Tour de France II

Όπως έχουμε ήδη γράψει, ο κάθε ποδηλάτης έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, υπερτερεί σε κάποια και μειονεκτεί σε κάποια άλλα. Οι ικανότητες του καθενός προσδιορίζουν και το ρόλο του στην ομάδα. Υπάρχει όμως και ένας μικρός αριθμός αθλητών, οι οποίοι είναι προικισμένοι με τέτοιες ξεχωριστές ικανότητες, ώστε να έχουν το ίδιο καλά αποτελέσματα και στο βουνό και στο χρονόμετρο. Πρόκειται για τα μεγάλα φαβορί, τους πραγματικούς πρωταγωνιστές του Tour de France.


Η “ταυτότητα” των φαβορί

Ο Λοράν Φινιόν, Γάλλος ποδηλάτης που κατέκτησε το Tour de France (1983 & ’84), είχε πει πως για να διεκδικήσεις τη νίκη σε ένα γύρο τριών εβδομάδων
“πρέπει να ανεβαίνεις τα βουνά σαν τον αέρα, να τρέχεις το χρονόμετρο πιο γρήγορα από τον αέρα και να προσεύχεσαι να μη σε πάρει ο αέρας”.

Οι ποδηλάτες που ανεβαίνουν με ευκολία τις ατελείωτες ράμπες των βουνών είναι συνήθως μικρόσωμοι, ώστε να μπορούν να σπρώχνουν το βάρος τους στην ανηφόρα. Αντίθετα αυτοί που διακρίνονται στην ατομική χρονομέτρηση είναι πιο ογκώδεις και δυνατοί, ώστε να παράγουν περισσότερη ισχύ και συνεπώς υψηλότερες σταθερές ταχύτητες.



Αυτό που κάνει έναν αθλητή να συνδυάζει αυτές τις δυο ικανότητες σε υψηλό επίπεδο και τον διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους, οφείλεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:
α) στο μέγεθος της καρδιάς,
β) στο έργο (ισχύ) που μπορεί να παράγει και
γ) στην πνευματική δύναμη. Για να μη σας μπερδέψουμε με εξειδικευμένους όρους , απλά θα πούμε πως όσο μεγαλύτερη καρδιά έχει ένας αθλητής, τόσο περισσότερο μπορεί να οξυγονώνει τους μυς του.



Όσο περισσότερο οξυγονώνει τους μυς του, τόσο μεγαλύτερο έργο μπορεί να παράγει. Και όσο περισσότερο χρόνο μπορεί να διατηρεί την παραγόμενη ισχύ, τόσο πιο δύσκολο είναι για τους υπόλοιπους να τον ακολουθήσουν. Αν επιπλέον έχει την ψυχική δύναμη, εκεί που η κούραση και η εξάντληση “φρενάρει” τους υπόλοιπους, να αναπτύσσει τους μηχανισμούς της λεγόμενης “αυτοθυσίας” και να μένει “όρθιος” ψυχολογικά, τότε όλα γίνονται πιο εύκολα.



Είναι όμως τόσο εύκολο όσο ακούγεται; Ασφαλώς όχι. Ο λόγος; Απλός. Τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά σε όσους φιλοδοξούν να κατακτήσουν τη νίκη στον Γύρο, είναι αμέτρητα. Ας τα δούμε ένα ένα.




Η πρώτη εβδομάδα

Η πρώτη εβδομάδα του Γύρου αποτελεί μεγάλο εφιάλτη για τα φαβορί. Όπως λέγεται χαρακτηριστικά
“δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν, μπορούν όμως να τα χάσουν όλα”. Τα πρώτα ετάπ συνήθως τελειώνουν σε μαζικά σπριντ και διακρίνονται από νευρικότητα, πτώσεις, μεγάλες ταχύτητες και υψηλές θερμοκρασίες.



