“Βάλτο κορίτσι μου να τρελαθούμε”

Την εποχή της Αναγέννησης στη Φλωρεντία έζησαν και μεγαλούργησαν μερικοί από τους κορυφαίους ζωγράφους του κόσμου, όπως ο Ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Αγγελος και ο Μποτιτσέλι.

Στην πόλη των τεχνών και της ομορφιάς δημιουργήθηκαν ορισμένα από τα πιο φημισμένα έργα τέχνης του κόσμου.

Το Σάββατο το βράδυ στον… καμβά της πισίνας “Γκοφρέδο Νανίνι” ήταν οι παίκτριες της ομάδας πόλο του Ολυμπιακού που «ζωγράφισαν» κατακτώντας τον πρώτο ευρωπαϊκό τους τίτλο, το Λέν Τρόφι με το 10-9 επί της γηπεδούχου Φιρέντσε.

Αυτός που έκανε όμως το καλύτερο σχέδιο, ιδιαίτερα πριν τον αγώνα, ήταν ο Χάρης Παυλίδης που αποκαλύπτει στο Sport24.gr, τι σκέφτηκε όταν είδε την Αυστραλέζα Μπράν Νόξ να φεύγει στην κόντρα στα τελευταία δευτερόλεπτα πριν το τέλος και με το σκορ στο 9-9.

” Βάλτο κορίτσι μου να μας τρελάνεις! Εκείνη τη στιγμή γνωρίζαμε καλά ότι ήταν η τελευταία μας ευκαιρία. Λίγο νωρίτερα είχε χάσει μια ανάλογη φάση στην κόντρα η Αλκηστις (Αβραμίδου) που βεβαίως έπαιζε με σπασμένο χέρι (!) και εκεί είπα μέσα μου εδώ είναι η μοναδική μας ευκαιρία. Αν δεν σκοράραμε, οι Ιταλίδες θα έπαιρναν λογικά αποβολή και μπορεί να μας νικούσαν στην εκπνοή χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε, ή στη χειρότερη θα μέναμε στην ισοπαλία και θα πηγαίναμε απ’ ευθείας στα πέναλτι που είναι “ρώσικη ρουλέτα”.

Η Μπράν που ξεκίνησε την τρομερή προσπάθεια από το κλέψιμο στην άμυνα, δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει πέναλτι ή αποβολή, αν και της έγινε, και ευτυχώς το κατάλαβε γρήγορα και αποφάσισε να τελειώσει τη φάση με αυτό το εκπληκτικό πλασέ. Η μπάλα πήγε βασανιστικά στο βάθος της εστίας και μας… έστειλε“, παραδέχεται ο Έλληνας τεχνικός που δεν είχε δει το… όνειρο πολύ απλά γιατί δεν κοιμάται!

Από τις συγκινήσεις και την ένταση τα δύο τελευταία βράδια έχω κοιμηθεί κλεφτά δεκάλεπτα. Άντε να γυρίσουμε στην πατρίδα, να κοιμηθούμε λίγο. Πάντως χαλάλι ο ύπνος για αυτά τα κορίτσια που είχαν ψυχή και έδωσα τα πάντα» λέει περήφανος ο Χάρης Παυλίδης που χαλάρωσε μετά από δύο μέρες όταν βγήκε με την ομάδα.

Όπως ήταν φυσικό τα κορίτσια γιόρτασαν την κατάκτηση του Λεν Τρόφι έως τις πρώτες πρωϊνές ώρες, αλλά πάντα σε οικογενειακό κλίμα, το μυστικό αυτής της ομάδας.

Η αποστολή αρχικά δείπνησε σε ένα φημισμένο ρεστοράν στην Φλωρεντία και προτίμησε φυσικά ιταλικές ….γεύσεις. Το μενού είχε πολλά ορεκτικά και για κυρίως πιάτο φοβερή πίτσα και σπαγγέτι!

