Ο Ανδρέας Κατζουράκης στο SPORT24: “Θέλω να βγάζω νοκ άουτ τον αντίπαλό μου σε κάθε αγώνα, δεν περνά καν από το μυαλό μου η σκέψη της ήττας”

Ο Ανδρέας Κατζουράκης επιστρέφει στο ρινγκ των Ηνωμένων Πολιτειών για ακόμη μία απαιτητική δοκιμασία στην επαγγελματική του πορεία. Ο αήττητος Έλληνας πυγμάχος θα αγωνιστεί τα ξημερώματα της Δευτέρας 11 Μαΐου στο Zuffa Boxing του Dana White, στο Λας Βέγκας, απέναντι στον επίσης αήττητο Μεξικανό Μισέλ Ροντρίγκες, χάλκινο Ολυμπιονίκη του Ρίο το 2016.

Με 16 νίκες σε ισάριθμους επαγγελματικούς αγώνες και 11 ΚΟs, ο Κατζουράκης συνεχίζει την πορεία του στις ΗΠΑ, έχοντας ήδη κατακτήσει τη WBA Continental ζώνη και ανεβαίνοντας σταδιακά στην παγκόσμια κατάταξη της κατηγορίας του. Η αναμέτρηση με τον Ροντρίγκες φέρνει αντιμέτωπους δύο αθλητές με αήττητο ρεκόρ και αποτελεί ένα ακόμη δυνατό τεστ για την εξέλιξή του στο επαγγελματικό boxing.

Λίγες ημέρες πριν από τον αγώνα στο Λας Βέγκας, ο Κατζουράκης μίλησε για την επαγγελματική του πορεία, την καθημερινότητα της προετοιμασίας, το αήττητο ρεκόρ του, το νέο εγχείρημα του Zuffa Boxing, αλλά και τον ξεκάθαρο στόχο του να αντιμετωπίσει τον νικητή του main event.

 Είχες σκεφτεί ποτέ ότι μπορείς να φτάσεις σε αυτό το σημείο και το 16-0;

“Όταν ξεκίνησα την επαγγελματική πυγμαχία, ήταν πάντα όνειρό μου να πετύχω. Μέσα μου πίστευα ότι μπορώ να πραγματοποιήσω όλους τους στόχους και τα όνειρά μου, αλλά δεν νομίζω ότι είχα πραγματικά συνειδητοποιήσει τι μπορούσα να καταφέρω μέχρι τη στιγμή που άρχισα να το ζω.

Ο τελικός του τουρνουά της Overtime, όπου κατέκτησα τη ζώνη WBA Continental και ανέβηκα στο Νο.5 της παγκόσμιας κατάταξης, ήταν ίσως η πιο δύσκολη στιγμή στο να συνειδητοποιήσω τι είχα πετύχει. Δεν μπορούσα να πιστέψω πού είχα φτάσει και τι είχα καταφέρει μέσα στο άθλημα.

Οπότε, αν το βάλω αυτό ως παράδειγμα, θα έλεγα πως όχι. Όταν ήμουν μικρός μπορεί να πίστευα στον εαυτό μου και στα όσα μπορούσα να πετύχω, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ το μέγεθος αυτού του επιτεύγματος”.

Tο αήττητο σου προσφέρει κίνητρο ή πίεση;

“Θα έλεγα πως ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ξέρω ότι σε κάθε αγώνα, για να συνεχίσω να ανεβαίνω, να πετυχαίνω τους στόχους μου και να πληρώνομαι καλύτερα, πρέπει να συνεχίσω να κερδίζω.

Το αν θα χαλάσει το ρεκόρ μου ή όχι είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Αν χάσω, πιο σημαντικά για μένα θα είναι όλα όσα θα ακολουθήσουν, παρά το ίδιο το ρεκόρ.”

