Ενας γερμανικός θρίαμβος
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει για τους νέους παγκόσμιους Πρωταθλητές. Δεν είναι μάγοι της μπάλας, δεν είναι άτρωτοι, είναι όμως μεθοδικοί, έχουν σχέδιο, παίζουν καλά, είναι ... Γερμανοί
Η εθνική Γερμανίας δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά της χώρας την οποία εκπροσωπεί: οι Γερμανοί είναι μεθοδικοί και φιλόδοξοι, δουλεύουν με σχέδιο και δεν απογοητεύονται όταν κάτι πάει στραβά, επενδύουν και δεν βιάζονται, παράγουν και κερδίζουν. Το ίδιο και η τεράστια Εθνική τους ομάδα.
Η Γερμανία πήρε δίκαια το κύπελλο, χωρίς να κάνει ένα μεγάλο τελικό. Της αρκούσε για να κερδίσει η γερμανικότητα της, δηλαδή η μεθοδικότητα, η έλλειψη φόβου και η εμπιστοσύνη του προπονητή στο γκρουπ των παικτών του, που συμπεριφέρονται στις μεγάλες διοργανώσεις ως καλοί στρατιώτες κι όχι ως βεντέτες που ψάχνουν τα φώτα των προβολέων εκτός γηπέδου: αυτά είναι οι παραδοσιακές αξίες της Γερμανίας. Αν σε αυτές προσθέσουμε την τύχη του Γιοακίμ Λεβ να μπορεί να βασίσει την ομάδα του πάνω σε δυο μεγάλες ομάδες του καιρού μας, δηλαδή τη Μπάγερν και την Μπορούσια Ντόρτμουντ, γίνεται ακόμα πιο κατανοητός ο γερμανικός θρίαμβος.
Η Γερμανία είχε στο μουντιάλ της Βραζιλίας την παραγωγικότερη επίθεση, είχε να επιδείξει στη διάρκεια του τουρνουά 8 διαφορετικούς σκόρερ, έκανε τον πιο μεγάλο σε ηλικία επιθετικό της, τον Κλόζε, τον ποδοσφαιριστή με τα πιο πολλά γκολ σε τελικά παγκοσμίου κυπέλλου, είχε τον καλύτερο τερματοφύλακα της διοργάνωσης, τον επιβλητικό Νόιερ, βρήκε μετά τον πρώτο γύρο μια εξαιρετική άμυνα που στα τέσσερα τελευταία παιγνίδια της δέχτηκε μόνο ένα γκολ και πέτυχε την ιστορικότερη νίκη σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο δηλαδή το 7-1 επί της γηπεδούχου Βραζιλίας! Καμία πρωταθλήτρια κόσμου τα τελευταία χρόνια δεν έχει να επιδείξει σε ένα τουρνουά τόσα πολλά ρεκόρ.
Η Γερμανία πήγε στη Βραζιλία χάνοντας την τελευταία στιγμή τον καλύτερο κυνηγό και δημιουργό της, τον Μάρκο Ρόις. Σε όλο το τουρνουά, ο βασικός της κεντρικός αμυντικός, ο άψογος Χούμελς, είχε προβλήματα τραυματισμών. Στον τελικό από τον Λεβ έλειψε ο Κεντίρα, που κι αυτός, όπως κι ο σκόρερ του χρυσού γκολ Γκέτσε, ταλαιπωρήθηκαν μέσα στη σεζόν από τραυματισμούς.
Ο Λεβ, καιρό τώρα, δεν έχει και τον Γκουιτογκάν που θα πρεπε, με βάση τα σχέδια του, να είναι ο εγκέφαλος αυτής της ομάδας. Κι όμως τίποτα δεν έβγαλε τη Γερμανία από μια πορεία προς το θρίαμβο, που σχεδιάζεται μεθοδικά πάνω από πέντε χρόνια. Στο γερμανικό project άλλοθι δεν επιτρέπονται.
