To παιδί που κοιτούσε τα άστρα

Τη δεκαετία του 1990, όταν άρχισε να βγαίνει δυναμικά στο προσκήνιο η ομάδα της Βουλιαγμένης, ο νεαρός Κώστας Τσαλκάνης, 8 χρονών τότε, πίσω από τα κάγκελα στο κολυμβητήριο του Λαιμού χάζευε τα αστέρια του ΝΟΒ, του Γιάννη Γιαννουρή αλλά και του Χοσέ Μπράσκο Κατά, δύο προπονητών που άφησαν εποχή.

Μια ομάδα που καλλιεργεί χρόνια με ιδανικό τρόπο και μοναδική επιτυχία τον ναυταθλητισμό βγάζοντας συνέχεια από τα «σπλάχνα» της ταλέντα που γίνονται μέχρι Ολυμπιονίκες.

Ο πιτσιρικάς λοιπόν Τσαλκάνης, έβλεπε πρώτα απ’ όλα την αγία…τριάδα των Γιώργηδων, τον μεγάλο Γιώργο Μαυρωτά, τον Γιώργο Αφρουδάκη αλλά και τον Γιώργο Ρέππα τον τερματοφύλακα, πρότυπό του τότε.

Επίσης τον Δημήτρη τον Μάζη, τον Κώστα και τον Χρήστο Δήμου, τον Τεό Λοράντο και πολλούς άλλους.

Την Κυριακή στο κολυμβητήριο του Λαιμού, ο Τεό Λοράντος ήταν πλέον προπονητής του, ο Γιώργος Μαυρωτάς σχολιαστής του αγώνα στην τηλεόραση και ο Δημήτρης Μάζης αντίπαλος στο πέναλτι της ζωής του, του πεπρωμένου του.

Οκτώ δευτερόλεπτα πριν το τέλος του 5ου καθοριστικού τελικού και με το σκορ ισόπαλο στο 7-7! Ενα σουτ, ένα πρωτάθλημα.

” Πέρασε για λίγο η χρονιά μπροστά από τα μάτια μου και σκέφτηκα ότι είναι κρίμα τόση δουλειά και κόπος σε εννέα μήνες να κρίνονται σε ένα σουτ. Οταν φυσικά είδα την μπάλα να βρίσκει στο δοκάρι, τα συναισθήματα χαράς και ανακούφισης με πλημμύρισαν“, αποκαλύπτει στο Sport24.gr ο άνθρωπος που ουσιαστικά χάρισε στη Βουλιαγμένη το πρώτο νταμπλ της ιστορίας της. Κάτι που δεν είχαν καταφέρει ποτέ όλα αυτά τα αστέρια, που χάζευε μικρός στην πισίνα.

” Οχι μόνο χάζευα, αλλά κολυμπούσα και μαζί τους σε προπονήσεις! Τεράστια εμπειρία και όνειρο ζωής που έστω και λίγο αργά κατάφερα να το κάνω πραγματικότητα. Ζούσαμε με αυτό το όνειρο και θα χρειαστεί αρκετές μέρες να το συνειδητοποιήσω αυτό που πετύχαμε“, μας εξομολογείται.

Ο 30χρονος πλέον γκολκίπερ της Βουλιαγμένης, εκτός του χαμένου πέναλτι του Μάζη στην εκπνοή (πιο πολύ βοήθησε εκεί ο Χρήστος Αφρουδάκης που πέρασε κατά μήκος του τέρματος πριν εκτελέσει ο Μάζης ρισκάροντας βέβαια την επανάληψη και την αποβολή του, που δίστασαν να δώσουν οι διαιτητές υπό το φόβο της εξέδρας), σταμάτησε δύο φορές στη διαδικασία των πέναλτι τους παίκτες του Ολυμπιακού (Δελακά και Κατρουζανάκη), όπως είχε κάνει ισάριθμες φορές την Τετάρτη στον Πειραιά. Οταν και πάλι στη διαδικασία των πέναλτι απέκρουσε τα σουτ των Σχίζα και Κόλιανιν. Μάλιστα του τελευταίου του είχε πιάσει πέναλτι και στον πρώτο τελικό! Τι άλλο να κάνει δηλαδή για να πάρει τον τίτλο του MVP των τελικών;

Δεν μπορούμε να μην τον ρωτήσουμε, αν το κάνουν επίτηδες οι συμπαίκτες του να πηγαίνουν τα ματς στα πέναλτι:

” Δεν νομίζω, έτσι βγαίνει στο παιχνίδι. Απλά χρειάζεται και τύχη αν και μην ξεχνάτε ότι εμείς δεν έχουμε κανένα άγχος στη διαδικασία. Το έχουν πλέον οι παίκτες, αφού οι τερματοφύλακες μόνο ήρωες μπορεί να γίνουν“, μας λέει και δικαιώνεται, καλή ώρα όπως την Κυριακή.