Οι ομάδες των σπρίντερ τα δίνουν όλα και πολλές φορές τα ρίσκα που παίρνουν, είτε για να φέρουν τον αρχηγό τους σε πλεονεκτικότερη θέση στην τελική ευθεία είτε για να εκμηδενίσουν την απόσταση από τυχόν αποσπασμένους ποδηλάτες, είναι μεγάλα και επικίνδυνα. Η κατάσταση επιδεινώνεται από τις δεκάδες ροτόντες – κυκλικές διασταυρώσεις – που βρίσκονται στους γαλλικούς δρόμους και την αφόρητη ζέστη που επικρατεί στα χαμηλά υψόμετρα των ετάπ σε ευθεία.



Οι ομάδες των φαβορί ακολουθούν συνήθως δυο στρατηγικές για να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους που παραμονεύουν στην άσφαλτο. Ή όλη η ομάδα πηγαίνει στο πίσω μέρος του πελοτόν ψάχνοντας για ασφάλεια ή αντίθετα πηγαίνει όσο πιο μπροστά μπορεί για να ελαχιστοποιήσει την πιθανότητα να βρεθεί μπλεγμένη σε ομαδική πτώση.



Το ζητούμενο πάντως για αυτές τις ομάδες είναι η συντήρηση δυνάμεων, ώστε οι αθλητές της να είναι ξεκούραστοι μόλις μπει η δεύτερη εβδομάδα και στο βάθος φανούν οι πρώτες κορυφές… Πριν αρχίσουμε όμως να ανεβοκατεβαίνουμε βουνά, ας ανοίξουμε μια χρήσιμη παρένθεση για να μάθουμε τις ειδικές βαθμολογίες του Tour de France.




Οι βαθμολογίες

Υπάρχουν τρεις κύριες βαθμολογίες στο Γύρο της Γαλλίας και ο προπορευόμενος αθλητής σε κάθε μια από αυτές αναγνωρίζεται από μια φανέλα με συγκεκριμένο χρώμα.




α) Γενική βαθμολογία – η κίτρινη φανέλα

Στο τέλος του πρώτου ετάπ βγαίνει η πρώτη γενική βαθμολογία. Από κει και μετά προστίθεται σε κάθε αθλητή ο χρόνος του ετάπ κάθε ημέρας και βγαίνει και η ανάλογη προσωρινή γενική βαθμολογία. Ο αθλητής που βρίσκεται στην πρώτη θέση, φοράει στη διάρκεια του αγώνα την κίτρινη φανέλα για να μπορούν να τον ξεχωρίζουν οι υπόλοιποι αλλά και οι θεατές. Την τελευταία μέρα του Γύρου ο ποδηλάτης που θα έχει τον μικρότερο συνολικό χρόνο στα 21 ετάπ είναι και ο μεγάλος νικητής.



Η φανέλα είναι κίτρινη γιατί οι σελίδες του αθλητικού γαλλικού περιοδικού “L’Auto”, πρόγονου της “L’Equipe”, (ο διευθυντής του οποίου, Ανρί Ντεγκράνζ, είχε την ιδέα για την διοργάνωση του πρώτου Tour de France το 1903), ήταν επίσης κίτρινου χρώματος. Η κίτρινη φανέλα πρωτοφορέθηκε στο Γύρο του 1919.




β) Βαθμολογία πόντων – η πράσινη φανέλα

Αυτή η βαθμολογία έχει να κάνει με τους πόντους που κερδίζουν οι σπρίντερ. Πρόκειται για τους πόντους που παίρνουν οι αθλητές ανάλογα με τη θέση που θα τερματίσουν σε κάθε ετάπ. Οι πόντοι διαφέρουν ανάλογα με το είδος του ετάπ.



Τα ετάπ ευθείας δίνουν περισσότερους πόντους (βαθμολογούνται οι πρώτοι 25), αντίθετα με αυτά του βουνού που δίνουν λιγότερους και βαθμολογούνται μόνο οι πρώτοι 15. Επίσης υπάρχουν και ενδιάμεσα σπριντ (συνήθως δυο με τρία σε κάθε ετάπ), στα οποία βαθμολογούνται οι πρώτοι τρεις.



