Epic fail

Γκάφες, κακές στιγμές, ατυχίες, λάθος εκτιμήσεις. Τα έχει αυτά ο αθλητισμός. Φάσεις, δηλαδή, που μένουν στην ιστορία. Και για κάθε θεαματικό τρίποντο, υπάρχει μια κακή πάσα και κάθε νικητήριο γκολ, ένα οδυνηρό λάθος. Ποια είναι όμως η πιο τραγική αθλητική στιγμή που θυμόμαστε; Με αρνητικό πρωταγωνιστή λόγω γκάφας; Η ομάδα του Sport24.gr απαντάει…

Η τάπα του Τέρνερ στον Γκάλη για τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη

Ήταν 17 Οκτωβρίου του 1993. Η 5η αγωνιστική μιας διαφορετικής τότε Α1, πολύ πιό ανταγωνιστικής με έναν Πανιώνιο που ήταν το φόβητρο ειδικά μέσα στο σπίτι του. Το νέο απόκτημα των κυανέρυθρων, ονόματι Χένρι Τέρνερ είχε αρχίσει τις επίσημες πτήσεις του εκείνον τον Σεπτέμβριο και όλοι στη Νέα Σμύρνη ήταν εκστασιασμένοι απο αυτά που έκανε στο γήπεδο.

Όμως, εκείνη βραδιά, ένα κόψιμο 4” πριν το τέλος έγραψε ιστορία. Γιατί ο Πανιώνιος κέρδισε με 66-65 τον Παναθηναϊκό, με αυτή την τάπα να κρίνει το παιχνίδι, αλλά κυρίως γιατί ο Νίκος Γκάλης (που ήταν το “θύμα”) δεν ήταν απο αυτούς που έτρωγαν τάπες. Κι όμως αυτή, ήταν η δεύτερη στο ίδιο παιχνίδι. από τον ίδιο παίκτη και η καθοριστική. Ο ίδιος ο Τέρνερ δηλώνει ακόμα πως η στιγμή είναι στην κορυφή της λίστας των αναμνήσεών του από την Ελλάδα.

Είναι και για εμένα γιατί ήταν σαν το τέλος μιας εποχής. Της μαγικής εποχής του αυτοκράτορα Νίκου Γκάλη, αυτού του φαινόμενου που… βασάνισε παίκτες και παίκτες και μας χάρισε απίστευτη μπασκετική ηδονή. Αυτού που την ίδια σεζόν άφησε τελικά οριστικά τα γήπεδα στα 36 του χρόνια. Εκεί έπρεπε να φτάσει για να μιλήσουμε (έστω και καθ υπερβολή) για ένα δικό του epic failure. Δείτε την φάση…

Ο Σαμ Μπούι για τον Χάρη Σταύρου

Η πρώτη μου σκέψη ήταν ο “πεταμένος” αιφνιδιασμός του Αλεξ Ακερ στον τρίτο τελικό της Α1 το 2007. Ο Ολυμπιακός θα περνούσε μπροστά, 20″ πριν το τέλος, όμως ο Διαμαντίδης δεν άφησε τη φάση, έτρεξε στην άμυνα για να “μαζέψει” το λάθος του Σισκάουσκας και έκοψε τον υπερβολικά χαλαρό Αμερικανό για να κρατήσει ζωντανό τον Παναθηναϊκό. Παρόλα αυτά, θεωρώ μεγαλύτερη αποτυχία (ή γκάφα, πείτε το όπως θέλετε) την απόφαση των Portland Trail Blazers να επιλέξουν στο νούμερο 2 του Draft το 1984 τον Sam Bowie!

Αρχικά έχασαν την πρώτη επιλογή (Hakeem Olajuwon) στο “κορώνα ή γράμματα” και στη συνέχεια σνόμπαραν τρεις θρύλους του παγκόσμιου μπάσκετ (Michael Jordan, Charles Barkley, John Stockton) για να επενδύσουν σε έναν center που εξαιτίας τραυματισμών έπαιξε σε μόλις 139 αγώνες τις πέντε σεζόν που φόρεσε τη φανέλα της ομάδας. Η ιστορία δεν τους δικαίωσε. Ο Jordan εξελίχθηκε στον κορυφαίο αθλητή όλων των εποχών, ο Barkley θεωρήθηκε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα undersized ψηλού και ο Stockton έγινε ο κορυφαίος πασέρ στην ιστορία του ΝΒΑ.