Πιστεύεις ότι υπερτερείς κάπου απέναντι στον επόμενο αντίπαλό σου;

“Δεν έχω καταφέρει να τον μελετήσω όσο θα ήθελα, γιατί δεν υπάρχει πολύ υλικό online. Το μόνο που κατάφερα να βρω ήταν ο τελευταίος του αγώνας, όμως ο αντίπαλός του ήταν χαμηλότερου επιπέδου, κατά τη γνώμη μου, και δεν μου έδωσε μια πραγματική εικόνα του παιχνιδιού του.

Είδα επίσης κάποια στιγμότυπα και αυτό που διέκρινα είναι ότι πρόκειται για έναν πολύ καλό και έμπειρο πυγμάχο. Άλλωστε, έχει κατακτήσει και το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016.

Πέρα από αυτό, δεν θεωρώ ότι έχει κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Είναι ένας ολοκληρωμένος πυγμάχος, αλλά πιστεύω ότι υπερτερώ τόσο στη μάχη σώμα με σώμα όσο και στο μακρινό παιχνίδι”.

Πώς είναι η προετοιμασία ενός αγώνα;

“Η πραγματική προετοιμασία για έναν αγώνα διαρκεί περίπου οκτώ εβδομάδες. Φυσικά, θέλεις το σώμα σου να είναι ήδη σε καλή κατάσταση, ώστε να μπορέσει να ανταπεξέλθει στην ένταση της προετοιμασίας, οπότε χρειάζεται και ένας επιπλέον χρόνος πριν από αυτό.

Μέσα σε αυτές τις εβδομάδες ξεκινούν και τα sparring, δηλαδή η προσομοίωση αγώνα στο γυμναστήριο με άλλους αθλητές. Παράλληλα ανεβάζεις τους ρυθμούς της προπόνησης, είτε αυτό αφορά το τρέξιμο, είτε την ενδυνάμωση, είτε καθαρά την πυγμαχία.

Όσο πλησιάζει ο αγώνας, ειδικά τις τελευταίες δύο με τρεις εβδομάδες, αρχίζεις σταδιακά να μειώνεις τον όγκο των προπονήσεων και να αυξάνεις λίγο την ένταση.
Η τελευταία εβδομάδα είναι περισσότερο περίοδος συντήρησης και ξεκούρασης, η οποία καταλήγει στις τελευταίες ημέρες με το κόψιμο των κιλών, ώστε να είσαι έτοιμος για τη ζύγιση.”

Τι κάνεις εκτός αγωνιστικής προετοιμασίας;

“Είμαι όλο τον χρόνο μέσα στο γυμναστήριο. Μου αρέσει να προπονούμαι συνεχώς και να παραμένω σε καλή κατάσταση, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να έρθει ένα σημαντικό τηλεφώνημα για έναν αγώνα που δεν υπολόγιζες.

Μετά από κάθε αγώνα, συνήθως παίρνω μία με δύο εβδομάδες πιο χαλαρά ,όχι τελείως ρεπό, ώστε να επανέλθει το σώμα μου και να είναι έτοιμο να μπει ξανά σε προετοιμασία.
Στη συνέχεια μπαίνω σε φάση συντήρησης, με καθημερινές προπονήσεις, ακόμα και δύο φορές την ημέρα, απλώς με χαμηλότερη ένταση, μέχρι να ξεκινήσει το επόμενο οκτάβδομο camp”.

 

Πώς κανονίζονται οι αγώνες;

“Αυτό έχει να κάνει με το promotion, το management και φυσικά τον ίδιο τον αθλητή. Εφόσον δεν υπάρχουν τραυματισμοί και όλα πηγαίνουν καλά, ο promoter είναι αυτός που οργανώνει τα shows. Σε συνεργασία με τον μάνατζερ σου συζητάτε πότε θεωρείς ότι είσαι έτοιμος, ποιους αντιπάλους θέλεις να αντιμετωπίσεις και ποιες είναι οι διαθέσιμες επιλογές.