Όποιος αθλητής έχει συγκεντρώσει τους περισσότερους πόντους στο τέλος του Γύρου, (και συνήθως είναι σπρίντερ) κερδίζει τον τίτλο του πιο σταθερού αθλητή.




γ) Βαθμολογία αναβάσεων – η λευκή φανέλα με τα κόκκινα πουά

Για να βγει ο “Βασιλιάς των βουνών” υπολογίζονται οι πόντοι που δίνονται στους ποδηλάτες μόλις περάσουν την κορυφή ενός βουνού. Οι πόντοι ποικίλλουν ανάλογα με τη δυσκολία της ανάβασης. Έτσι τα βουνά χωρίζονται σε πέντε τέτοιες κατηγορίες.



Αρχίζοντας από τα πιο εύκολα και αυξάνοντας τον βαθμό δυσκολίας, έχουμε τα βουνά της τέταρτης κατηγορίας, αυτά της τρίτης, της δεύτερης και της πρώτης. Υπάρχει μια ακόμη κατηγορία, η οποία περιλαμβάνει ότι πιο δύσκολο και εξαντλητικό υπάρχει στην ποδηλατική ανάβαση: Τα βουνά “εκτός κατηγορίας”, τους πραγματικούς εφιάλτες όλων των αθλητών.



Όσο πιο δύσκολη είναι η ανάβαση, τόσο περισσότεροι είναι οι πόντοι που δίνονται, ενώ παράλληλα αυξάνεται και ο αριθμός των αθλητών που τους μοιράζονται. Και εδώ, όποιος στο τέλος του Tour έχει τους περισσότερους πόντους, κερδίζει το “maillot a pois rouges” και αναδεικνύεται ως ο κορυφαίος αναβάτης της διοργάνωσης.




Υπάρχουν ακόμα τρεις βαθμολογίες μικρότερης σημασίας και είναι:


*Ο καλύτερος νέος αθλητής. Δίνεται σε ποδηλάτες που είναι κάτω των 25 ετών την 1η Ιανουαρίου της χρονιάς που διεξάγεται ο Γύρος. Ο νικητής φοράει άσπρη φανέλα.




*Ο πιο επιθετικός αθλητής. Δίνεται στους ποδηλάτες που επιχειρούν να ξεφύγουν από το πελοτόν εξαπολύοντας τρομερές επιθέσεις και διανύοντας δεκάδες δεκάδων χιλιομέτρων είτε μόνοι τους είτε σε μικρά γκρουπ. Ο πρώτος σε αυτή την κατηγορία δε φοράει κάποια ειδική φανέλα. Ξεχωρίζει όμως, επειδή το νούμερό του είναι λευκό σε κόκκινο φόντο αντίθετα με όλα τα υπόλοιπα που είναι μαύρα σε λευκό φόντο.




*Η καλύτερη ομάδα. Αυτή η βαθμολογία βγαίνει προσθέτοντας κάθε μέρα τους χρόνους των τριών καλύτερων αθλητών κάθε ομάδας. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα της καλύτερης ομάδας είναι οι αριθμοί των αθλητών της που είναι μαύροι πάνω σε κίτρινο φόντο και όχι σε λευκό όπως όλοι οι άλλοι.




Χρηματικά έπαθλα

Οι πόντοι για τους οποίους μιλήσαμε πριν, δίνουν και χρήματα. Όλα τα σπριντ, ενδιάμεσα και τελικά, όλα τα περάσματα από τις κορφές, όλες οι νίκες των ετάπ και όλοι οι νικητές των ειδικών κατηγοριών ανταμείβονται με χρηματικά έπαθλα.