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό, είναι ότι οι Blazers επέλεξαν τον Bowie παρά το γεγονός ότι εκείνος είχε χάσει δυο ολόκληρες σεζόν στο Πανεπιστήμιο του Kentucky εξαιτίας καταγμάτων κόπωσης! Ατυχη στιγμή ή γκάφα ολκής; Μάλλον το δεύτερο…

Το αυτογκόλ του Εσκομπάρ για τον Football Philosopher

Όταν μιλάμε για μεγάλα λάθη, για λάθη που κοστίζουν, νομίζω δεν μπορούμε να σταθούμε σε κάποιο άλλο πέρα από αυτό του Αντρές Εσκομπάρ στο Μουντιάλ του 1994. Το αυτογκόλ του στο 34ο λεπτό της αναμέτρησης της Κολομβίας με τις ΗΠΑ, δεν έπαιξε απλά σημαντικό ρόλο στο να μην πάρει η ομάδα του την πρόκριση για τη φάση των 16, αλλά ουσιαστικά οδήγησε και στον θάνατό του.

Η Κολομβία είχε πάει στα γήπεδα της Αμερικής με υψηλές βλέψεις, έχοντας εντυπωσιάσει στα προκριματικά. Η ήττα από τη Ρουμανία την πρώτη αγωνιστική, σήμαινε πως στον αγώνα με τις ΗΠΑ θα παίζονταν οι πιθανότητες των Cafeteros για πρόκριση στην επόμενη φάση. Τον δρόμο για την επικράτηση των διοργανωτών άνοιξε ο Εσκομπάρ, στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα της ομάδας του. Στις 22 Ιουνίου του 1994, σε ηλικία 27 ετών έζησε έναν από τους μεγαλύτερους εφιάλτες κάθε ποδοσφαιριστή.

Στις 2 Ιουλίου του 1994, έπαψε να ζει. Η εθνική Κολομβίας είχε επιστρέψει ως αποτυχημένη σε μια χώρα που έτσι κι αλλιώς αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα. Η δολοφονία του Εσκομπάρ συσχετίστηκε με τα ισχυρά καρτέλ ναρκωτικών. Πιστεύεται πως είχαν παιχτεί μεγάλα ποσά στην πρόκριση της Κολομβίας και ο ίδιος θεωρήθηκε υπεύθυνος. Δέχτηκε έξι σφαίρες για ένα αυτογκόλ. Πλήρωσε ένα λάθος, όχι απλά με μια ήττα, όχι με έναν αποκλεισμό, αλλά με την ίδια του τη ζωή. Ο ορισμός του μοιραίου λάθους.

Το σιχαμερό μπαλόνι για τον Παντελή Διαμαντόπουλο

Η αφορμή γιατην “ερώτηση της εβδομάδας”δόθηκε από την κακή στιγμή του Τζέραρντ. Έτσι -δυστυχώς- είναι η μπάλα.Ένα άσχημο δευτερόλεπτο, ενός παικταρά, δίνει αφορμές για θέματα και ερωτήσεις. Κι όμως, δεν υπάρχει κάτι να πεις ή να πρωτοθυμηθείς. Το youtube να ανοίξει κάποιος θα δει εκατοντάδες γλίστρες από τερματοφύλακες. Τρομερά αυτογκόλ, λάθη επί λαθών. Εξάλλου αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Αν κάποιος δε λαθέψει, δεν θα μπει γκολ! Επειδή πάντως δε θέλω να χαλάσω το θέμα , αλλά ταυτόχρονα δεν θαθίξω κάποια καθαρά ποδοσφαιρική στιγμή(γιατί όλα γίνονται στη μπάλα), σας καλώ να θυμηθούμε, το γκολ που δέχθηκε ξανά η Λιβερπουλάρα από ένα… μπαλόνι. Ήταν το ματς κόντρα στη Σάντερλαντ και δείτε στο βίντεο τι έγινε. Σκόρερ, ένας πιτσιρικάς που έριξε την μπάλα- παραλίας, από την κερκίδα!

