Ας μιλήσουμε λίγο για άμυνα

Δεν ήθελα να γράψω κάτι αμέσως μετά την ήττα της Εθνικής από την Κολομβία με 3-0 γιατί η πίκρα είναι πάντα κακός σύμβουλος. Περίμενα να περάσουν λίγες ώρες, να ταξιδέψω και να τακτοποιηθώ για λίγες μέρες εδώ στο Αρακαζού που η ομάδα προπονείται πριν πάρω πάλι τα αεροπλάνα για την επόμενη μεγάλη πόλη και να ξαναδώ λίγο κάποιες λεπτομέρειες του ματς από τη βραζιλιάνικη τηλεόραση.

Κι αφού όλα αυτά έγιναν δεν άλλαξε το αρχικό μου συμπέρασμα: αυτή τη φορά η ήττα ήρθε από την άμυνα, αυτή που παραμένει η καλύτερη γραμμή της Εθνικής, αλλά και η αχίλλειος πτέρνα της.

Λόγω της ανάγκης να λυθεί το επιθετικό πρόβλημα μετά το εξαιτίας του τραυματισμού παρατεταμένο ντεφορμάρισμα του Μήτρογλου εστιάσαμε όλοι την προσοχή μας στα φιλικά που προηγήθηκαν στα ζητήματα της επίθεσης: πρώτος το έκανε ο Φερνάντο Σάντος τα πειράματα του οποίου αφορούσαν κυρίως το επιθετικό κομμάτι. Κι όμως κάποια καμπανάκια συναγερμού για τα μετόπισθεν χτυπούσαν: δεν τα ακούσαμε εμείς, τα πρόσεξε όμως η Κολομβία και ο Πέκερμαν. Η Εθνική μας κάνει στα δυο από τα τρία φιλικά (με Πορτογαλία και Νιγηρία) πολύ άσχημαξεκινήματα.

Δέχεται φάσεις, υποφέρει το πρέσινγκ, έχει προβλήματα στα αριστερά αφού τον Χολέμπας λόγω του σχήματος δεν καλύπτει ούτε κάποιος μέσα αριστερά (που δεν υπάρχει), ούτε ο στα χαρτιά έξω αριστερά Σαμαράς που δεν γυρνάει. Εχει επίσης κακές αντιδράσεις στα κόρνερ: οι Πορτογάλοι μας κάνουν πέντε φάσεις από κόρνερ στα είκοσι πρώτα λεπτά – το είχα επισημάνει. Ολες αυτές οι αδυναμίες δεν γίνονται θέμα συζήτησης παρά στο ελάχιστο: η ομάδα ασχολείται μόνο με το πώς θα βρει κάποιον να σκοράρει.

Όμως σε ένα τουρνουά που λέγεται «παγκόσμιο κύπελλο» δεν μπορείς να πας χωρίς να είσαι σίγουρος στα μετόπισθεν και δεν μπορείς να πιστέψεις ότι απλά η επιστροφή του πολύ καλού Σωκράτη Παπασταθόπουλου θα γιατρέψει πάσα νόσον. Κυρίως έπρεπε να υπολογίσεις που και με ποιους θα παίξεις: αν ο Χολέμπας έχει προβλήματα με το Νάνι, ο Κουαδράδο μπορεί να τον τρελάνει, πόσο μάλλον όταν στο γήπεδο δεν βρίσκονται παππούδες με τα ανίψια τους, όπως στο δημοτικό γήπεδο της Λισσαβόνας, αλλά 30 χιλιάδες Κολομβιανοί που με τη βοήθεια 20 χιλιάδων Βραζιλιάνων θα σε αρπάξουν από το λαιμό από το πρώτο λεπτό.

Δεν ήταν τυχαίο από αριστερά

Ακούω ότι η Κολομβία μας κέρδισε με 3-0 χωρίς να έχει κάνει τίποτα το σπουδαίο κτλ. Πιθανότατα να είναι κι έτσι και μπορεί η Κολομβία να μην κερδίσει ούτε την Ακτή Ελεφαντοστού (που πέτυχε μια σπουδαία νίκη με ανατροπή κόντρα στους Ιάπωνες δείχνοντας προσωπικότητα), ούτε την Ιαπωνία που για ένα ημίχρονο στο δικό της ματς είχε παίκτες που έτρεχαν σαν δαιμονισμένοι. Όμως κόντρα στην Εθνική μας η Κομομβία ήξερε πολύ καλά τη έψαχνε. Έψαξε και βρήκε ένα γρήγορο γκολ με τη βοήθεια και την πίεση της εξέδρας και εκμεταλλευόμενη μια χρόνια αδυναμία της Εθνικής μας στα αριστερά: τυχαίο δεν ήταν.

