοτροπία του, να μεταδώσει τις ιδέες του, να εμπνεύσει τους παίκτες», «η ομάδα έχει οικογενειακό κλίμα, είναι όλοι δεμένοι, έχουν χημεία και ξεκάθαρους ρόλους», «η ομάδα παίζει με αυτοπεποίθηση και απολαμβάνει το παιχνίδι». Κάτι τέτοια πραγματάκια παίζουν τεράστιο ρόλο. Στην περίπτωση της Villarreal κρατάμε κυρίως το τελευταίο από τα παραπάνω. Πρώτα από όλα επειδή αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό της και κατά δεύτερο λόγο, επειδή έχω βαρεθεί τις ομάδες που φοβούνται, είναι μίζερες και ηττοπαθείς.

Τι κάνει η ομάδα του Marcelino Garcia Toral; Μπαίνει στο γήπεδο και παίζει. Συμμετέχει στον αγώνα ενεργά. Κάνει πράγματα. Δημιουργεί καταστάσεις. Πιστεύει στις δυνάμεις της. Δεν είναι χαζή. Γνωρίζει τις δυνατότητές της, αλλά δε φοβάται να πάρει ρίσκα. Και πάνω από όλα, δεν παραδίνεται στον αντίπαλο και συνεχίζει να κάνει το παιχνίδι της ακόμα και όταν δεν έχει το σκορ που θέλει. Στα 3 από τα 4 ματς της οι αντίπαλοι προηγήθηκαν (είτε στην αρχή, είτε στη διάρκεια του αγώνα) και τις 3 φορές ισοφάρισε/νίκησε. Ναι, έχει μερικούς παίκτες που κάνουν τη διαφορά. Όπως ο Cani, που του έχω μια αδυναμία και θεωρώ πως είναι underrated, ο Giovani dos Santos, που στην Barcelona μπορεί να μη χωράει, αλλά είναι πολύ καλός παίκτης και ο Bruno, που και την ομάδα ακολούθησε στη δεύτερη κατηγορία και ποιότητα διαθέτει και εμπειρία προσφέρει.

Γενικά, έχει καλό ρόστερ. Asenjo, Aquino, Musacchio, Trigueros, Mario, Pina, Uche είναι παίκτες που μπορούν να βοηθήσουν πολύ, ενώ περιμένω να δω και τον πιτσιρικά Moises Gomez, που τον έχω σταμπάρει από τις μικρές εθνικές των Ισπανών. Είναι όμως μια ομάδα με αρκετές αδυναμίες. Κυρίως στην άμυνα, όπου χρειάζεται ένα καλύτερο, έμπειρο στόπερ.

Πάντως φαίνεται ότι δουλεύουν πάνω στα αρνητικά στοιχεία του παιχνιδιού τους. Για παράδειγμα, στο ματς με τη Real έδειξαν κάπως πιο έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις αντεπιθέσεις. Γενικά, σε κάθε ματς που παίζουν, παρουσιάζονται πιο βελτιωμένοι. Στην πρεμιέρα, αν και ήταν φανερό πως η Villarreal διαθέτει περισσότερη ποιότητα, αυτή που παρουσιάστηκε πιο οργανωμένη ήταν η Almeria.

Σε εκείνο το ματς, ο Toral ξεκίνησε τους Iniguez, Pina, Perez και Uche. Είδε ότι δεν του έδωσαν αυτά που ήθελε, στο επόμενο ματς τους άλλαξε. Με τον καιρό αποκτάνε περισσότερη ισορροπία, καλύτερη επικοινωνία, βελτιώνουν την οργάνωσή τους.

Chelsea, Καραγκούνης, Pep Mel, Aston Villa…

Μην ξεφύγω όμως. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Το βασικό που κάνει η Villarreal, δεν είναι για πολλές αναλύσεις. Είναι για να παραδειγματίζει αρκετές ομάδες. Δεν έχει σημασία, αν παίζουν με την μπάλα πολύ ώρα στα πόδια τους ή αν αμύνονται στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Σκεφτείτε την Chelsea κόντρα στην Barcelona. Οι παίκτες των Μπλε σε αυτά τα ματς περνούσαν το κέντρο 10 φορές ας πούμε.