Η γκάφα του Γκούφι για τον Αντώνη Καρπετόπουλο

Θα μπορούσα να θυμηθώ πολλές καταραμένες στιγμές ποδοσφαιριστών: την έξοδο του Ελευθερόπουλου στο ματς του Ολυμπιακού με τη Γιούβε κάποτε, διάφορα χαμένα πέναλτι που έκριναν τρόπαια (του Μπάτζιο, του Τερι που γλίστρησε, του Ζικο κτλ) ή ακόμα και λάθη που οδήγησαν σε υποβιβασμούς, όπως π.χ το περσινό αυτογκόλ του Μπουγαϊδη στην ήττα της ΑΕΚ από τον Πανθρακικό.

Ομως η αγαπημένη μου φάση καταστροφής είναι μια που προκάλεσε τον αποκλεισμό της Ρόμα από τη Σλάβια Πράγας το μακρινό 1996 στο τότε κύπελλοUEFA.Hδιαφορά των δυο ήταν τεράστια, αλλά στο πρώτο ματς στην Πράγα οι Ρωμαίοι κάνανε μια γκάφα ιστορική: πήγαν να παίξουν το ματς χωρίς τάπες για χιονισμένο γήπεδο, παρόλο που οι προβλέψεις μιλούσαν για χιονόπτωση. Σε ένα ματς που οι μισοί έπεφταν συνέχεια κάτω η Ρόμα έχασε με 2-0.

Στη ρεβάνς γίνανε οι πάντα αποδοτικές εκκλήσεις στον κόσμο να γεμίσει το Ολίμπικο κτλ, πράγμα που έγινε. Φτιάξανε μια τρομερή ατμόσφαιρα, προηγήθηκαν νωρίς με 1-0, πέτυχαν το 2-0 στο δεύτερο ημίχρονο και πήγαν το ματς στην παράταση όπου με ένα γκολ του Κέκο Μοριέρο έκαναν το 3-0.

Δυο λεπτά πριν τελειώσει η παράταση όλο το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο και προτάσσοντας τα κασκόλ, με την ενθάρρυνση του εκφωνητή του γηπέδου άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο της ομάδας: η σκηνή ήταν τόσο εντυπωσιακή, ώστε ο Αλνταΐρ, που οι Ρωμαίοι φωνάζανε «Γκούφι», γύρισε κι άρχισε να κοιτάζει την εξέδρα, ενώ ο Τσέχος τερματοφύλακας γέμιζε. Το αποτέλεσμα ήταν ο Βραζιλιάνος αντί να βγει στη μπάλα, να γλιστρήσει προσπαθώντας να τη διώξει, να φτάσει αυτή στο Σμίτσερ κι αυτός να τη στείλει στα δίχτυα.

Γελάω ακόμα…

Η τάπα του Διαμαντίδη για τον Μάνο Μίχαλο

Ήθελα να βάλω ποδοσφαιρική φάση, γιατί η φοβερή (και καθόλου άσχημη στα μάτια μου) τσόπλα του Τζέραρντ έπρεπε να δώσει έμπνευση για χαμένες ευκαιρίες και όλα τα συναφή. Όμως, ο Ευταξίας πρόλαβε να διαλέξει το πέναλτι του Μπάτζιο το 1994, ενώ το να πω για τα χαμένα πέναλτι της Εθνικής Αγγλίας είναι σαν να αυτοτρολάρομαι. Οπότε λίγο μπάσκετ, έτσι για το ονόρε. Η τάπα του Διαμαντίδη, αλλά βασικά “η τάπα του Άκερ”, αφού μιλαμε για την πρώτη τάπα που έμεινε στην ιστορία με το όνομα αυτού που την έφαγε στον τίτλο.