Ο Μάζης, ο οποίος έπαιζε με τη Βουλιαγμένη παλαιότερα και είχε πάρει και πρωτάθλημα (όπως και με τον Εθνικό) απείχε ένα σουτ από το να τριτώσει το καλό και να πάρει πρωτάθλημα με 3η διαφορετική ομάδα.

Ομως η βραδιά ήταν του Τσαλκάνη και του Αλέξανδρου Γούνα που “έκαψε” τη γούνα του Ολυμπιακού, μετά το κύπελλο, και στο πρωτάθλημα (ευστόχησε στο καθοριστικό πέναλτι).

” Η νίκη είναι αποτέλεσμα ομαδικό. Μπορεί ο τερματοφύλακας να είναι σημαντικός, αλλά τα συγχαρητήρια πάνε και στους 15 που έπαιζαν και βοήθησαν. Ετυχε να είμαι εγώ στα πέναλτι, αλλά μην ξεχνάμε τον Γούνα που έβαλε το τελευταίο πέναλτι. Μας χαρακτηρίζει αυτό το στοιχείο, το ομαδικό. Είμαστε ομάδα και θα χτίσουμε πάνω σε αυτή την επιτυχία“.

Το σύνθημα ” Κώστα Τσαλκάνη είσαι και πολύ αλάνι” ήταν το πιο…βαρύ σύνθημα των φίλων της Βουλιαγμένης με τους πιτσιρικάδες να προσθέτουν: ” Κώστα γερά κατέβασε τα ρολά“.

Ο κίπερ της Βουλιαγμένης, που είχε αναδειχθεί και κορυφαίος παίκτης της ομάδας του και στο φάιναλ φορ του κυπέλλου στο Αργοστόλι έκανε την ευχή των μικρών πραγματικότητα.

” Αυτός ο κόσμος είναι απίστευτος και είμαστε φίλοι όλοι. Τρώμε μαζί, εδώ στον όμιλο, είμαστε γείτονες, υπάρχει μια σχέση πολύ δυνατή που χαρακτηρίζει την ομάδα. Είμαστε πάρα πολύ δεμένοι“, συνεχίζει και δεν ξεχνά τη διοίκηση (ο Χρήστος Αφρουδάκης τη χαρακτήρισε ανάλογη της Μπαρτσελόνα!).

” Μας στηρίζει και είναι δίπλα μας, ενώ είναι μεγάλη υπόθεση το πως λειτουργεί ο όμιλος έχοντας δικό του κοινό, μέλη, κολυμβητήριο και όλα τα εχέγγυα που σου επιτρέπουν σε μια τόσο δύσκολη εποχή να κρατάς ανταγωνιστική την ομάδα“.

Θυμίζουμε ότι ο Ολυμπιακός έμεινε για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια χωρίς τίτλο (το 1994 ήταν η τελευταία φορά) και αυτό ήταν αναπόφευκτο αφού βρήκε στο “τείχος” που ακούει στο όνομα Κώστας Τσαλκάνης.

Να προσθέσουμε ότι οι ομάδες τύπου Βουλιαγμένης, που μπορούν να εξασφαλίζουν την αυτονομία τους (και ας μην έχουν τη δυναμική ομάδων όπως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός), να έχουν το δικό τους κολυμβητήριο, σταθερά μέλη και εκπληκτική δουλειά στις υποδομές, είναι αυτές που θα βγουν πιο δυνατές μέσα από την κρίση και δεν θα χαθούν.

Η ιστορία του ΝΟΒ δείχνει πως το εφετινό επίτευγμα κάθε άλλο παρά φωτοβολίδα είναι. Απλά αποτελεί ένα ακόμα λιθαράκι στην εξαιρετική δουλειά όλων εκεί κάτω στο Λαιμό.

Τα αποτελέσματα της οποίας κάνουν περήφανους και τους παίκτες σημαίες, όπως χθες ο Γιώργος Μαυρωτάς, ή ο Γιώργος Ψύχος (και ας μην τον άφηνε αρχικά ο άνθρωπος του λιμενικού να μπει, επειδή ήταν εκτός λίστας και δεν τον γνώριζε!).