Όσο όμως αμύνονταν, δεν ήταν θεατές. Ακόμα και όταν βρίσκονταν όλοι μέσα στην περιοχή τους, το μάτι τους γυάλιζε, ήταν επιθετικοί, αποφασισμένοι, είχαν αυτοπεποίθηση. Ακόμα και τις λίγες φορές που έπαιρναν την μπάλα, έβλεπες ότι και οι 1,2,3 που θα βγουν μπροστά, το έκαναν με την πίστη πως θα βάλουν γκολ. Θυμηθείτε την Εθνική στο Euro. Άμυνα; Άμυνα. Όλοι μαζί όμως.

Με κάποιο πλάνο. Χωρίς δισταγμό, χωρίς ηττοπάθειες, με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους. Και στην επίθεση, πάλι το ίδιο. Σημαδεύοντας τον Χαριστέα θέλετε; Έτσι. Δεν έχει σημασία. Όπως μπορείς, αλλά με την πίστη ότι είσαι ικανός, ότι τους έχεις κι ας είναι καλύτεροι. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Όχι, ξέρω. Καραγκούνης. Σας έφαγα, πάμε, τους έχουμε, θα τους σκάσω και μια ντρίμπλα, είμαι εδώ για να αγωνιστώ, θα νικήσω.

Άλλο παράδειγμα. Φετινό. Η Atletico Madrid (άσχετο, αλλά όπως και πέρυσι, έχει σκοράρει πολύ στις πρώτες αγωνιστικές). Σου λέει ο Simeone, δεν είμαστε τόσο καλοί όταν έχουμε την μπάλα. Δεν πειράζει. Πίσω, παίζουμε άμυνα. Αυτό ξέρουμε, έτσι μπορούμε να νικήσουμε. Αλλά το πιστεύουν πραγματικά κι αγωνίζονται. Και παίζουν σκληρά, οργανωμένα, με δύναμη, με αυτοπεποίθηση, με αλληλοκαλύψεις, ομαδικά. Πήραν την μπάλα; Η φάση μετατρέπεται σε Diego Costa. Που σημαίνει δεν ξέρω πώς ακριβώς θα το βάλω, αλλά θα σας το βάλω.

Παρόμοια νοοτροπία και η φανταστική (και φέτος) Betis, που χθες πήρε επιτέλους την πρώτη της νίκη (βλέπε και βίντεο παρακάτω). Οι παίκτες του Pepe Mel, που φτιάχνει ομάδες με τα ψέματα και αρκετοί ήθελαν να τον δουν στον πάγκο της Real, παίζουν πιο ανοιχτά, αλλά η λογική είναι πάλι η ίδια. Καμία μιζέρια, άγνωστη λέξη η ηττοπάθεια, δεν αποθαρρύνονται ποτέ.

Ωραίο παράδειγμα είναι και οι ομάδες του Emery κόντρα στην Barcelona. Δε νικάνε, αλλά παίζουν χωρίς φόβο. Ανάλογα στοιχεία με τα παραπάνω παρουσιάζει και η Aston Villa στην Αγγλία και αρκετές ομάδες στη Γερμανία. Πρώτη και καλύτερη η Dortmund. Χίλια πράγματα μπορείς να πεις για την ομάδα του Klopp (δώρο gif παρακάτω), αλλά το βασικό είναι ένα: μπαίνουν να παίξουν 90 λεπτά, όπως ξέρουν, έχουν αυτοπεποίθηση, είναι ενωμένοι, το απολαμβάνουν. Όλες αυτές οι ομάδες αγωνίζονται. Για να νικήσουν. Όπως μπορούν. Άλλη με πολλή άμυνα, άλλη πιο επιθετικά. Κάποιες παίρνουν πολλά ρίσκα, άλλες λίγα.