Λογικό, γιατί αν δεις ξανά το βίντεο, τώρα που έχουν περάσει και τα χρόνια, θα καταλάβεις ότι το no call (το ποιο;) του Πεν δεν θα είχε συμβεί ποτέ, αφού αν ο Άκερ αντί να κάνει διαγωνισμό καρφώματος, πήγαινε και έβαζε την μπάλα στο διχτάκι, η ροή του ματς θα ήταν εντελώς διαφορετική. Πιθανότατα θα έδινε και τη νίκη στον Ολυμπιακό, χωρίς αυτο να είναι σίγουρο, αλλά το βέβαιο είναι πώς η επόμενη επίθεση θα ήταν πολύ αγχωτική, πιεστική και ζόρικη για τους πράσινους. Όμως, ο Διαμαντίδης πήρε τα βήματα του Αμερικανού και παραλίγο να του πάρει και το σκαλπ. Έτσι, η ιστορία δεν άλλαξε, το πρωτάθλημα έμεινε στα χέρια του Παναθηναϊκού και ο Ντούσαν Ίβκοβιτς επέστρεψε στον Ολυμπιακό. Είδες τι κάνει το πέταγμα μιας τάπας; Ε, μιας πεταλούδας εννοώ.

Το Keep walking του Baggio για τον Ηλία Ευταξία

Λίγο το νεαρό της ηλικίας, λίγο ο συμπαθέστατος “Μικρός Βούδας”, λίγο (Ok πολύ) η αντιπάθεια στην Βραζιλία (Vamos Argentina), λίγο η στιγμή που ο Μπάτζιο στέκεται με τα χέρια στη μέση όταν η μπάλα ταξιδεύει προς άγνωστη κατεύθυνση με τους βραζιλιάνους να χοροπηδούν στο βάθος, ζωγράφισαν ανεξίτηλα εκείνα τα δευτερόλεπτα στη μνήμη μου.

Δεν έχω νιώσει τόση απογοήτευση, δεν έχω συμπονέσει τόσο πολύ έναν ποδοσφαιριστή, δεν έχω μείνει ξανά παγωμένος μπροστά από την τηλεόραση όπως εκείνο το μεσημέρι της 18ης Ιουλίου.
Μία Ιταλία που στήθηκε γύρω από τον ταλαιπωρημένο από τραυματισμούς “Il Divin’ Codino”, έφτασε στον τελικό-σούπα που νόμιζες πως σκηνοθέτησε από το μέλλον ο Ζοζέ Μουρίνιο.

Το τελικό 0-0 οδήγησε τις ομάδες στην παράταση, εκεί όπου ο Μπάτζιο συνέχισε να παίζει τραυματίας. Respect που λένε και στο χωρίο μου και ακόμα μεγαλύτερο για την απόφασή του να πάρει το 5ο και πιο βαρύ πέναλτι. “Επέλεξα να σουτάρω στο κέντρο και ψηλά γιατί ο Ταφαρέλ πάντα έπεφτε στα πέναλτι. Έχω χάσει και άλλα στη ζωή μου αλλά σχεδόν ποτέ δεν έστελνα την μπάλα άουτ. Πήρα τα βήματα, σούταρα και την είδα να φεύγει τρία μέτρα πάνω από τα δοκάρια. Δεν μπορώ να εξηγήσω πως έγινε“.

Είναι τρομερή η στιγμή που στέκεται και στη συνέχεια σκύβει το κεφάλι έχοντας στις πλάτες του όλα τα “αχ” των Ιταλών, έχοντας ΟΛΗ την ευθύνη πάνω του ακόμα και αν ο Μπαρέζι με τον Μασάρο είχαν αστοχήσει πριν από αυτόν, ακόμα και αν δεν θα κέρδιζε η Ιταλία αν ευστοχούσε. Είναι με διαφορά το μεγαλύτερο χαμένο πέναλτι τη ιστορίας, μία από τις σημαντικότερες στιγμές του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και ίσως το πιο epic failure στον αθλητισμό. Για όλα τα παραπάνω έγινε διαφήμιση. Ακόμα και σήμερα που το ξαναείδα, ανατρίχιασα, στεναχωρήθηκα, πάγωσα. Ρομπέρτο, ευθύνεσαι για ένα μεγάλο παιδικό τραύμα.

Η κουτουλιά του Ζιζού για τον Στέλιο Χαρτζουλάκη

Είσαι ο Ζινεντίν Ζιντάν. Έχεις κατακτήσει τα πάντα στην καριέρα σου και βρίσκεσαι στο πάνθεον με τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Και η άτιμη η μοίρα σού επιφυλάσσει το χειρότερο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι που θα μπορούσες να φανταστείς.