Ουσιαστικά είναι μια κοινή απόφαση ανάμεσα στον αθλητή, τον μάνατζερ και τον promoter, μέχρι να υπάρξει συμφωνία για την ημερομηνία, τον αντίπαλο, τους γύρους, τα χρήματα και όλα τα υπόλοιπα.”

Πώς προέκυψαν τα 11 νοκ άουτ σε 16 αγώνες;

“Σε κάθε αγώνα θέλω να βγάλω νοκ άουτ τον αντίπαλό μου. Είναι πάντα το ιδανικό σενάριο. Αρχικά γιατί δεν θέλω να υπάρχει άγχος για την τελική απόφαση των κριτών. Έχω δει πολλά παράξενα πράγματα στην πυγμαχία και έχω υπάρξει κι εγώ πρωταγωνιστής σε αποφάσεις με κάρτες που θεωρούσα παράλογες.

Από την άλλη, δεν μπορείς να μπαίνεις απρόσεκτα στο ρινγκ και να κυνηγάς κάτι που δεν έρχεται. Όταν όμως δω το άνοιγμα και νιώσω ότι αν πιέσω λίγο περισσότερο μπορώ να πετύχω το νοκ άουτ, τότε θα πάρω την ευκαιρία μου.

Σε κάθε αγώνα θέλω να τελειώνω τον αντίπαλό μου.”

Και αυτό κάνεις, 11/16 KΟs είναι πολύ μεγάλο ποσοστό.

“Θα μπορούσε να είναι και μεγαλύτερο. Για παράδειγμα, στον έκτο ή έβδομο επαγγελματικό μου αγώνα δεν κατάφερα να σταματήσω έναν αντίπαλο που θεωρώ πως ήταν χαμηλότερου επιπέδου από εμένα.

Είχα μείνει καιρό εκτός δράσης, δεν είχα την εμπειρία που έχω τώρα και μπήκα τόσο ενθουσιασμένος για να πετύχω νοκ άουτ, που τελικά λειτούργησε αρνητικά. Όταν προσπαθείς συνεχώς να τελειώσεις κάποιον με ένα χτύπημα και εκείνος θέλει απλώς να επιβιώσει, χωρίς να τον ενδιαφέρει να κερδίσει, μπορεί να σου κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη.

Ήταν ένα σημαντικό μάθημα για μένα.”

Έχεις υποτιμήσει ποτέ αντίπαλο;

“Η μοναδική φορά που μου συνέβη κάτι τέτοιο ήταν στον 14ο αγώνα μου, απέναντι στον Ρόμπερτ Τέρι. Δεν με εξέπληξε απαραίτητα το επίπεδό του, αλλά ήταν η πρώτη φορά που υποτίμησα αντίπαλο.

Όταν ξεκινάς την καριέρα σου, αντιμετωπίζεις συχνά αθλητές με όχι τόσο καλά ρεκόρ ή με αρκετές ήττες και πολλές φορές θεωρείς δεδομένο ότι θα κερδίσεις χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Αν όμως υποτιμήσεις κάποιον και εκείνος βρεθεί στην καλύτερή του μέρα ή εσύ αντιμετωπίζεις κάποιον τραυματισμό ή κάτι δεν πάει καλά, ποτέ δεν ξέρεις πώς μπορεί να εξελιχθεί ένας αγώνας.

Εγώ το έκανα αυτό και ευτυχώς δεν το πλήρωσα, όμως σίγουρα δεν θα το ξανακάνω. Εκείνη την εβδομάδα είχα και δύο σοβαρούς τραυματισμούς και ενώ θεωρητικά ήταν ένας αγώνας που έπρεπε να κερδίσω άνετα, τελικά με ταλαιπώρησε. Είναι περίεργο το πώς μπορεί να σου τα φέρει εκείνη η μέρα”.

