Εθνική Πόλο: Το “Πάρ’ το αγόρι μου” και οι αφχαρίστητοι
Η Ελλάδα έριξε το ταμπού του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και ο Βασίλης Σκουντής της αφιερώνει την αποφθεγματική ρήση του Νίκου Καζαντζάκη…
Εκεί, στο ίδιο γήπεδο, στις 24 Σεπτεμβρίου του 2005 ακούστηκε και πήρε σάρκα και οστά το “Βάλ’ το αγόρι μου”.
Το’ βαλε τότε ο Δημήτρης Διαμαντίδης, προκρίθηκε η Εθνική στον τελικό του EuroBasket και η δουλειά έγινε όμορφα και παστρικά…
Σήμερα σε αυτό το ίδιο γήπεδο που έχει διαμορφωθεί σε πισίνα, δεν χρειάστηκε να κάνει κάποιος την προσευχή του και να πει “Βάλ’ το αγόρι μου”, καθόσον η ελληνική ομάδα δεν άφησε τους Ιταλούς να πάρουν ανάσα, τους έκανε μια χαψιά και μάλιστα με τη μέθοδο του στραγγαλισμού και τους αποτελείωσε με συνοπτικές διαδικασίες…
Τουθόπερ, εξέλιπεν το δραματικό στοιχείο του 2005, αλλά περίσσευαν τα απωθημένα, οι πόθοι και οι καημοί πασών των γενεών της ελληνικής υδατοσφαίρισης που εδέησαν να δικαιωθούν συλλήβδην και ομοθυμαδόν.
Το “Πάρ’ το αγόρι μου”, η Παναγιώταινα και ο Ζερδεβάς
Δεν είχαμε “Βάλ’ το αγόρι μου”, αλλά μας έκατσε –και πολύ μας άρεσε-το “Πάρ’ το αγόρι μου”!
Δεν πήραμε, διάβολε, το χρυσό μετάλλιο –αυτό χάθηκε στον ημιτελικό της Παρασκευής κόντρα στην Ουγγαρία- αλλά από το ολότελα (που βάσταγε από το 1970), καλή κι η Παναγιώταινα.
Για την ακρίβεια -και επειδή η Εθνική είχε ως άρμα μάχης την άμυνα της-από το ολότελα καλή κι η αγκαλιά του δράκου τερματοφύλακα Μάνου Ζερδεβά, που όλα τα έσφαζε, όλα τα μαχαίρωνε…
Έτυχε κιόλας αυτό το (παρθενικό στην ιστορία των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων και γι αυτό στοιχειωμένο και περιπόθητο) μετάλλιο να κατακτηθεί απέναντι στην ιταλική ομάδα: στην ομάδα την οποία καθοδηγεί ο Σάντρο Καμπάνια, με όποιον συνειρμό αυτή η σύμπτωση συνεπάγεται…
Η κληρονομιά του Καμπάνια και το δεκάρι του Βλάχου
To 2008, όταν ο λεγάμενος αποχώρησε από τον πάγκο της ελληνικής ομάδας (στον οποίο καθόταν επί πέντε συναπτά έτη) στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη του, μού είχε πει μια μεγάλη κουβέντα που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ…
“Φεύγοντας δεν θέλω να λέτε ότι σας οδήγησα στο βάθρο, αλλά ότι σας οδήγησα στο μέλλον“.
Είχε δίκιο: και στο βάθρο μας οδήγησε για πρώτη φορά σε διοργάνωση μεγάλου βεληνεκούς (χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2005 στο Μόντρεαλ), αλλά και στο μέλλον, χώρια η συγκυρία του σημερινού ιστορικού ανταμώματος.