Τελικός Παγκοσμίου κυπέλλου του 2006, λοιπόν, και η Γαλλία με την Ιταλία έχουν οδηγηθεί στην παράταση με το σκορ στο 1-1. Και ξαφνικά, κάπου στο 110′, φαρδύς-πλατύς στον αγωνιστικό χώρο ο Μάρκο Ματεράτσι, χωρίς να έχουν πολυκαταλάβει οι περισσότεροι τι έχει συμβεί, μέχρι που ο 4ος διαιτητής εξηγεί πως έχει “φάει” κουτουλιά από τον Ζιντάν, επειδή κάτι του είχε πει για τη μητέρα του (ή την αδελφή του, ποτέ δεν μάθαμε πραγματικά).

Αποβολή για τον Γάλλο σούπερ σταρ στο τελευταίο ματς της καριέρας του, νίκη των Ιταλών στα πέναλτι με 5-3, με τον Ματεράτσι μάλιστα να πετυχαίνει ένα εξ αυτών. Η απόλυτη καταστροφή…

Μπάτζο, Ζιντάν, Τέρι, Στίβι για τον Γιάννη Σερέτη

Λάθη και γκάφες έχουν κάνει όλοι στην ποδοσφαιρική καριέρα τους. Το στοιχείο που μεγεθύνει σε διαστάσεις «ιστορικές» το σφάλμα του Τζέραρντ είναι ο στόχος, το πρόσωπο και η ομάδα. Μπορώ να θυμηθώ δύο άστοχα πέναλτι: του Ρομπέρτο Μπάτζο στον τελικό του Μουντιάλ Βραζιλία – Ιταλία (έγινε και διαφήμιση…) και του Τζον Τέρι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Τσέλσι.

Και την «κουτουλιά» του Ζιντάν στο Ματεράτσι. Σπανίως λαμβάνει τέτοιου είδους διαστάσεις παγκοσμίως ένα περιστατικό «λάθους» σε ματς πρωταθλήματος, που δεν είναι το τελευταίο και καθοριστικό, αλλά το τρίτο πριν το νήμα της σεζόν. Κι αυτό καταδεικνύει την απήχηση τηςPremierLeagueως «προϊόν» στην παγκόσμια αγορά, ταυτόχρονα δε και την απήχηση της Λίβερπουλ και το ενδιαφέρον των ποδοσφαιρόφιλων ανεξαρτήτως ομάδας για το αν θα καταφέρει να πάρει τον τίτλο για πρώτη φορά από το 1990.

Η δεύτερη πτυχή του ζητήματος είναι το πρόσωπο. Αν λάθος είχε γίνει από τον… Αλεν, θα το ξεχνούσαμε σε λίγα χρόνια. Όπως έχουμε ξεχάσει ποιος «έφαγε» την ιστορική ντρίμπλα του Ρεδόνδο στο «Ολντ Τράφορντ» (ο Νορβηγός Χένινγκ Μπεργκ). Ελαχε στον Τζέραρντ και θα το θυμόμαστεforever. Ακόμη κι αν το πάρει η Λίβερπουλ (θα το πάρει). Η ιστορία, όμως, στο ποδόσφαιρο, για μένα δεν γράφεται για τους παίκτες μόνο με τους τίτλους. Αλλά κυρίως με τη διάρκεια.

Τρία πρωταθλήματα σήκωσε ο Ντιντιέ Ντομί. Θα τον θυμάσαι περισσότερο από τον «άτιτλο» Λυμπερόπουλο; Οσο σπουδαιότερος ο παίκτης, τόσο πιο «βαρύ» και «ιστορικό» το σφάλμα. Ένα σφάλμα που έγινε για έναν και μοναδικό λόγο: την έλλειψη συγκέντρωσης και του καλώς εννοούμενου «φόβου» που φυλάει τα έρημα .

