Εθνική, πόλο: Ο Αργυρόπουλος ήξερε προτού πράξει: Η Ελλάδα κράτησε την ανάσα της για χρόνια και τώρα γιορτάζει

Κάποιες νίκες έχουν φτάσει πριν δούμε ότι συνέβησαν! Το χρυσό μετάλλιο της Εθνικής πόλο ανδρών που χθες σχεδόν προανήγγειλε στο SPORT24 o Στέλιος Αργυρόπουλος ήταν ζήτημα χρόνου. Αυτή η στιγμή δεν ανήκει αποκλειστικά στο παρόν. Είχε γεννηθεί πολύ νωρίτερα από το νικητήριο γκολ του αρχηγού. Υπάρχει μέσα στις ήττες που δεν λύγισαν κανέναν. Την ανακαλύπτουμε σε όλες τις διαδρομές που έμοιαζαν να τελειώνουν λίγο πριν από τον προορισμό και στις σιωπές των αποδυτηρίων που ακολουθούσαν. Είναι εκεί όπου οι λέξεις περισσεύουν και μένει μόνο η υπόσχεση ότι κάποτε θα έρθει η δικαίωση. Με αυτό το χρυσό μετάλλιο η Εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης των ανδρών είχε ήδη συστηθεί, είχε αλλάξει χειραψίες, είχε φλερτάρει γι’ αυτό μοιάζει λιγότερο με έκρηξη χαράς και περισσότερο με μια βαθιά ανάσα που κρατιόταν για χρόνια.

Η “γαλανόλευκη” ήταν ήδη μεγάλη πριν πανηγυρίσει το World Cup στην άλλη άκρη του κόσμου. Είχε μάθει να κατοικεί στις κορυφές, είχε ολυμπιακό μετάλλιο, παγκόσμια και ευρωπαϊκό, World Cup.

Mόνο που το χρυσό μετάλλιο είχε ντυθεί ένδυμα απαγορευμένου καρπού. Ευτυχώς, ποτέ κανένα μέλος αυτής της ομαδάρας δεν πίστεψε ότι τα χρυσά… απαγορεύονται. Σαν να υπήρχε μια αόρατη επιφάνεια πάνω από το νερό, ένα λεπτό στρώμα γυαλιού που εμπόδιζε τα χέρια της να υψωθούν λίγο πιο πάνω. Κι όμως, κάθε φορά επέστρεφε με περισσότερη υπομονή και πίστη παρά απογοήτευση. Αυτό δεν έκανε και σε κάθε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα; Μέχρι που φέτος κατέκτησε το ευρωπαϊκό μετάλλιο που της έλειπε, στο Βελιγράδι.

Το Σίδνεϊ έγινε ο τόπος όπου αυτή η αόρατη επιφάνεια έσπασε. Έγινε θρύψαλα με τον φανταστικό θόρυβο των ομογενών από τη μία και με την ήρεμη βεβαιότητα των αθλητών του Θοδωρή Βλάχου, που γνωρίζουν πως έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους και απλώς περίμεναν να το παραδεχθεί η ιστορία που μέχρι τώρα τους έκανε κορδελάκια.

Απέναντι στην πανίσχυρη Ουγγαρία και σε ομάδες που έφτασαν στην Αυστραλία με γεμάτα ρόστερ και χωρίς εκπτώσεις στους στόχους τους, η ελληνική ομάδα πανηγύρισε νίκες απέναντι σε σπουδαίους αντιπάλους. Νίκησε όμως και τον πιο δύσκολο αντίπαλό της όλα αυτά τα χρόνια. Έκανε σκόνη τη λεπτή αμφιβολία που συνοδεύει κάθε διαρκή διεκδικητή και εκείνο το παράπονο: “μήπως τελικά η κορυφή ανήκει πάντα στους άλλους;”.

Ο αγώνας κύλησε όπως κυλά η ζωή. Με άρνηση να επιλέξει έναν μόνο πρωταγωνιστή. Ο Δημήτρης Σκουμπάκης όρθωσε το μεγάλο ανάστημά του σαν βράχος μέσα στο νερό σκοράροντας ξανά και ξανά, όμως ακόμη κι εκείνος δεν θα μπορούσε μόνος να σηκώσει το βάρος μιας ολόκληρης γενιάς. Όταν όλα έμοιαζαν να επιστρέφουν στην αβεβαιότητα και η ισοφάριση των Μαγυάρων στα τελευταία δευτερόλεπτα απειλούσε να ξαναγράψει το γνώριμο σενάριο της πικρίας, ο Στέλιος Αργυρόπουλος πήρε μια στιγμή και ένα “φτάνει πια” και τα έκανε αιωνιότητα.

Δώδεκα δευτερόλεπτα. Τόσα απέμεναν για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο θα θυμόμαστε αυτή την ομάδα. Οι αριθμοί θα καταγραφούν στα αρχεία. Τα 15 γκολ, το τελικό 15-14 θα καλυφθούν από το πρώτο χρυσό και από τα πρόσωπα που βγήκαν από το νερό αναζητώντας ο ένας τον άλλον. Θα σκεπαστούν από τα παιδιά στην κερκίδα και από τους Έλληνες της ομογένειας που είδαν μια ολόκληρη πατρίδα να ταξιδεύει μέχρι τον τόπο που κατοικούν, εργάζονται και μεγαλώνουν μέσα από ένα σκουφάκι και μια μπάλα.

Ο αθλητισμός μετρά μετάλλια, αλλά μετρά κι επιμονή. Μετρά υπομονή και σε τελική ανάλυση είναι οι ήττες που σε οδηγούν σε μια στιγμή δόξας. Η Εθνική ομάδα απέδειξε πως οι πιο μεγάλες κατακτήσεις δεν συμβαίνουν τη μέρα που ανεβαίνεις στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, αλλά με τα δεκάδες refuse to lose που λες και τις γλώσσες που βγάζεις απέναντι στις γκρίζες σκέψεις που συνοδεύουν τα δύσκολα αποτελέσματα. Τα ωραία θα έρθουν αν αρνείσαι να πιστέψεις ότι η μοίρα έχει ήδη αποφασίσει για σένα.

Αυτό το χρυσό μετάλλιο δεν αλλάζει την ιστορία αυτής της ομάδας, αλλά την ολοκληρώνει. Κανείς άνθρωπος, καμία ομάδα, καμία χώρα δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της μέσα από τις βεβαιότητές αλλά από την επιμονή όσων που δεν συμβιβάζεται με τα “σχεδόν” και τα περίπου. Έτσι, αυτή η καταπληκτική ομάδα κατέκτησε πρώτα τη δικαιοσύνη του χρόνου.