Το τζόκερ & η “καταραμένη” γραφειοκρατία

Η Σταυρούλα Αντωνάκου πέρασε πέρυσι τις άγιες μέρες του Πάσχα στη Βαρκελώνη και φέτος βρίσκεται στην Τεργέστη. Καλό και άγιο το φάιναλ φορ του Champions Cup το 2011 με τον Ολυμπιακό, ωστόσο φέτος ο σκοπός (του ταξιδιού στην Ιταλία) για την εθνική γυναικών είναι “ιερός”.

Η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. ” Τόσα χρόνια έχουμε ξεχάσει τις γιορτές, κάπου θα βρισκόμαστε πάντα“, είπε γελώντας η διεθνής περιφερειακός που μετράει περισσότερα από δέκα χρόνια παρουσίας στις εθνικές ομάδες.

Με την πρόκριση της εθνικής ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες για 9η συνεχόμενη φορά, δεν θα μπορούσαμε να μη ρωτήσουμε τη Σταυρούλα για το αν η επιτυχία των ανδρών αποτελεί “πιλότο” για τις γυναίκες.

” Χαρήκαμε πολύ για την εθνική ανδρών. Είναι μεγάλη επιτυχία η πρόκριση της, αφού τα τελευταία χρόνια απουσιάζει από τις μεγάλες διοργανώσεις. Ωστόσο τα δύο τουρνουά δεν έχουν σχέση το ένα με το άλλο. Το δικό μας είναι ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με την προσθήκη του Καναδά που είναι εξαιρετική ομάδα. Υπάρχουν μόνο τέσσερα εισιτήρια για το Λονδίνο“, επισήμανε η Σταυρούλα, μιλώντας στο Sport24.gr.

To προολυμπιακό τουρνουά αρχίζει σήμερα (15/4) στην Τεργέστη. Εύκολα ή δύσκολα η εθνική γυναικών αναμένεται να κατακτήσει μια από τις δύο πρώτες θέσεις στον Β’ Όμιλο και να πάρει την πρόκριση στα προημιτελικά. Πρώτη αντίπαλος είναι η Βραζιλία, ενώ στον ίδιο όμιλο συμμετέχουν η χρυσή Ολυμπιονίκης Ολλανδία, ο Καναδάς και το Καζακστάν.

” Το θέμα είναι τι γίνεται μετά“, επεμβαίνει η Σταυρούλα και προσθέτει ” δεν μπορούμε να επιλέξουμε αντίπαλο από τον άλλο όμιλο (Ιταλία, Ρωσία, Ουγγαρία και Ισπανία). Δεν το έχουμε κάνει ποτέ. Το μόνο που θα μπορούσα να πω είναι πως θα θέλαμε να αποφύγουμε την Ιταλία αν μπορούμε, γιατί ορισμένες φορές η γηπεδούχος ομάδα έχει πλεονέκτημα. Ο στόχος μας είναι το χιαστί ματς. Η πρόκριση στα ημιτελικά και στο Λονδίνο“.

Η δύσκολη ερώτηση: Υπάρχει ο φόβος της αποτυχίας; “Τί ποτα δεν είναι βέβαιο σε τέτοιους αγώνες. Φυσικά και σε ένα προολυμπιακό τουρνουά υπάρχει ο φόβος πως ίσως να μην περάσουμε. Εμείς θα παίξουμε το πόλο που γνωρίζουμε, είμαστε παγκόσμιες πρωταθλήτριες και αξίζουμε την πρόκριση. Στον αθλητισμό υπάρχουν και οι νίκες και οι ήττες. Συγκεντρωμένες και παίζοντας με μυαλό και καρδια, θα κατακτήσουμε το στόχο μας“.