Το πέναλτι του Μπανιώτη για τον Γιώργο Περπερίδη

Τα πρώτα παιχνίδια του Ολυμπιακού που αχνοθυμάμαι είναι από την ηλικία των 8-9 ετών. Ένα από αυτά που μου έχουν μείνει για τα καλά στο μυαλό, είναι και αυτό στις 20 Μαρτίου του 1988 στο “Καυταζόνγλειο” ανάμεσα σε Ηρακλή και Ολυμπιακό. Μόλις στο 5′ λεπτό ο Χάρης Μπανιώτης (μεταγραφή από τον ΠΑΟΚ στους Πειραιώτες) φαίνεται πως ελέγχει την μπάλα σε μια φάση μέσα στην περιοχή των “ερυθρολεύκων”.

Μέσα στην έκπληξη όλων -και φυσικά του ρέφερι-, ο αμυντικός του Ολυμπιακού σκύβει και πιάνει την μπάλα με τα χέρια, αναγκάζοντας τον διαιτητή Μαρινάκη να υποδείξει την εσχάτη των ποινών μόλις στο 5′! Από τότε υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μια θέλει τον Μπανιώτη να πιστεύει πως είχε υποδειχθεί φάουλ του Παπαδόπουλου στον Μίχο και η άλλη πως άκουσε σφύριγμα από την εξέδρα που τον μπέρδεψε. Για την ιστορία το πέναλτι εκτέλεσε εύστοχα ο Σάκης Αναστασιάδης σε ένα παιχνίδι που έληξε με 3-2 υπέρ του Ηρακλή. Όπως και να ‘χει πρόκειται για μια πραγματικά επική γκάφα…

Το αυτογκόλ του Ρίισε για τον Αντώνη Τσιράκη

Το πρωτάθλημα δεν ξέρω αν χάνεται για τη Λίβερπουλ, ξέρω όμως πώς χάθηκε ένας τελικός που μπορεί να συζητάγαμε για χρόνια. Ο λόγος για το 2008, όταν η ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ έφτασε μία ανάσα από τον δεύτερο συνεχόμενο τελικό Champions League στον οποίο θα συναντούσε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όλα έδειχναν πως η Λίβερπουλ θα πάρει τη νίκη με 1-0 στο πρώτο παιχνίδι και θα την απολαύσουμε σε έναν ακόμη ευρωπαϊκό τελικό.Ωστόσο, ο Ρίισε στο 95′ πάγωσε όλο το “Άνφιλντ” και μαζί κι εμένα.

Ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος Νορβηγός, ο οποίος είχε μπει αναγκαστικά λόγω του τραυματισμού του Φάμπιο Αουρέλιο, με καρφωτή κεφαλιά νίκησε τον… Ρέινα και έδωσε προβάδισμα πρόκρισης στην Τσέλσι. “Riise… It’s an own goal and Chelsea have their away goal” έλεγε ο εκφωνητής κι εγώ είχα πάρει πόζα ανάλογη του Ρέινα (που ήτανεπίσης με τα χέρια στο κεφάλι). Αυτό το γκολ αποδείχτηκε μοιραίο για τους “κόκκινους”, οι οποίοι στο Λονδίνο λύγισαν στην παράταση (3-2).

Το καταραμένο 116 του Ζάρκο για τον Θοδωρή Κουνάδη

Έχοντας τρέλα με ό,τι έχει να κάνει σχέση με Ιταλία, το πέναλτι του Μπάτζιο σημάδεψε και τη δική μου ποδοσφαιρική παιδική ηλικία (κουράγιο μας Ηλία). Και επειδή δεν θέλω να ξύσω πληγές, περνάω σε άλλη κατηγορία. Αλλά και πάλι σε πληγές πέφτω. Α, ρε Ζάρκο.

Καλός και φιλότιμος ο Άκερ Μάνο, αλλά είναι… Άκερ. Ενώ αν κάνει και ξανά κάνει το “έγκλημα” ο Ζάρκο Πάσπαλι δίνει άλλη διάσταση στην τραγωδία. Την ανεβαζει επίπεδο.

Ο Πάσπαλι σημάδεψε με την παρουσία του την αναγέννηση του Ολυμπιακού στις αρχές των 90’s. Τεράστιος παίκτης που τελείωνε το πρωτάθλημα με 30+ μ.ο. πόντους. Αυτός που ξέρεις ότι στα κρίσιμα θα βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Η ελπίδα σου. Που έγινε κατάρα στις δύο πρώτες προσπάθειες του Ολυμπιακού να πάρει το πρώτο του ευρωπαϊκό.