Και σχέδιο και πίστη
Στον τελικό δεν υπήρξαν μαγικές κινήσεις, σατανικά κόλπα ή εντυπωσιακές παρεμβάσεις: υπήρξε σχέδιο και πίστη. Η Γερμανία πήρε την πρωτοβουλία από την αρχή στριμώχνοντας σαν σε αγώνα μποξ την αξιόμαχα μαχητική Αργεντινή στα σχοινιά. Το μεγάλο ματς του Μαστσεράνο, η συγκέντρωση των Αργεντινών αμυντικών, η κλάση του Ρομέρο και η μαχητικότητα του Πέρεζ και του Μπίγλια, κράτησαν την Αργεντινή στο ματς, αλλά ο Μέσι, πάνω στον οποίο οι Γερμανοί έκλεισαν συχνά, χωρίς πάντως να ξοδέψουν κάποιον που τον κυνηγούσε σε όλο το γήπεδο, δενκατάφερε να βρει το γκολ και οι υπόλοιποι (Ιγκουάιν, Παλάσιο, Αγκουέρο) το γκολ έτσι κι αλλιώς δεν το είχανε.
Οι Γερμανοί δεν σκόραραν μέχρι το 90, αλλά ποτέ δεν έπαιξαν για να πάνε στα πέναλτι. Οι δυο αλλαγές του Λέβ, ο Σούρλε και ο Γκέτσε, μπήκαν στο ματς (ο ένας νωρίς κι ο άλλος αργά) για να βγάλουν τη Γερμανία μπροστά και δεν είναι τυχαίο ότι το γκολ της νίκης γεννιέται από μια δική τους συνεργασία: ο Λέβ δεν έχει 11 παίκτες αλλά 23. Τους δείχνει εμπιστοσύνη, τους έχει σταθερά στην Εθνική ακόμα κι όταν έχουν προβλήματα τραυματισμών ή δεν παίζουν στις ομάδες τους, τους έχει μεγαλώσει κατηχώντας τους και πείθοντάς τους ότι αυτή η Γερμανία είναι η ομάδα τους.
Αν αυτά σας θυμίζουν λίγο το Ρεχάγκελ, σωστά σας τον θυμίζουν: η γερμανικότητα είναι ένας τσελεμεντές για να φτιάχνεις ομάδες, με πολύ συγκεκριμένους τρόπους και πολύ συγκεκριμένες οδηγίες χρήσης.
Για να είναι Γερμανία πραγματική έπρεπε να κερδίσει κι ένα ματς στις λεπτομέρειες, χωρίς τα αστέρια της ( Μίλερ, Κλόζε, Οζίλ, Σούρλε) να λάμψουν, με καλύτερο παίκτη της τον αρχηγό Λαμ και «ματς winner» ένα τύπο που ήρθε από τον πάγκο, δηλαδή το Γκέτσε. Αυτό έκανε στον τελικό: θύμισε σε όλους ότι η Γερμανία μπορεί να κερδίσει χωρίς οι σολίστες της να λάμψουν. Το οργανωμένο παιγνίδι της, η θέλησή της, η βεβαιότητα της ότι είναι τόσο καλύτερη ώστε ο τερματοφύλακας της να κάνει σουλάτσα στη σέντρα, της έδωσαν μια νίκη, της οποίας το μυστικό είναι ο αέρας υπεροχής, η νοοτροπία, η θέληση. Σε κάθε γερμανικό θρίαμβο πρώτα από όλα αυτά είναι απαραίτητα.
Οι Γερμανοί δεν ξέρουν να πανηγυρίζουν: το έκαναν στο Μαρακανά αμήχανα. Στο τέλος του ματς, ενώ οι Βραζιλιάνοι χαλούσαν τον κόσμο, αυτοί χειροκρότησαν το Μέσι και το μόνο παράξενο (;) που έκαναν είναι να κατεβάσουν στον αγωνιστικό χώρο τα παιδιά και τις γυναίκες τους. Μετά ανέβηκαν στην εξέδρα και επαγγελματικά πανηγύρισαν, όπως επαγγελματικά νίκησαν. Έγιναν η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που κατακτά το μουντιάλ στη Λατινική Αμερική – για την ακρίβεια έγιναν η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που κατακτά τη Λατινική Αμερική. Οι Λατίνοι θ’ αργήσουν να ξεχάσουν τη μεθοδικότητα τους, τη σεμνότητα τους και την υπεροχή τους. Η Γερμανία έδειξε και σε αυτούς και σε όλους μας ποιο είναι το μοντέρνο ποδόσφαιρο…
Υγ: Το κείμενο αφιερώνεται στη μνήμη του φίλου μου Βαγγέλη Καταπόδη που έφυγε από ανακοπής καρδιάς δυο μέρες πριν τον τελικό. Ηταν ο πιο μεγάλος γερμανόφιλος που ήξερα. Είμαι βέβαιος ότι τον παράδεισο, θα τον έχει κάψει πανηγυρίζοντας…