Οι πολίστριες συζήτησαν όλο το βράδυ για την μεγαλύτερη στιγμή της ομάδας έως την επόμενη και αποθέωσαν την άτυχη Άλκηστη Αβραμίδου που ήρθε από το νοσοκομείο με δεμένο το χέρι. Φυσικά το γλέντι συνεχίστηκε και στο ξενοδοχείο με τις παίκτριες να χαλαρώνουν όλες μαζί ως μια ευτυχισμένη οικογένεια που είναι.

Σε κάποια στιγμή ο προπονητής πήρε το λόγο και αφού τους συνεχάρη τους είπε: ” Αυτή είναι μόνο η αρχή. Ξεκινά για μας μια νέα εποχή και θα έρθουν και άλλες διακρίσεις ακόμα μεγαλύτερες“, είπε με σιγουριά.

” Τους το είπα γιατί αυτά τα παιδιά έδειξαν από την πρώτη μέρα τις δυνατότητές τους. Πάντα κάτι μας στερούσε τον ευρωπαϊκό τίτλο, πότε η διαιτησία, στο Σαμπαντέλ, πότε η δική μας κακή απόδοση. Γενικά μας έλειπαν οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Εδώ τουλάχιστον ήμασταν άψογοι και πήραμε αυτό που αξίζαμε, παρά το γεγονός ότι μετά το τρίτο οκτάλεπτο οι διαιτητές δεν κρατούσαν ούτε τα προσχήματα. Φανταστείτε ότι χάσαμε βασικές παίκτριες με τρεις αποβολές (Ε.Πλευρίτου και Μπούικα) ενώ η Αβραμίδου έπαιζε από το τρίτο λεπτό του αγώνα με σπασμένο χέρι!

Το κλειδί όμως για μας ήταν ο ημιτελικός όπου παίζαμε με μια τεράστια ομάδα όπως είναι η Κίνεφ Κίρισι, που αποκλείστηκε στο γκολ από τη Βουλιαγμένη και αν δεν ήταν η ελληνική ομάδα οι Ρωσίδες θα είχαν φτάσει σίγουρα μέχρι το φάιναλ φορ. Στον ημιτελικό λοιπόν παίξαμε τρομερή άμυνα, δεχτήκαμε μόλις δύο γκολ για τρία οκτάλεπτα με την τερματοφύλακά μας και παίκτριες να δίνουν ρεσιτάλ. Αυτό μας έδωσε κουράγιο και πιστέψαμε ότι μπορούμε να νικήσουμε και στον τελικό”.

Αυτά τα κορίτσια, όπως και γενικά το γυναικείο πόλο δεν ήταν ποτέ φούσκα. Δεν έπαιρναν χρήματα ούτε στις καλές εποχές, απλά κάποια οδοιπορικά. Απλά αυτό που κάνουν τις ευχαριστεί και τις γεμίζει ψυχικά γι’ αυτό και είναι τόσο καλές» συνεχίζει ο Χάρης Παυλίδης που σαφώς νοιώθει δικαιωμένος και για τη δική του δουλειά με αυτό το τρόπαιο, το οποίο αφιερώνει:

” Στον ανώνυμο φίλο του Ολυμπιακού που μας στηρίζει. Αυτός είναι η δύναμή μας και με τη φωνή του αλλά και με την οικονομική του συνδρομή. Το τριετές πρόγραμμα εξυγίανσης του ερασιτέχνη που τηρήθηκε άψογα από τον πρόεδρο ήταν το μυστικό και έρχονται ακόμα καλύτερες μέρες. Απλά είναι και μια δικαίωση για μένα, αλλά και την Αλκηστη (Αβραμίδου) και τη Φιλιώ (Μανωλιουδάκη) που είμαστε μαζί στην ομάδα από το 2008 και πάντα χάναμε την ευκαιρία για μια μεγάλη ευρωπαϊκή διάκριση στις λεπτομέρειες“, καταλήγει ο Χάρης Παυλίδης.