Το 1993 το φάιναλ φορ έγινε στο ΣΕΦ. Οι ερυθρόλευκοι έπαιξαν την πρόκριση σε αυτό, κόντρα στη Λιμόζ. Στον “τελικό” της σειράς στη Γαλλία, και με το σκορ στο 58-58, ο Ολυμπιακός είχε την κατοχή στην τελευταία επίθεση. Σκοράρει και προκρίνεται σπίτι του. Αλλά ο Πάσπαλι πάτησε την γραμμή. Η κατοχή πέρασε στη Λιμόζ που σκόραρε με τον Ζντβοτς και πήρε την πρόκριση και στη συνέχεια και το ευρωπαϊκό.

Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ με τον Ζάρκο. Την επόμενη χρόνια, ο Ολυμπιακός ήταν ο φόβος και ο τρόμος της Ευρώπης. Φτάνει τρένο στον τελικό του Τελ Αβίβ, ωστόσο ένα μπλακ-άουτ στα τελευταία λεπτά του, φέρνει την Μπανταλόνα στο 59-57. Αλλά ο Πάσπαλι έχει την ευκαιρία να στείλει το ματς στην παράταση με 1+1 βολές, 4″ πριν το τέλος. Και την πετάει στο σίδερο και μαζί και το ευρωπαϊκό.

Double fail λοιπόν για τον Ζάρκο. Μέσα σε 13 μήνες. Μοιραίος και πάει το ευρωπαϊκό όταν στο Λιμόζ-Ολυμπιακός είχαν μπει 116 πόντοι (58-58). Μοιραίος και πάει το ευρωπαϊκό όταν στο Μπανταλόνα-Ολυμπιακός είχαν μπει, μαντέψτε, 116 πόντοι (59-57).

Το χαμένο πέναλτι του Τζον Τέρι για τον Βαγγέλη Σταματόπουλο

Θεωρώντας “προβοκατόρικο” το ερώτημα της εβδομάδας (από τον μετρ του είδους Ηλία Ευταξία ο οποίος εμπνεύστηκε από το γλίστρημα του κορυφαίου αρχηγού Στίβεν Τζέραρντ) σκέφτηκα αρχικά να μην συμμετάσχω αλλά από σεβασμό προς τον Μάνο Μίχαλο που δεν θέλησε να το εκμεταλλευτεί για να ρίξει “σπόντα” για τη Λίβερπουλ, μπαίνω στο… παιχνίδι. Για να χαρακτηρίσω ένα λάθος “epic failure” θα πρέπει να πάω σε τελικό Μουντιάλ ή Τσάμπιονς Λιγκ και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό είναι το χαμένο πέναλτι του Τέρι στον τελικό του 2008 στη Μόσχα.

Θες γιατί έγραψα την ανασκόπηση του ματς για το Sport24.gr στα ιστορικά παλιά γραφεία, θες γιατί ο αντίπαλος της Τσέλσι ήταν η “λατρεμένη” μου Γιουνάιτεντ του Φέργκιουσον, θες γιατί ο τελικόςκόντευε να κλείσει 3ωρο,η εικόνα του Τέρι να γλιστράει στο πέναλτι και να στέλνει τη μπάλα άουτ έχει σφηνωθεί στο μυαλό. Το σκορ 4-4 στα πέναλτι (είχεαστοχήσει ήδη ο Κριστιάνο Ρονάλντο)ο αρχηγός των Λονδρέζων έχει την ευκαιρία με δική του εκτέλεση να δώσει τοΠΡΩΤΟ Τσάμπιονς Λιγκ στην ομάδα τουστην πρώτη της συμμετοχή σε τελικόκαι εκείνος λες και πατάει μπανανόφλουδα και χάνει την ιστορική ευκαιρία να γίνει ΘΡΥΛΟΣ. Ουδείς θυμάται τον Ανελκά που έχασε το τελευταίο πέναλτι, όλοι όμως θυμούνται τον μοιραίο Τέρι. Και εγώ μαζί τους. Το “βάλτο αγόρι μου” δεν το είχες ακουστά Τζον;