Το 1903 δόθηκαν συνολικά 20.000 φράγκα στους νικητές. Πέρυσι το συνολικό ποσό που μοιράστηκε στους αθλητές ήταν
3 εκατομμύρια Ευρώ, με τον νικητή να παίρνει
450.000 Ευρώ. Παρόλο που τα ποσά που μοιράζονται στους αθλητές αυξάνονται κάθε χρόνο, είναι τέτοια τα συμβόλαια των επαγγελματιών ποδηλατών με τις ομάδες τους, που τα χρήματα του Tour μοιάζουν με ψίχουλα.



Αλλά είπαμε, αυτός ο αγώνας αντιπροσωπεύει τη δόξα. Πολύ εύστοχα αθλητές και παράγοντες αναφέρονται στο Tour de France ως το “ιερό δισκοπότηρο” της ποδηλασίας.



Τώρα λοιπόν που μάθαμε και το πως βαθμολογούνται και πληρώνονται οι ποδηλάτες, ας περάσουμε στα δύσκολα…




Ετάπ βουνού

Η ανάβαση και η κατάβαση ενός βουνού είναι ότι πιο θεαματικό έχει να προσφέρει η επαγγελματική ποδηλασία. Η αλήθεια είναι πως η γεωγραφία στάθηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρη με τη Γαλλία. Η Ιταλία διαθέτει τις Άλπεις και η Ισπανία τα Πυρηναία. Η Γαλλία όμως διαθέτει και τους δυο κολοσσούς μαζί. Άρα και διπλάσιες επιλογές στο σχεδιασμό του δικού της γύρου.




Η ανάβαση

Τα ετάπ του βουνού κρίνουν σε ένα τεράστιο ποσοστό τον τελικό νικητή. Εκεί φαίνονται πραγματικά οι μεγάλοι αθλητές. Μόλις μπει η δεύτερη εβδομάδα παραδοσιακά όλοι αρχίζουν να κοιτάνε προς τα πάνω. Στις δυο μεγαλύτερες οροσειρές της Κεντροδυτικής Ευρώπης. Εκεί όπου αρχίζει η πραγματική μάχη. Και εκεί όπου μια ομάδα αποδεικνύει αν είναι πραγματικά χρήσιμη στον αρχηγό της. Το βουνό δεν συγχωρεί. Οι κορφές διαδέχονται η μια την άλλη με την ένταση και τη δυσκολία να σπάνε το πελοτόν σε χίλια κομμάτια.



Είναι η ώρα των αναβατών και των φαβορί. Ο ρόλος της ομάδας σε αυτά τα ετάπ είναι να “προστατεύσει” τον αρχηγό της μέχρι την τελευταία κορφή, να υπάρχουν συνέχεια συναθλητές του που να είναι μπροστά του για να δημιουργούν το αεροδυναμικό κενό μέσα στο οποίο ο αρχηγός ξοδεύει μέχρι και 40% λιγότερη ενέργεια, και να σταματήσουν κάθε αντίπαλη επίθεση χρησιμοποιώντας ένα σωρό διαφορετικές στρατηγικές, ανάλογα με τις συνεχείς αλλαγές.



Οι αθλητές υποφέρουν στις αναβάσεις. Για να αντιληφθούμε για τι πράγμα μιλάμε, τα περάσματα από τις Άλπεις και τα Πυρηναία ισοδυναμούν σε κατανάλωση ενέργειας με την ανάβαση τριών (3) Έβερεστ. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, ο κάθε ποδηλάτης καίει κατά μέσο όρο σε κάθε ετάπ
10.000 θερμίδες!!!



Σύμφωνα με υπολογισμούς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των αναβάσεων σε συνδυασμό με την ώρα που διεξάγεται ο αγώνας (συνήθως από τις 11 το πρωΐ μέχρι τις 5.30 το απόγευμα) είναι σα να τρέξει ένας μαραθωνοδρόμος επτά μαραθώνιους σε δέκα ημέρες.