Παίξτε μπάλα

Θέλετε αντιπαραδείγματα; Είδατε το Manchester United – Chelsea; Ναι; Κι εγώ και χτύπαγα το κεφάλι μου στον τοίχο. Δεν είναι ότι μπήκε η ομάδα του Mourinho για να παίξει αμυντικά. Τα είπαμε αυτά. Το θέμα είναι πως ΔΕΝ ΕΠΑΙΖΑΝ. Και οι δύο. Καταλαβαίνω το «η ισοπαλία καλή είναι, στην αρχή βρισκόμαστε, παίζουμε με άμεσο ανταγωνιστή, είναι και καινούριοι οι προπονητές», αλλά δείξε κάτι. Κάνε κάτι. Δώσε μια κλωτσιά, δεν ξέρω, κάτι. Ας είναι βαρετό το ματς, αλλά ας είναι ματς διάολε #eksallos. Μένω στην Αγγλία. Πάμε στη Liverpool. Δεν είναι θέμα τα 1-0. Η ομάδα του Rodgers και στα τρία ματς ήταν καλύτερη από τον αντίπαλό της, μέχρι να πετύχει γκολ.

Το έβαλε το γκολ; Όλοι πίσω; Και τι κάνουμε πίσω; Ε, έχουμε μια σχετική ασφάλεια, ψιλοπιέζουμε, αλλά το μυαλό μας έχει μπει σε λογική «νικάμε, σφύρα το, λήξ’ το». Δηλαδή, έλλειψη αυτοπεποίθησης. Παίρνουμε την μπάλα και κάνουμε τίποτα. Απλά τη χάνουμε. Ξαναλέω, όσο τα ματς ήταν στο 0-0 ήταν ανώτεροι. Οπότε το «δεν κάνουμε τίποτα με την μπάλα», βασικά οφείλεται στο ότι έχουν φόβο και δε θέλουν να παίξουν άλλο. Προσοχή, υπάρχει διαφορά με το «σβήνω το ματς». Αν κάνεις αυτό, έχεις (σχεδόν) τον (απόλυτο) έλεγχο. Ναι μεν δεν πολυπαίζεις, αλλά έχεις άνεση, δεν πιέζεσαι. Και δεν το ξεκινάς από το 30. Ειδικά με την (όποια) Stoke. Κάτι παρόμοιο ας πούμε έκανε και η Chelsea με τη Hull.

Η αναφορά στην Αγγλία έγινε επειδή πρώτα από όλα δε νομίζω ότι στο Νησί μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες καταστάσεις, αλλά κι επειδή μέχρι τώρα έχουν προσφέρει μερικούς αγώνες που δεν είναι αγώνες. Αφού το είπα αυτό, να σημειώσω ότι η μεγαλύτερη προσοχή που (προσπαθούν να) δίνουν στις άμυνες, μου αρέσει. Θα τους βοηθήσει και στην Ευρώπη και γενικότερα.

Το Κίτρινο Υποβρύχιο ήταν απλά η αφορμή για αυτό το κείμενο. Επειδή πήρε ισοπαλία από τη Real, φέτος επανήλθε στην κατηγορία, είναι τρίτη στην Primera (με περισσότερα γκολ από τη Βασίλισσα). Βασικά όμως είναι μια ομάδα που αξίζει να παρακολουθείς φέτος. Δεν είναι η μοναδική. Έγραψα παραπάνω μερικές ακόμα, υπάρχουν κι άλλες. Οπότε περιμένω στα σχόλια να γράψετε καμία που ξέρει τι κάνει στο γήπεδο και βασικά το ευχαριστιέται που βρίσκεται στο χορτάρι και το απολαμβάνει και ο θεατής. Όχι τίποτα άλλο, αλλά χρειάζομαι τέτοια «φάρμακα». Η σεζόν θα είναι ζόρικη με τις περιπέτειες των καρδουλινίων μου <3

Υ.Γ. Η Real δεν είναι μόνο η ομάδα της καρδιάς (χωρίς «μας»). Έχει και μεγάλο ενδιαφέρον, αν και παρουσιάζεται πολύ προβληματική μέχρι τώρα. Όπως οι περισσότεροι μεγάλοι. Σύντομα θα μιλήσουμε και για τα αγωνιστικά των Μαδριλένων. Προς το παρόν προσπαθούμε να συνέλθουμε από σοκ.

*Αφιερωμένο στον @Vassilis_Kant που του ‘παν θα βάλεις το χακί και βλέπει τον Παναθηναϊκό και τη Villarreal να έχουν πάρει αντίθετες πορείες. Ας βάλουμε άλλη μία καρδούλα <3

Τον Football Philosopherμπορείτε να τον βρείτε και στο Τwitterως @sokinside