Τη στιγμή που έβλεπα τον Καμπάνια να αγκαλιάζεται τρυφερά με τον Βλάχο σκεπτόμουν ότι ο βολιώτης προπονητής έχει καταφέρει κάτι που πριν από μια εικοσαετία θεωρούσαμε αδιανόητο και πάντως πολύ δύσκολο να συμβεί…
O Θοδωρής, λοιπόν, έχει αξιωθεί να οδηγήσει την Εθνική στο βάθρο, όχι μία και δυο, αλλά δέκα φορές σε όλη πλέον τη γκάμα των διοργανώσεων…
Δέκα μετάλλια, μέσα σε έντεκα χρόνια δεν είναι μήτε λίγα, μήτε ευκαταφρόνητα: τρία ασημένια, επτά χάλκινα και το χρυσό που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα και θα το γραπώσουμε στο εγγύς μέλλον, δεν γίνεται, διάβολε, να μας ξεφύγει, δεν πα’ να χτυπιέται ο κόσμος ανάποδα!
Τρίτη και φαρμακερή
Αυτό που πέτυχε σήμερα η ελληνική ομάδα το είχε αγγίξει άλλες δυο φορές και να που η Τρίτη αποδείχθηκε πως ήταν η φαρμακερή…
Το 1999 στη Φλωρεντία (με προπονητή τον ασημένιο Ολυμπιονίκη με την Εθνική Γυναικών, Κούλη Ιωσηφίδη) ηττήθηκε στον ημιτελικό από την Κροατία με 10-7 και στον αγώνα για την τρίτη θέση από την Ιταλία με 7-6, ένα το κρατούμενο…
Το 2016 στο Βελιγράδι δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα εμπόδια της Σερβίας στον ημιτελικό (7-13) και της Ουγγαρίας στον μικρό τελικό (10-13), δυο τα κρατούμενα…
Τώρα οι Ούγγροι της έφραξαν πάλι τον δρόμο προς τον τελικό, ωστόσο η ήττα στον ημιτελικό δεν την έκαμψε και δεν την απογοήτευσε, τουναντίον της έδωσε ένα επί πλέον κίνητρο και τη θύμωσε, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για να πάρει το αίμα της πίσω…
Βουρ στο σπαγγέτι με το στιλέτο στα δόντια
Την Παρασκευή μπήκε στο τριπάκι των Μαγυάρων, πλήρωσε την αμυντική ολιγωρία της και αδίκησε τον εαυτό της, χάνοντας την ευκαιρία να προκριθεί στον τελικό, αλλά έπειτα από 48 ώρες φόρεσε την πανοπλία της, βάσταγε στο ένα χέρι την αμυντική ασπίδα και στο άλλο το επιθετικό δόρυ και βουρ στον πατσά!
Η μάλλον βουρ στο ιταλικό σπαγγέτι!
Του Ζερδεβά (με τις 11 αποκρούσεις σε 16 σουτ προς την εστία του) του Γενηδουνιά, του (κορυφαίου σκόρερ) Αργυρόπουλου-Κανακάκη, του Παπαναστασίου (ειδικά αυτουνού σε ένα εντυπωσιακό ρεσάλτο), του θωρηκτού Κάκαρη (με τα 18 γκολ σε 20 τελικές προσπάθειες σε όλο το Τουρνουά), του Γκιουβέτση, του Καλογερόπουλου και του Νικολαΐδη, του Σκουμπάκη, του Χαλυβόπουλου του Γκίλλα, του Παπανικολάου, του Πούρου και του Τζωρτζάτου, ολονών, μηδενός εξαιρουμένου, γυάλιζε το μάτι τους από την πρώτη στιγμή.
Μπήκαν φορώντας παρωπίδες και μασώντας τα στιλέτα στα δόντια τους!
Οι πανηγυρικές άμυνες!
Τούτο πρωτίστως φάνηκε από την αμυντική λειτουργία και ειδικότερα από το πώς προστάτευσαν τα νώτα τους στις επιθέσεις των Ιταλών, ειδικότερα σε φάσεις με παίκτη λιγότερο: μέχρι που σταμάτησα να κρατώ τα ποσοστά -διότι δεν είχε πλέον νόημα- είχαμε δεχθεί ένα γκολ σε επτά τέτοιες περιπτώσεις.
Όπως ευστόχως επισήμανε και ο Βλάχος, “πανηγυρίζαμε τις άμυνες περισσότερο κι από τα γκολ που βάζαμε”!