Ένα κομβικό σημείο για την κατανόηση των ετάπ στο βουνό, είναι η λεγόμενη κλίση κάθε ανάβασης. Όταν π.χ. οι ποδηλάτες ανεβαίνουν μια πλαγιά με κλίση 8% για 15χλμ, αυτό σημαίνει πως όταν διανύσουν 100 μέτρα θα έχουν ανέβει οκτώ.



Σταθείτε σε ένα σημείο, κοιτάξτε ένα τριώροφο σπίτι σε απόσταση 100 μέτρων και φτιάξτε μια φανταστική ευθεία από εκεί που στέκεστε μέχρι τη στέγη του σπιτιού. Αυτή την ευθεία των 100 μέτρων με τη συγκεκριμένη ανηφορική κλίση μεγαλώστε τη 150 φορές και θα έχετε μια γεύση ενός βουνού πρώτης κατηγορίας.



Τα ετάπ βουνού γίνονται ακόμα πιο δύσκολα όταν τερματίζουν σε ανηφόρα, γιατί τότε οι ποδηλάτες που τυχόν έχουν μείνει πίσω, δεν έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν μέρος του χαμένου χρόνου στην κατηφόρα. Το πιο δύσκολο ετάπ του Γύρου, το λεγόμενο “βασιλικό ετάπ”, τελειώνει σχεδόν πάντα σε ανηφόρα. Στη φετινή διοργάνωση πρόκειται για το 16ο ετάπ, που ξεκινάει από το Ορτέζ και καταλήγει σε μια από τις γνωστότερες κορφές των Πυρηναίων, το Κόλ ντ’Ομπίσκ, μία ατελείωτη ανάβαση 17 χιλιομέτρων με μέσο όρο κλίσης 7%.




Η κατάβαση

Όσο δύσκολη και επίπονη είναι η ανάβαση ενός βουνού, άλλο τόσο επικίνδυνη και ιλιγγιώδης είναι η κατάβασή του. Η κατηφόρα δίνει την ευκαιρία σε αυτούς που ρισκάρουν να καλύψουν χρονικές διαφορές και να ενσωματωθούν εκ νέου είτε με το πελοτόν είτε με το προπορευόμενο γκρούπ. Αυτό απαιτεί υψηλή τεχνική κατάρτιση και ακόμα υψηλότερο βαθμό ρίσκου.



Υπάρχουν αθλητές που ειδικεύονται στις καταβάσεις και προσφέρουν μοναδικό θέαμα στα ετάπ του βουνού. Πολλές φορές οι μοτοσυκλέτες που μεταφέρουν τους κάμεραμέν αδυνατούν να ακολουθήσουν τις ταχύτητες με τις οποίες κατεβαίνουν οι ποδηλάτες και οι οποίες φτάνουν μερικές φορές τα 90 και τα 100 χλμ την ώρα.



Αυτό όμως που έχει καταφέρει ένας συγκεκριμένος αθλητής σε κατάβαση, πολύ δύσκολα θα ξεπεραστεί από κάποιον συνάδελφό του στο μέλλον. Μιλάμε για μια από τις γραφικότερες φιγούρες της ιστορίας του Tour de France, τον θεόμουρλο Γάλλο Αρμάντ ντε λας Κουεβάς, τον επονομαζόμενο “Ναπολεόν”, ο οποίος στο Γύρο του 1992 ως μέλος της ισπανικής ομάδας “Μπανέστο” (με αρχηγό τον μεγάλο Μιγκέλ Ιντουράιν) κατέβηκε ένα βουνό των Άλπεων πιάνοντας τα 112 χλμ την ώρα.



Η απόλυτη τρέλα αν συνυπολογίσουμε το γεγονός πως οι ποδηλάτες τότε είχαν απόλυτα εκτεθειμένο στους κινδύνους μιας ενδεχόμενης πτώσης, εκτός από το κορμί τους και το κεφάλι τους, μιας και η χρήση του κράνους δεν είχε γίνει ακόμα υποχρεωτική.