Αφού το βρήκε, πίεσε συγκεκριμένους παίκτες με τα καλύτερα δυνατά μαρκαρίσματα (τον Σαμαρά με το αριστεροπόδαρο Σούνιγκα που έπαιζε δεξί μπακ(!), τον Κατσουράνη με το Ροντρίγκες, υποχρεώνοντάς τον να κολλήσει στα στόπερ μπακ και πάρει μπάλα, τον ίδιο το Χολέμπας) κι άφησε μέτρα να παίξουν όσοι δημιουργικά δεν είναι και οι καλύτεροι. Επιπλέον με τη χρησιμοποίηση του Κουαδράδο και κυρίως του Ιμπάρμπο άνοιξαν το παιγνίδι στο πλάι κι αν δεν ήταν ο Μανωλάς και τα 4 έγκαιρα κοψίματα του στο πρώτο ημίχρονο θα είχαν βρει το 2-0 νωρίτερα.

Είναι αλήθεια ότι πιέστηκαν λιγάκι από την επίθεσή μας και ότι έμοιαζαν να μας φοβούνται και πολύ. Όμως την άμυνα μας την ήξεραν, την διάβασαν και τις έκαναν πολλά χουνέρια: και τα τρία γκολ είναι σαν σε προπόνηση.
Η Εθνική μας έχει δεχτεί γκολ σε όλα τα ματς σε τελικά παγκοσμίου κυπέλλου που έχει πάρει μέρος.

Αφήνοντας στην άκρη εκείνο το μουντιάλ των ΗΠΑ και μένοντας σε πιο τωρινά, παρατηρεί κανείς ότι μετά το έπος του 2004 η Εθνική μας σε τελικά του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος και τελικά μουντιάλ (το 2008, το 2010, το 2012 και τώρα) δεν έχει δεχτεί γκολ μόνο σε ένα ματς: αυτό με τη Ρωσία στην Πολωνία όταν κέρδισε 1-0 και προκρίθηκε.

Αυτό σημαίνει ότι η άμυνά της δεν είναι ούτε τόσο σίγουρη (όσο νομίζουμε), ούτε τόσο αποτελεσματική (όσο και οι ξένοι νομίζουν). Μην ξεχνάμε ότι στη διαδρομή ο Σάντος έχασε τρία πολύ καλά στόπερ (τον Κυργιάκο και τον Αβρααμ Παπαδόπουλο και φυσικά το Σιόβα), αλλά και δε βρήκε λύση στο πρόβλημα που υπάρχει σε τέτοιου τύπου ματς έντασης στα αριστερά.

Αν θέλουμε κάτι να διεκδικήσουμε στο δύσκολο αυτό τουρνουά χρειάζεται να δούμε την άμυνα – η συνοχή και η αποτελεσματικότητα της δεν είναι τόσο δεδομένη, το φώναζα και πριν το τουρνουά ξεκινήσει. Ας θυμηθούμε πρώτα πρώτα ότι σε όλες τις καλές ομάδες άμυνα παίζουν όλοι, αλλιώς οι αμυντικοί πελαγώνουν: χθες λάθος αμυντικό δεν έκανε μόνο ο Χολέμπας αλλά έκανε κι ο Σαμαράς στη φάση του δεύτερου γκολ, όταν ήταν στο πρώτο δοκάρι και δεν έδιωξε. Η Εθνική μας δεν κράτησε το μηδέν ούτε στη Βοσνία (το ματς με την Κολομβία θύμισε πολύ εκείνο), αλλά ούτε και στα δυο ματς με τους Ρουμάνους.

Αυτά δεν είναι τυχαία. Κι απαιτούν και προβληματισμό από το Σάντος και λύσεις: οι Γιαπωνέζοι, που είναι ο επόμενος αντίπαλος, δεν θα έχουν 50 χιλιάδες στις εξέδρες να τους υποστηρίζουν χαλώντας τον κόσμο, αλλά τρέχουν πολύ περισσότερο….