Το promotion του Dana White είναι κάτι ξεχωριστό;

“Είναι σίγουρα κάτι ξεχωριστό και το κατάλαβα ήδη από το πρώτο ταξίδι που έκανα στο Λας Βέγκας, όταν με κάλεσαν για να ολοκληρώσουμε τη συμφωνία.

Το καταλαβαίνω ακόμη περισσότερο τώρα που βρίσκομαι εδώ και έχει ξεκινήσει όλη η διαδικασία: τα fighter meetings με τις ομάδες, τα promotions και όσα παρέχουν στους αθλητές, από διατροφολόγους και ψυχολόγους μέχρι γιατρούς και γενικότερη υποστήριξη.

Είναι κάτι που δεν συναντάς συχνά στην πυγμαχία και αποτελεί πραγματικά μια δροσερή ανάσα για όσους βρίσκονται μέσα στο άθλημα.

Πέρα από αυτό, μπορεί κάποιος να βλέπει στο εξωτερικό παράπονα από αθλητές του UFC σχετικά με τις χρηματικές απολαβές, όμως ο Dana White έχει καταλάβει ότι βρίσκεται πλέον σε ένα διαφορετικό άθλημα, με διαφορετικά οικονομικά δεδομένα, και κάνει ό,τι χρειάζεται ώστε οι πυγμάχοι να είναι ευχαριστημένοι”.

Ποια είναι η πρόβλεψή σου για το main event ανάμεσα σε Μόσλι Τζούνιορ και Μπόχατσουκ;

“Είναι ένα αρκετά ισορροπημένο παιχνίδι, πραγματικά 50-50. Παρ’ όλα αυτά, θα έλεγα πως ο Μπόχατσουκ είναι το φαβορί και θεωρώ ότι έχει ένα μικρό προβάδισμα λόγω της έντασης και της συνεχούς πίεσης που βγάζει μέσα στο ρινγκ.

Δεν πιστεύω όμως ότι θα είναι εύκολο, γιατί και ο Μόσλι είναι πολύ καλός πυγμάχος, ενώ είναι και πιο μακρύς. Θεωρώ ότι θα είναι ένας πολύ ενδιαφέρων αγώνας”.

Νιώθεις ότι εκπροσωπείς και την Ελλάδα στους αγώνες σου;

“Εννοείται. Είναι τεράστια τιμή και χαρά για μένα να βρίσκομαι στις ΗΠΑ, να αγωνίζομαι στα μεγαλύτερα ρινγκ και σε τόσο μεγάλες διοργανώσεις, έχοντας μαζί μου την ελληνική σημαία και εκπροσωπώντας τη χώρα μου.

Μακάρι κάποια στιγμή να ανέβει ακόμη περισσότερο η πυγμαχία στην Ελλάδα, ώστε τα παιδιά να μπορούν να κυνηγούν τα όνειρά τους χωρίς να χρειάζεται να αφήνουν το σπίτι και την οικογένειά τους”.

‘Εχεις ξεχωρίσει κάποιον ανερχόμενο πυγμάχο στη χώρα μας;

“Υπάρχουν αρκετά παιδιά στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή με πολύ μεγάλο ταλέντο, που δείχνουν ότι αν τους δοθεί η σωστή ευκαιρία μπορούν να πετύχουν σημαντικά πράγματα.
Θα αναφέρω κάποια ονόματα, αν και ίσως αδικήσω κάποιους που μπορεί να ξεχάσω.

Για παράδειγμα, ο Μανώλης Φωτιάδης έχει πετύχει σπουδαία πράγματα σε ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα από πολύ μικρή ηλικία και αυτή τη στιγμή έχει υπογράψει και με το δικό μου management στις ΗΠΑ. Πιστεύω πως σύντομα θα τον δούμε να αγωνίζεται κι εκείνος εδώ.

