Φακέτι: Ο πρώτος full-back

Ο Τζακίντο Φακέτι ήταν ένας “γίγαντας” του ιταλικού ποδοσφαίρου. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 άφησε το στίγμα του στο ποδόσφαιρο της γειτονικής χώρας.

Σε μία εποχή όπου το ποδόσφαιρο στην Ιταλία χαρακτηρίζονταν ως υπερβολικά αμυντικό και κυνικό, ο Φακέτι ξεχώρισε ως ένας τολμηρός ποδοσφαιριστής.

Οι δυνατότητες του ξεπερνούσαν τα αυστηρά προπονητικά συστήματα. Διέθετε την καρδιά ενός επιθετικού, θέση στην οποία ξεκίνησε την καριέρα του.

Ο Φακέτι έγινε διάσημος καθώς υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους επιθετικογενείς μπακ, αγωνιζόμενος στην Ίντερ του Αργεντίνου προπονητή Ελένιο Ερέρα, εκφραστή του κατενάτσιο.

Ο Ερέρα, λάτρης της αυστηρής πειθαρχίας, τελειοποίησε μία διάταξη που βασίστηκε σε μία σκληρή αμυντική γραμμή και ο Φακέτι, υπήρξε το “κλειδί” αυτής της αγωνιστικής διάταξης.

Η επιθετικότητα του διέψευσε εκείνους που κατηγορούσαν τον Ερέρα, ότι έχτιζε μία άμυνα με ένα λίμπερο περιτριγυρισμένο από τέσσερις αμυντικούς.

” Πήρα έναν μέσο και τον έβαλα να “σκουπίζει” τις φάσεις πίσω από τους δύο κεντρικούς αμυντικούς, ελευθερώνοντας τον αριστερό μπακ και δίνοντας του τη δυνατότητα να επιτεθεί“, ήταν η απάντηση του Ερέρα προς τους επικριτές του.

Αυτό έδωσε ελευθερία στον Φακέτι να προωθείται και να εμφανίζεται ως πρόσθετος επιθετικός, όποτε το επέτρεπαν οι συνθήκες του αγώνα. Τα γκολ του έγιναν συνήθεια στην Ίντερ.

Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της γενέτειράς του Τρεβιλιέσε. Η δύναμη του, η ταχύτητα και ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι τον έκαναν έναν υποσχόμενο επιθετικό και αρκετά καλό ώστε να υπογράψει στην Ίντερ, με την προοπτική να εξελιχθεί σε σκόρερ των “νερατζούρι”.

Ο Φακέτι, υπό τις οδηγίες του Ερέρα, φανέρωσε και άλλες αγωνιστικές αρετές τις οποίες ο Αργεντίνος προπονητής βοήθησε να αναπτύξει. Του άρεσε το ανταγωνιστικό πνεύμα που διέθετε και η προθυμία του στην πρόκληση.

Διέκρινε, επίσης, την προσήλωση του στα συστήματα της ομάδας και αποφάσισε να τον μετατρέψει σε κύριο εκφραστή της άκαμπτης αμυντικής γραμμής της Ίντερ δημιουργώντας τον νέο ηγέτη της.

Η ευρωπαϊκή καταξίωση

Ο Φακέτι έκανε το ντεμπούτο του στην Ίντερ το 1961. Οι “νερατζούρι” εμφανίζονταν στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό στερέωμα ως η ομάδα που μπορούσε να αμφισβητήσει την ηγεμονία της πανίσχυρης Ρεάλ Μαδρίτης.

Η “Βασίλισσα” μονοπωλούσε τους τίτλους στην Ευρώπη, ωστόσο, τα χρόνια περνούσαν και ήταν ευάλωτη σε όσες ομάδες ήθελαν να της πάρουν τα σκήπτρα. Η Ίντερ ήταν μία από αυτές.

Το 1963 ο Φακέτι, κατέκτησε το πρώτου του πρωτάθλημα και τον επόμενο χρόνο αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Στην πορεία προς τον τελικό η Ίντερ ξεπέρασε δυνατούς αντιπάλους όπως η Έβερτον, η Μονακό, η Παρτιζάν Βελιγραδίου και η Μπορούσια Ντόρτμουντ. Όλες υπέκυψαν στην αγωνιστική της πειθαρχία και υπεροχή.

Ο Φακέτι μαζί με την υπόλοιπη αμυντική τριάδα και τον Αρμάντο Πίτσι τελευταίο αμυντικό, στο νέο του ρόλο ως “διευθυντής της άμυνας”, σταματούσαν τις επιθετικές προσπάθειες των αντιπάλων τους.

Στη μεσαία γραμμή ο Λουίς Σουάρεθ, έδινε τον τόνο στην επιθετική ανάπτυξη της Ίντερ που είχε ως αποδέκτη τον νεαρό Σάντρο Ματσόλα.

Στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1964 στο Πράτερ της Βιέννης, οι “θρύλοι” της Ρεάλ Μαδρίτης κατατροπώθηκαν από την οργάνωση των Ιταλών και την ταχύτητα στις αντεπιθέσεις τους. Ο Φακέτι κέρδισε τις εντυπώσεις και η Ίντερ επικράτησε με 3-1.

Τον επόμενο χρόνο η Ίντερ υπερασπίστηκε τον τίτλο της. Το δυσκολότερο εμπόδιο στην πορεία της προς τον τελικό ήταν η Λίβερπουλ. Οι Μιλανέζοι έχασαν 3-1 στην Αγγλία στο πρώτο παιχνίδι των ημιτελικών της διοργάνωσης, με τις πιθανότητες πρόκρισης να μειώνονται δραματικά.