Δεν έχει νόημα να μπούμε σε περισσότερες τεχνικές η στρατηγικές λεπτομέρειες. Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσετε όλα αυτά που είπαμε, είναι να δείτε ζωντανά ένα ετάπ βουνού. Το τηλεοπτικό κανάλι Eurosport μεταδίδει καθημερινά σε ζωντανή σύνδεση όλα τα ετάπ του Γύρου της Γαλλίας. Από αυτό το Σάββατο αρχίζουν οι αναβάσεις και αξίζει τον κόπο να τις παρακολουθήσετε. Εκεί όμως που σίγουρα πρέπει να σταθούμε είναι οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθενται οι ποδηλάτες.




Οι κίνδυνοι

Οι ποδηλάτες μπορεί να αντιμετωπίσουν ανα πάσα στιγμή αστάθμητους παράγοντες, μέσα στους οποίους ενέχει ο κίνδυνος είτε του τραυματισμού είτε της λεγόμενης “κρίσης”. Τέτοιοι παράγοντες είναι οι καιρικές συνθήκες, τα τεχνικά απρόοπτα, οι πτώσεις και η λάθος τροφοδοσία του οργανισμού με τις απαραίτητες ουσίες. Μην ξεχνάμε πως η ποδηλασία είναι το μοναδικό άθλημα στον κόσμο, του οποίου οι αθλητές τρώνε κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής του. Και πως επίσης είναι το μοναδικό τόσο ακραίο άθλημα με απόλυτη απουσία (εκτός του κράνους) προστατευτικού εξοπλισμού.



Οι καιρικές συνθήκες παίζουν βασικό ρόλο στο Tour, αφού από την αφόρητη ζέστη στα ετάπ ευθείας οι αθλητές υποφέρουν στα βουνά από κρύο, βροχή ακόμα και χαλάζι. Μην απορήσετε όταν δείτε τους θεατές να δίνουν εφημερίδες στους ποδηλάτες πάνω στις κορφές των αναβάσεων. Οι εφημερίδες τοποθετούνται μέσα από τις φανέλες για να προστατεύσουν τους αθλητές από το κρύο. Η χρήση του κράνους ήταν παλιότερα προαιρετική στον Γύρο, όμως μετά το θάνατο του Αντρέι Κίβιλεφ το 2003 είναι πλέον υποχρεωτική για όλους τους αθλητές.



Ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του Γύρου είναι η βροχή. Οι βρεγμένοι δρόμοι είναι κίνδυνος θάνατος για τους αθλητές, ειδικά στις καταβάσεις και στα σπριντ. Οι συνηθέστεροι τραυματισμοί είναι τα κατάγματα της κλείδας, οι εξαρθρώσεις των ώμων και τα χτυπήματα στα γόνατα. Υπάρχει όμως ακόμα χειρότερος εφιάλτης στις καταβάσεις και είναι η ομίχλη που αρκετά συχνά κάνει την εμφάνισή της στα μεγάλα υψόμετρα.



Όπως είπαμε πιο πριν, κάθε ποδηλάτης καίει καθημερινά γύρω στις 10.000 θερμίδες. Αυτό σημαίνει πως για να αντέξει ο οργανισμός του, χρειάζεται απαραίτητα τροφοδοσία κατά τη διάρκεια του αγώνα. Τέτοιες ουσίες είναι εκτός από το νερό, οι υδατάνθρακες, οι πρωτεΐνες, οι ηλεκτρολύτες, τα μεταλλικά στοιχεία, τα άλατα. Στη διάρκεια της διαδρομής υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία τροφοδοσίας, όπου οι ποδηλάτες παίρνουν τα χαρακτηριστικά τσαντάκια από ανθρώπους της ομάδας με όλα τα απαραίτητα προς πόση και βρώση.