Φυσικά, οι Ελληνίδες θα πάνε προετοιμασμένες στον “πόλεμο” και φυσικά τα αποτελέσματα στα… φιλικά δεν έχουν καμιά σημασία: ” Έχουμε κάνει καλή προετοιμασία με σκληρές διπλές προπονήσεις. Δεν μας αγχώνουν οι εμφανίσεις μας στα τουρνουά γιατί τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχουμε καλά αποτελέσματα. Έτσι είναι τα φιλικά, δοκιμάζεις πράγματα, κάνεις πειράματα, βλέπεις τις αντιπάλους. Η κοινή προπόνηση με τις Αμερικανίδες, μια ομάδα σαφώς καλύτερη από αυτές που θα αντιμετωπίσαμε μας έκανε καλό, είδαμε τα λάθη που κάναμε στο τουρνουά (του Κίρισι) και δεν θα τα επαναλάβουμε“.

Μυστικά ανάμεσα στις ομάδες που συμμετέχουν στο προολυμπιακό τουρνουά δεν υπάρχουν. Η Ελλάδα βέβαια θα μπορούσε να έχει ένα “μυστικό όπλο”, αλλά φαίνεται πως το ελληνικό δημόσιο συμπαθεί τη “setterosa”.

Η Πατρίσια ντελ Σότο περίμενε να αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα. Συμμετέχει στις προπονήσεις της εθνικής γυναικών, ωστόσο το ελληνικό διαβατήριο δεν ήρθε.

” Είναι πραγματικά κρίμα. Η ελληνική γραφειοκρατία δουλεύει με τους δικούς της ρυθμούς και αυτοί είναι αργοί. Η Πατρίσια θα μας βοηθούσε πολύ. Αγωνίζεται επτά χρόνια στην Ελλάδα, έχει πάρει τίτλους με ελληνικές ομάδες και έχει καταθέσει εδω και δύο χρόνια τα χαρτιά της για να πάρει την υπηκοότητα. Σε άλλα αθλήματα στη χώρα μας, οι ξένοι αγωνίζονται στο άψε σβήσε στην εθνική ομάδα. Θα ήμασταν φόβητρο αν παρουσιαζόμασταν με την Πατρίσια, δεν θα το περίμεναν. Τί να πω, αντί να τιμήσουμε μια αθλήτρια που έχει επιλέξει να αγωνιστεί για εμάς ενώ τη θέλει η χώρα της, γιατί αν έπαιζε στην Τεργέστη με την Ισπανία θα είχαμε οι υπόλοιπες ομάδες πρόβλημα, της δημιουργούμε προβλήματα. Ευτυχώς έχουμε εξαιρετική τερματοφύλακα, την Έλενα Κούβδου, όμως με τη Ντελ Σότο θα είχαμε φοβερό δίδυμο για την περίπτωση που μια από τις δύο βρεθεί σε κακή μέρα“.

Η εθνική γυναικών έχει αντικρύσει την πλάτη της πολιτείας όχι μόνο με την περίπτωση της Ντελ Σότο, αλλά με τα πριμ που δεν… εκταμιεύονται ποτέ, αφού το χαρτί για την εκταμίευση τους είναι υπογεγραμμένο.

” Πλέον δεν ασχολούμαστε, εμείς κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Δεν έχουμε δει τίποτα και δεν περιμένουμε τίποτα. Η πολιτεία δεν κάνει τη δουλειά της. Δικαίωμα τους είναι αν νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Κακά τα ψέματα το πρόβλημα στον ελληνικό αθλητισμό δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά το ότι είναι υπεύθυνοι άνθρωποι δίχως γνώσεις“.

Το “ευχαριστώ” που ακούει κάθε μέρα από τον απλό κόσμο η Σταυρούλα της είναι αρκετό, είναι το “πριμ” του κόσμου. Για πόσο; “Δεν γνωρίζω πόσο θα αντέξουμε. Για να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε χρειάζεται να κερδίσουμε το τζόκερ. Η παγκόσμια πρωταθλήτρια έχει καταντήσει ζητιάνα. Πηγαίνουμε από κολυμβητήριο σε κολυμβητήριο. Κάνουμε προπόνηση 6-7 ώρες κάθε μέρες και αν προσθέσουμε και τα ταξίδια όπου λείπουμε 15-20 μερες από την Ελλάδα, δεν είναι εύκολο. Καλά να είμαστε”.