Η Αλεξάνδρα Ασημάκη στο SPORT24: “Στόχος μας ήταν να κάνουμε τον Ολυμπιακό υπερδύναμη – Ήθελα να δείξω ότι μια αθλήτρια μπορεί να συνεχίσει μετά την μητρότητα”

Αν μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε μια περίπτωση αθλήτριας που αποτελεί ξεκάθαρο πρότυπο αυταπάρνησης, πίστης, υπομονής και επιμονής, αυτή θα ήταν σίγουρα η Αλεξάνδρα Ασημάκη.

Η εμβληματική φουνταριστή, πέρασε ίσως από το πιο δύσκολο χειρουργείο που μπορεί να τύχει σε έναν αθλητή, έγινε μητέρα και επέστρεψε στη δράση, συμμετέχοντας και στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι.

Μπορεί η συζήτηση να ξεκινά από την τιμητική βράβευση από τον Ολυμπιακό Σ.Φ.Π. για την προσφορά της στους ερυθρόλευκους, ωστόσο σύντομα η “αειθαλής” φουνταριστή άνοιξε την καρδιά της για την Οδύσσεια που πέρασε και για την παρακαταθήκη που θέλει να αφήσει στις επόμενες γενιές.

Δείτε το VIDEO με τις δηλώσεις της Αλεξάνδρας Ασημάκη στο SPORT24:

Αναλυτικά οι δηλώσεις της: 

Ποια είναι τα συναισθήματά σας μετά από αυτή τη βράβευση. Πώς ήταν για εσάς;

“Ήταν μια πάρα πολύ όμορφη στιγμή. Το περίμενα ότι θα ήταν συγκινητικά, αλλά φυσικά, το πώς το έχεις στο μυαλό σου, δεν έχει καμία σχέση με όπως το βιώνεις τη στιγμή που μπαίνεις στο κολυμβητήριο.

Σε ένα κολυμβητήριο που έχω ξαναμπεί, έχω ξαναπαίξει μετά τη διακοπή, το είχα σταματήσει, αλλά τελικά η ζωή μου τα έφερε αλλιώς γιατί επέστρεψα στη δράση και μετά τη μητρότητα έχω παίξει στο κολυμβητήριο ξανά.

Πάντα νιώθω μοναδικά συναισθήματα. Ήταν απέναντι στον Ολυμπιακό τότε, τα τελευταία χρόνια, αλλά μέσα στην πισίνα. Οπότε τώρα που είχα την ευκαιρία να το νιώσω απ’ έξω και κυρίως και τον παλμό του κόσμου του Ολυμπιακού που πραγματικά είναι κάτι που σου λείπει πολύ.

Ήδη από την ώρα που ήμουν έξω και πάρκαρα το αυτοκίνητο και άκουγα λέω ουάου, τώρα μπαίνεις μέσα να αγωνιστείς και εσύ. Αυτό νομίζω δεν φεύγει ποτέ.

Ήταν όμορφο, ήταν όμορφο γιατί ήμουν ανάμεσα και στους πρώην συναθλητές μου, υπέροχες γυναίκες, υπέροχες αθλήτριες, οπότε και το γεγονός ότι ήμασταν όλες παρέα αυτή τη μέρα ήταν κι αυτό πολύ όμορφο”.

Από όλες αυτές τις στιγμές που χαράσσονται εκεί στην επετειακή πλακέτα που σας χάρισε ο Ολυμπιακός, ποια έχει μείνει χαραγμένη;

“Σίγουρα δεν θα μπορούσε να μην είναι χαραγμένο το Ευρωπαϊκό, το πρώτο μας ευρωπαϊκό που ήταν την πρώτη μου χρονιά στον Ολυμπιακό, όταν τότε είχα υπογράψει το πρώτο μου συμβόλαιο.

Εγώ ξεκίνησα στη Βουλιαγμένη, έπαιξα πολλά χρονιά στη Βουλιαγμένη, καταξιώθηκα ως αθλήτρια, πήρα παγκόσμιο με την Εθνική Ομάδα, ψηφίστηκα καλύτερη παίκτρια στον κόσμο, δύο ευρωπαϊκά με τη Βουλιαγμένη και ήρθα εδώ όντας φτασμένη αθλήτρια και τότε που μίλαγα με τον κύριο Κουντούρη, έτσι για τον ερχομό μου στην ομάδα, μου είπε για το μεγάλο του όραμα: ο Ολυμπιακός να καταφέρει να γίνει στη υδατοσφαίριση γυναικών μια υπερδύναμη ευρωπαϊκά, κάτι που το κατάφερε ο σύλλογος και να καταφέρει να καταξιωθεί και στην Ελλάδα.

Και ο στόχος ήταν μέσα στην πρώτη τριετία να κατακτήσουμε το πρώτο Champions League του συλλόγου. Και ήταν κάτι που ήρθε την πρώτη χρονιά εδώ στον Πειραιά με κόσμο απίστευτο και σίγουρα δεν θα μπορούσε να λείπει αυτή η στιγμή.