Η ελληνική ομάδα προηγήθηκε με 4-0, ανέβασε τρεις φορές τη διαφορά στα έξι γκολ (8-2, 9-3, 10-4) , την αβγάτισε στα επτά (11-4 και στο τελικό 12-5) κι ανάγκασε τους Ιταλούς σε ένα μαρτύριο 32 λεπτών, εν είδει remake του προημιτελικού του περυσινού Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη Σιγκαπούρη όπου προέκυψε το 17-11.
“Δεν μπορούσαν να χάσουν, αλλά μπορούσαν να νικήσουν”
Ο θυμός δεν είναι συνήθως καλός σύμμαχος, αλλά οι κανόνες έχουν τις εξαιρέσεις τους και όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα επιβεβαιώθηκε η εμβληματική ατάκα του παλαίμαχου διεθνούς μπασκετμπολίστα της ΑΕΚ, Νίκου Μπαμπανικολού που ακούγεται δίκην intro και εμφανίζεται ως υπότιτλος στην ταινία “1968” του Τάσου Μπουλμέτη…
“Κέρδισαν, γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν”!
Για να μας κατεβάσω συλλήβδην από το συννεφάκι της χαράς, αυτό το τσιτάτο την Παρασκευή διαβάστηκε, ακούστηκε, ειπώθηκε και γράφτηκε ανάποδα: κόντρα στην Ουγγαρία χάσαμε, γιατί δεν μπορούσαμε να νικήσουμε!
Σχετικό είναι αυτό: μπορούσαμε και παραμπορούσαμε να νικήσουμε τους Ούγγρους, έχουμε ξεφύγει προ πολλού από τη φάση του συνδρόμου, αλλά αστοχήσαμε, αυτό είναι όλο…
Βεβαίως οι ευκαιρίες που χάνονται είναι σαν τις σφαίρες που ρίχνονται: πάει να πει πως δεν γυρίζουν οπίσω, αλλά θαρρώ πως αυτή η ομάδα κάποια στιγμή, λίαν συντόμως μάλιστα (με πρώτο στόχο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2027 στη Βουδαπέστη) θα καταφέρει να ρίξει το ταμπού της πρώτης θέσης και να ανέβει σε έναν θρόνο!
Καλομελέτα κι έρχεται…
Και έτσι και… Γκιουβέτση!
Θα ‘ρθει, οπωσδήποτε θα ‘ρθει κι εδώ δεν γίνεται να ισχύσουν οι στίχοι σε ένα ποίημα του Κώστα Ουράνη, ότι δηλαδή “αν είναι να ‘ρθει, θα να ‘ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει”…
Αυτός είναι κιόλας ο όρκος που χάραξαν όλοι τους πάνω στο βάθρο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, όπου αναρριχήθηκαν για πρώτη φορά εκπληρώνοντας έναν μίνιμουμ στόχο…
Αυτός επίσης είναι ο λόγος που όλα τα μέλη του ελληνικού “Settebello” το οποίο έχει κατσικωθεί μονίμως πλέον στην ελίτ της παγκόσμιας υδατοσφαίρισης, μετά τη λήξη του σημερινού αγώνα εμφανίσθηκαν κάπως…
Για να κάνω κιόλας ένα λογοπαίγνιο με το επώνυμο ενός από τους παίκτες, εμφανίσθηκαν και έτσι και… Γκιουβέτση!!!
Η απληστία, η αχαριστία και οι… αφχαρίστητοι!
Ο Θοδωρής Βλάχος, ο Μάνος Ζερδεβάς, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου και ο Στέλιος Αργυρόπουλος-Κανακάκης είχαν ένα μάγκωμα, διότι ο νους τους στριφογύριζε ακόμη στον ημιτελικό με την Ουγγαρία…
Έσπευσαν βεβαίως ο Ζερδεβάς και ο Παπαναστασίου να διευκρινίσουν ότι “δεν είμαστε άπληστοι, ούτε αχάριστοι”, αλλά ας μου επιτραπεί να σημειώσω ότι στο επίπεδο που έχει φτάσει αυτή η ομάδα, δικαιούνται να είναι τέτοιοι!!!
Δικαιούνται και υποχρεούνται να εμφορούνται από αυτό που γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην “Ασκητική” του…
“Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις”!