Στο Σαν Σίρο η Ίντερ ανέτρεψε τα προγνωστικά κερδίζοντας 3-0 (οι Άγγλοι διαμαρτυρήθηκαν για τα δύο πρώτα γκολ των Ίταλών) με τον Φακέτι να σημειώνει το τρίτο γκολ. Η σεζόν 1964/65 ήταν το αποκορύφωμα της κυριαρχίας της Ίντερ στην Ευρώπη. Ο τελικός είχε οριστεί να γίνει στο γήπεδο της.

Στις 27 Μαϊου, σε μία βροχερή βραδιά, αντιμετώπισε την Μπενφίκα με τον Βραζιλιάνο Ντα Κόστα να χρίζεται σκόρερ της αναμέτρησης και την Ίντερ να ανακηρύσσεται για δεύτερη σερί χρονιά καλύτερη ευρωπαϊκή ομάδα.

Το γκολ του Φακέτι εναντίον της Λίβερπουλ ήταν ένα από αυτά που τον καθιέρωσαν ως έναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή. Σε 476 εμφανίσεις του στην Serie A σημείωσε 60 γκολ.

Την περίοδο 1965/66 σημείωσε 10 γκολ σε 32 εμφανίσεις κατακτώντας το σκουντέτο ενώ το 1967 συμμετείχε σε έναν ακόμα ευρωπαϊκό τελικό στην Λισαβώνα απέναντι στην Σέλτικ, χάνοντας τον με 2-1.

Το κεφάλαιο εθνική ομάδα

Ο Φακέτι ήταν πλέον ένας εμβληματικός παίκτης και αρχηγός της εθνικής Ιταλίας. Ένιωσε τον εξευτελισμό το 1966, όταν οι Ιταλοί οπαδοί υποδέχτηκαν με άγριες διαθέσεις την σκουάντρα ατζούρα, εξαιτίας της ήττας από την Βόρειο Κορέα και τον αποκλεισμό από την επόμενη φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που διεξήχθη στην Αγγλία.

Ήταν δύσκολη περίοδος για την εθνική Ιταλίας η οποία ξεπεράστηκε με την κατάκτηση του EURO 1968 στην χώρα της, έχοντας στο ρόστερ της τον ταλαντούχο Ντίνο Τζοφ, τον Φακέτι και τον Λουίτζι Ρίβα στην επίθεση, καθοδηγούμενη από τον Φερούτσιο Βαλκαρέτζι.

Οι Ιταλοί στάθηκαν τυχεροί καθώς μετά την “λευκή” ισοπαλία με τους Ρώσους στα ημιτελικά εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στον τελικό στο στρίψιμο του νομίσματος.

Ο πρώτος τελικός στο Ολίμπικο της Ρώμης κόντρα στην Γιουγκοσλαβία έληξε ισόπαλος 1-1. Δύο ημέρες αργότερα τα γκολ των Ρίβα και Αναστάζι έδωσαν το τρόπαιο στην Ιταλία, το μοναδικό της στην διοργάνωση μέχρι σήμερα.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού το 1970 ο Φακέτι, είχε μετατραπεί σε έναν ηγέτη της άμυνας οδηγώντας την Ιταλία μέχρι τον τελικό. Επέστρεψε ως αρχηγός της το 1974 στο Μουντιάλ της Γερμανίας, χωρίς η σκουάντρα ατζούρα να διακριθεί.

Δεν συμμετείχε στην τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου το 1978 στην Αργεντινή λόγω τραυματισμού. Είχε έρθει η ώρα να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο.

Ο Φακέτι φόρεσε την φανέλα της Ιταλίας 94 φορές τις 70 ως αρχηγός. Κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα Ιταλίας και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης και σε όλες τις διοργανώσεις σημείωσε 75 γκολ, μία εκπληκτική επίδοση για αμυντικό παίκτη εκείνη την εποχή.

Ιταλός θρύλος

Η επίδραση του Φακέτι στο ιταλικό ποδόσφαιρο δεν περιορίζεται μόνο στην απαρίθμηση των τροπαίων που κατέκτησε.

Από τα μισά της δεκαετίας του ’60 και για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ’70 υπήρξε η σημαντικότερη ποδοσφαιρική φιγούρα του κάλτσιο και ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της εθνικής ομάδας.

Ακόμα και σε δύσκολους καιρούς διατηρούσε την ψυχραιμία του και την αξιοπρέπεια να οδηγεί τους συμπαίκτες του στην επιτυχία εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων.

Στην καριέρα του αποβλήθηκε μόνο μια φορά όχι για επικίνδυνο παιχνίδι αλλά για ειρωνικό χειροκρότημα προς τον διαιτητή.

Παρότι έπαιρνε ευχαρίστηση αγωνιζόμενος για την εθνική ομάδα, η καρδιά του ανήκε στην Ίντερ. Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην αγαπημένη του ομάδα από διάφορα πόστα πριν φτάσει στην θέση του προέδρου το 2004.

Ο Φακέτι κέρδισε τον σεβασμό όλων των ιταλών ποδοσφαιρόφιλων κερδίζοντας πολλές τιμητικές διακρίσεις στην καριέρα του. Μετά την αποχώρηση του από τα γήπεδα η Ίντερ απέσυρε την φανέλα με το Νο3 εις το διηνεκές. Ήταν μία ένδειξη σεβασμού για έναν μεγάλο παίκτη και δημοφιλή άνθρωπο.