Αλλά θα βάλω κοντά της σαν πολύ έντονη στιγμή και το πρωτάθλημα που πήραμε. Δεν θυμάμαι ακριβώς τη χρονολογία. Ήταν η χρονιά που είχαμε χάσει το κύπελλο από την Βουλιαγμένη. Ήταν πολύ δυνατή τότε. Είχε φέρει την Τζόνσον, είχε φέρει Αμερικάνες, είχε ένα πολύ δυνατό ρόστερ, ήμασταν 2-0 πίσω στους τελικούς και κάναμε ανατροπή 3 0 σερί με την κούπα να την παίρνουμε εδώ μέσα. Στο λέω και ανατριχιάζω.

Βλέπεις ότι μπορεί να είναι ακόμα πιο έντονο το συναίσθημα γιατί ήταν. Θυμάμαι τότε είχαμε τον Χάρη τον Παυλίδη, μας είχε κυριολεκτικά ξεφτιλίσει για τις παρουσίες μας, παρόλο που η Βουλιαγμένη ήταν καλός αντίπαλος, έτσι, το ξέραμε. Αλλά ήταν λυτρωτικός ο τίτλος. Ήταν και ένα πολύ ωραίο παιχνίδι.

Θυμάμαι είχε πάει ιδανικά για την ομάδα μου και για μένα. Το θυμάμαι πολύ έντονα αυτό το παιχνίδι”.

Και επειδή αναφερθήκατε και στη μητρότητα, που σταματήσατε και επανήλθατε, νιώθετε ότι είστε ένα πρότυπο για το πώς μπορεί μια γυναίκα να συνδυάζει τον πρωταθλητισμό με την μητρότητα;

“Αυτός ήταν και ο στόχος μου και ο λόγος που ξεκίνησα αυτό το ταξίδι της επιστροφής μου μετά την μητρότητα.

Εγώ αφού έμεινα έγκυος στην κόρη μου και αφού γέννησα επειδή είχα ένα πολύ σοβαρό ορθοπεδικό θέμα να αντιμετωπίσω που το είχα ως αθλήτρια, έπρεπε να το έχω αντιμετωπίσει δηλαδή την τελευταία μου χρονιά, ίσως στον Ολυμπιακό και έπρεπε να κάνω το χειρουργείο.

Οπότε μπήκα πολύ άμεσα και στην διαδικασία μιας επέμβασης. Έχω κάνει ολική αρθροπλαστική ισχίου, οπότε μετά όταν μπήκε στο μυαλό μου ιδέα να γυρίσω στη δράση ούσα μητέρα και έπειτα από χειρουργείο, δεν έχει παίξει κάποιος αθλητής πόλο μετά από ολική αρθροπλαστική.

Ο στόχος μου ήταν ακριβώς αυτός γιατί μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας κατάλαβα ότι οι αθλητές, ο αθλητισμός μάλλον είναι σπουδαίος. Γιατί κάνουν ουσιαστικά κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν πολύ σημαντικά επαγγέλματα, λειτουργήματα.

Ο αθλητισμός όμως βγάζει συναίσθημα, ποιεί ήθος και πρέπει να περνάει αξίες. Οπότε αυτό που ήθελα να κάνω εγώ είναι ότι μέσα από αυτή την επιστροφή μου ήθελα να δείξω ότι μια αθλήτρια υδατοσφαίρισης μπορεί μετά την μητρότητα να συνεχίσει.

Κάθε γυναίκα μπορεί μετά την μητρότητα να συνεχίσει να κυνηγάει τα όνειρά της, να συνεχίσει να προσπαθεί για την καριέρα της να βελτιώνεται και ότι ένας αθλητής μετά από ένα τόσο σοβαρό χειρουργείο μπορεί με σκληρή δουλειά ακόμα και σε μια ηλικία ταμπού.

Γιατί ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλά ταμπού σε σχέση με την ηλικία και τις γυναίκες. Μπορεί να γυρίσει. Νιώθω τυχερή που με ευλόγησε ο Θεός έτσι και με βοήθησαν οι ομάδες μου, συμπαίκτριες μου και στον σύλλογό μου αλλά και στην Εθνική Ομάδα που κατάφερα και επέστρεψα. Έτσι προς το τέλος αυτού του ταξιδιού και πήγα σε ακόμη μια Ολυμπιάδα. Νιώθω τυχερή που συνέβη.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, πίστευα ότι όλο αυτό θα προβληθεί ακόμη παραπάνω, γιατί θεωρώ ότι ο άνθρωπος πραγματικά, ξέρεις, όταν η ψυχή σου είναι δυνατή, αλλά για να είναι δυνατή πρέπει να είναι αγνή, μπορεί τα πάντα.

Οπότε αυτό προσπάθησα να κάνω κι εγώ, γιατί κατάλαβα ότι πέρα από τον αθλητισμό και τις επιτυχίες και τα μετάλλια, το σημαντικό είναι να είμαστε καλοί άνθρωποι και να προσπαθούμε να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας με κάθε τρόπο.

Αν αυτό είναι το ότι η Αλεξάνδρα παίζει ρόλο και είναι μητέρα μιας κόρης ή για μια γυναίκα ή για μία άλλη αθλήτρια, ότι κι αυτή αθλήτρια γύρισε μετά από ένα σοβαρό χειρουργείο. Αν η βοήθεια που μπορώ να δώσω εγώ είναι αυτή, είναι σπουδαίο. Νομίζω αυτό πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε όλοι στη ζωή μας γενικότερα. Αθλητές και μη”.