Αν ένας αθλητής δεν εφοδιάσει κατάλληλα τον οργανισμό του κατά τη διάρκεια του αγώνα, κινδυνεύει να υποστεί τη λεγόμενη “κρίση”. Η κρίση είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων, όπως η κούραση, η εξάντληση, η κακή διατροφή. Όταν ο αθλητής βρεθεί σε κρίση, το σώμα παύει να τον υπακούει. Συνήθως μαζί με τη σωματική, ακολουθεί και η ψυχολογική κατάρρευση και τα αποτελέσματα μπορεί να είναι μοιραία.



Μια τέτοια κρίση έπαθε πέρυσι ο Φλόιντ Λάντις και έχασε όλες τις ελπίδες του για την τελική νίκη. Μετά βέβαια μίλησε η ντόπα με τη μορφή της συνθετικής τεστοστερόνης, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα το εξετάσουμε άλλη στιγμή.




Aπολαύστε πέντε βίντεο με θέμα τον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας



Δείτε ένα 3D φιλμάκι με την παρουσίαση των 21 ετάπ του φετινού Tour de France.








1999. Στο Σεστριέρ των Άλπεων ο Λανς Άρμστρονγκ βάζει το «τούρμπο» και φεύγει. Περνάει όποιον βρίσκει μπροστά του σα σταματημένο, τερματίζει πρώτος στο ετάπ και ουσιαστικά «καθαρίζει» το πρώτο του Tour de France. Θα ακολουθήσουν άλλα έξι.








2003, ένατο ετάπ. Ο Βινόκουροφ (ίσως το μεγαλύτερο φαβορί του φετινού Γύρου) έχει επιτεθεί στην ανηφόρα. Οι Λανς Άρμστρονγκ και Χοσέμπα Μπελόκι (1ος και 2ος της γενικής αντίστοιχα) κατεβαίνουν του σκοτωμού για να καλύψουν τη διαφορά. Το λάστιχο του Μπελόκι (του ποδηλάτη που ίσως δυσκόλεψε τον Άρμστρονγκ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στα εφτά χρόνια της παντοδυναμίας του Τεξανού) υπερθερμαίνεται από την καυτή άσφαλτο (50ο C στην επιφάνεια του δρόμου) και διαλύεται, με αποτέλεσμα ο Ισπανός να υποστεί μια τρομερή πτώση με πολλαπλά κατάγματα και να εγκαταλείψει τον αγώνα. Ο Άρμστρονγκ για να αποφύγει τη σύγκρουση κόβει δρόμο μέσα από τα χωράφια, σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα ατυχήματα του Tour τα τελευταία χρόνια.








1998. Πάρτε μια γεύση από τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν αρκετές φορές στα ετάπ των Άλπεων και των Πυρηναίων. Ο «συγχωρεμένος» Μάρκο Παντάνι, ο περίφημος «πειρατής» των βουνών, αναγκάζεται να σταματήσει για να φορέσει το αδιάβροχο και να συνεχίσει την κατάβαση – καρμανιόλα.








1997. Στη διάρκεια του τελικού σπριντ στο 6ο ετάπ, ο Βέλγος σπρίντερ Τομ Στιλς, θεωρώντας πως ο Γάλλος Φρεντερίκ Μονκασάν τον κλείνει αντικανονικά, του πετάει κατακέφαλα το μπουκάλι με το νερό. Αποτέλεσμα; Η άμεση αποβολή του από το Tour.








Στο τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος για το Tour de France, το
SPORT 24 θα αναλύσει τα ετάπ της χρονομέτρησης, θα σας παρουσιάσει τις πέντε πιο δύσκολες και ιστορικές κορυφές του αγώνα και θα σας “γνωρίσει” τους πέντε κορυφαίους ποδηλάτες όλων των εποχών. Τέλος θα κάνουμε και μια αναφορά στο ντόπινγκ, το μεγαλύτερο πρόβλημα που μαστίζει τη σύγχρονη επαγγελματική ποδηλασία.