Υπάρχουν επίσης παιδιά όπως ο Μιχάλης Τσαβαλίδης, ο Γιάννης Ευμορφιάδης, ο Γιάννης Πουμπουρίδης, ο Βαγγέλης Νανιτζανιάν και ο Στέλιος Ρούλιας. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κι άλλα παιδιά που ξεχνάω αυτή τη στιγμή και μπορούν να πετύχουν πολλά”.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα σε περίπτωση νίκης;

“Το επόμενο βήμα είναι ξεκάθαρο στο μυαλό μου. Θέλω να αγωνιστώ απέναντι στον νικητή του main event. Είτε είναι ο Μόσλι Τζούνιορ είτε ο Μπόχατσουκ, θέλω να παίξω με αυτόν που θα κερδίσει.

Πιστεύω ότι μετά από αυτό θα ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο καλύτερος στην κατηγορία στη Zuffa αυτή τη στιγμή. Προσωπικά θεωρώ ότι είμαι εγώ και θέλω να το αποδείξω όσο το δυνατόν πιο σύντομα.

Δεν περνά καν από το μυαλό μου η σκέψη της ήττας”.

Πώς προβλέπεις να τελειώνει ο αγώνας σου;

“Προβλέπω ότι ο αγώνας θα τελειώσει με το δικό μου χέρι σηκωμένο στο τέλος. Δεν με ενδιαφέρει αν ο αντίπαλός μου θα είναι όρθιος ή στο καναβάτσο”.

Δύο λόγια για τον αγώνα του Μιχάλη Ζαμπίδη με τον Μεϊγουέδερ.

“Είναι φοβερό ότι θα γίνει κάτι τέτοιο στη χώρα μας. Μπορεί και οι δύο να έχουν αποσυρθεί εδώ και χρόνια, όμως μόνο το γεγονός ότι θα πραγματοποιηθεί ένας αγώνας επίδειξης και ότι για ένα διάστημα τα βλέμματα της παγκόσμιας πυγμαχίας θα στραφούν στην Ελλάδα είναι πολύ σημαντικό.

Είμαι σίγουρος ότι θα είναι μια όμορφη εμπειρία για τον κόσμο και όσους βρεθούν εκεί. Μακάρι να συνεχίσουμε να βλέπουμε μεγάλα shows στη χώρα μας και νέα παιδιά να αποκτούν ευκαιρίες”.

Ποιος είναι ο σημαντικότερος αγώνα της καριέρας σου;

“Με διαφορά, ο σημαντικότερος αγώνας της καριέρας μου ήταν απέναντι στον Μπράντον Άνταμς. Πρόκειται για έναν αθλητή που έχει αγωνιστεί για παγκόσμιο τίτλο, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Νο.1 της παγκόσμιας κατάταξης στις τρεις από τις τέσσερις μεγάλες ομοσπονδίες και έχει νικήσει πολύ μεγάλα ονόματα. Στα 154 pounds δεν είχε χάσει ποτέ και οι μοναδικές δύο ήττες της καριέρας του είχαν έρθει στα 160 pounds.

Ήταν με διαφορά η σημαντικότερη νίκη της καριέρας μου και ίσως μία από τις καλύτερες εμφανίσεις μου. Είχαμε συγκεκριμένο πλάνο και το εκτέλεσα ακριβώς όπως έπρεπε.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ακόμη έναν αγώνα, θα έβαζα εκείνον απέναντι στον Ουζμπέκο Αμπντουκαχόροφ. Για περίπου τρία χρόνια ήταν Νο.1 στην παγκόσμια κατάταξη της IBF και ήταν ένας αγώνας που πραγματικά απόλαυσα.

Μπήκα στο ρινγκ και ένιωθα ότι μπορούσα να κάνω ό,τι θέλω. Αυτοί είναι οι δύο καλύτεροι αγώνες της καριέρας μου μέχρι σήμερα και ελπίζω την Κυριακή να προσθέσουμε ακόμη έναν αντίστοιχο”.