Εφυγε μια μικρή Ιταλία
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος θυμάται τον Κοστακούρτα και την αιώνια αρραβωνιαστικιά του, γράφει για την Ιταλία, που στο Μουντιάλ, ήταν μια συμπαθητική μικρή ομάδα. Πράγμα ανεπίτρεπτο για την Σκουάντρα Ατζούρα
Αν μου ζητούσε κανείς να περιγράψω την εθνική Ιταλίας θα του διηγιόμουν ένα περιστατικό που πάντα θυμάμαι με συμπάθεια. Είμαστε γύρω στο 1997, αν θυμάμαι καλά. Η Ιταλία παίζει ένα ματς με την Αγγλία στο Γουέμπλεϊ και κερδίζει 0-1 με γκολ του Τζόλα. Εχει προπονητή τον Τσέζαρε Μαλντίνι, που παίζει κατενάτσιο κανονικό, με τρία μαν του μαν στην άμυνα κι ένα στη μεσαία γραμμή, όπου ο Ντίνο Μπάτζιο κυνηγάει το Μακ Μάναμαν.
Φιλάει μπροστά στις κάμερες την αιώνια αρραβωνιαστικιά Φλοριάνα (που ποτέ δεν παντρεύτηκε) γυρίζει στον Τσεζαρόνε και του λέει: «Δεκαεννιά φορές βγήκα πρώτος στη μπάλα, και δώδεκα φορές κάλυψα τον Πάολο πετώντας τη μπάλα πλάγιο! Ξαναείμαστε αυτοί που πρέπει. Παίζουμε άμυνα, κερδίζουμε με ένα γκολ και δεν αφήνουμε κανένα να πλησιάσει στην περιοχή. Εμείς κερδίζουμε και οι άλλοι χτικιάζουν και μας μισούνε». Το έλεγε με μια λάμψη στα μάτια υπέροχη. Έσφιγγε την γροθιά του και καταλάβαινες ότι αυτός και η ομάδα του παίζουνε για τη νίκη κι όχι για τις συμπάθειες – αυτές δεν ένοιαζαν κανένα.
Σε αυτά τα δυο χρόνια συνέβησαν τρία αναπόφευκτα: το πρώτο ότι μεγάλωσε ο Πίρλο που μπορεί να προσφέρει στιγμές και πάσες, αλλά όχι πια να κάνει τη διαφορά, το δεύτερο ότι εκμηδενίστηκε η όποια εμπιστοσύνη είχε η ομάδα (και η χώρα…) στους υπάρχοντες αμυντικούς και το τρίτο ότι ο Μπαλοτέλι αποδείχτηκε ένας από τους πιο υπερτιμημένους παίκτες όλων των εποχών. Αυτά, μαζί με την ανικανότητα του Πραντέλι να αποφασίσει αν θα στηριχτεί στους παλιούς ή στους νέους, έφεραν το φιάσκο.
Το πρόβλημα με τον Πίρλο
Η περίπτωση του Πίρλο πονάει όσους αγαπούν το κακό ποδόσφαιρο. Ο Πίρλο μπορεί ακόμα να δώσει δυο σπουδαίες τελικές πάσες ή να χτυπήσει ένα φάουλ που πολλοί θα ζήλευαν. Όμως δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά παίζοντας στη συγκεκριμένη θέση γιατί δεν έχει δυναμισμό, υποφέρει το πρέσινγκ, δεν μπορεί πια να κουβαλάει τη μπάλα. Ο Πραντέλι για να τον βοηθήσει έφτιαξε την ενδεκάδα γύρω του – τοποθετώντας το Βεράτι δίπλα του, τους Καντρέβα και Μαρκίζιο ως εσωτερικούς χαφ μπροστά του, τον Ντε Ρόσι στην πλάτη του.
Κι ο Μπαλοτέλι είναι ένα ωραίο θέμα για όσους αγαπούν ιστορίες με βλαμμένους πολυεκατομμυριούχους που καίνε τα σπίτια τους, αλλά δεν είναι ποδοσφαιριστής που κάνει τη διαφορά: στο ημίχρονο του μοιραίου ματς με την Ουρουγουάη, ο Πραντέλι δεν τον άφησε να βγει από τα αποδυτήρια, αφού με τα σχόλια και τις γκρίνιες του στους συμπαίκτες του παραλίγο να προκληθεί σύρραξη.
Σε ένα μουντιάλ δεν μπορείς καλά καλά να έχεις ούτε μια ορατή αδυναμία, αν θες να το κερδίσεις: οι Ιταλοί είχαν τρεις!
Δεν ήταν ιταλική ομάδα
Ο Πραντέλι δήλωσε ότι η ομάδα του έχει μικρό πατριωτικό φρόνημα: η δήλωση ήταν ατυχής και φανέρωσε τον πανικό του. Στην πραγματικότητα η ομάδα του δεν ήταν ιταλική: δεν ήξερε να παίζει άμυνα, δεν είχε ένα φορ ικανό να φοβίσει τον αντίπαλο, δεν είχε ένα δεκάρι σαν αυτά που πάντα είχαν οι καλές ιταλικές ομάδες. Το μεγάλο πρόβλημα των Ιταλών είναι ότι η κατάθλιψη που τους προκαλεί η παρακμή του κάποτε γοητευτικού Καμπιονάτο, τους έχει στερήσει το καθαρό μυαλό που είχαν κάποτε όταν έφτιαχναν ομάδες.
Ποντάρουν σε προπονητές που θα κάνουν κόλπα μαγικά, αντί να φτιάξουν παίκτες – πρώτα από όλα αμυντικούς, σαν αυτούς με τους οποίους κάποτε χτίκιαζαν τον κόσμο. Τις αμυντικές τους τετράδες που γράψανε ιστορία τις θυμούνται ακόμα όλοι: Τζεντίλε – Καμπρίνι – Μπρίο – Σιρέα το ‘82, Τασότι (Μπεναρίβο) – Μαλντίνι – Μπαρέζι – Κοστακούρτα το ’ 94, Γκρόσο – Ζαμπρότα – Νέστα (Ματεράτσι)– Καναβάρο το 2006. Ποιοι είναι οι τέσσερις τωρινοί; Ούτε ο Πραντέλι δεν τους ξέρει, αφού τρεις φορές άλλαξε την άμυνα!
Είναι αλήθεια ότι αποκλείστηκαν πληρώνοντας και τα λάθη ενός διαιτητή που δεν είδε την δαγκωματιά του Κελίνι από το Σουάρες – ή την είδε, αλλά δεν ήθελε να την πιστέψει. Η αδικία από τη διαιτησία μπορεί να τους κάνει πιο συμπαθείς, αλλά αν το άκουγε αυτό ο Κοστακούρτα θα γελούσε ειρωνικά. Για τη συμπάθεια παίζουν οι μικροί: μια συμπαθητική Ιταλία, είναι μια μικρή Ιταλία…