Con(quis)tador!

Παρελθόν αποτελεί από χθες ο 96ος Γύρος Γαλλίας μετά την ολοκλήρωση του 21ου ετάπ και την παρέλαση των αθλητών στα Ηλύσια Πεδία. Μεγάλος νικητής αναδείχθηκε ο Ισπανός Alberto Contador, κατακτώντας έτσι το 2ο Tour της καριέρας του και συνεχίζοντας την ισπανική κυριαρχία για 4η σερί χρονιά μετά τις νίκες του Pereiro το 2006, του ιδίου το 2007 και του Sastre πέρυσι. Μαζί με τον Contador ανέβηκαν στο βάθρο ο Andy Schleck και ο Lance Armstrong.

Το Tour de France είχε πολλές ενδιαφέρουσες στιγμές, πρόσφερε για μια ακόμα χρονιά συγκινήσεις, θέαμα, εκπλήξεις. Ίσως όχι τόσο πολύ στο κορυφαίο επίπεδο, αφού ο Contador έδειξε ότι δεν είχε αντίπαλο για την κατάκτηση της 1ης θέσης στη γενική. Η μάχη για την κορυφή μετατράπηκε τελικά σε – άνιση – μονομαχία για δυο, με τον Andy Schleck να προσπαθεί, αλλά να μην καταφέρνει να προβληματίσει τον Ισπανό. Μεγάλο γεγονός φυσικά του φετινού αγώνα, ήταν η επανεμφάνιση του Lance Armstrong, ο οποίος με την είσοδό του στο βάθρο απέδειξε πόσο μεγάλος αθλητής είναι.



Οι διοργανωτές προσπάθησαν να δώσουν κάτι καινούργιο, θέλοντας να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι και την τελευταία μέρα του αγώνα. Έτσι τοποθέτησαν στο 20ο ετάπ την ανηφόρα του Mont Ventoux, ελπίζοντας ότι ο Γύρος θα μπορούσε να κριθεί στο σεληνιακό τοπίο της κορυφής του, όμως η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα δεν τους πήγαν έτσι όπως τα είχαν σκεφτεί. Στο Mont Ventoux δεν έγινε απολύτως τίποτα (σε σχέση με τη γενική), ενώ νωρίτερα, την πρώτη εβδομάδα, το τριπλό πέρασμα από τα Πυρηναία ήταν σα να μην έγινε. Οι άνθρωποι του Tour τοποθέτησαν τις κορφές των αναβάσεων μακριά από τον τερματισμό, με αποτέλεσμα να μας στερήσουν επιθέσεις, θέαμα και αλλαγές.



Έτσι κι αλλιώς όμως, το Tour de France είναι το μεγαλύτερο ετήσιο αθλητικό γεγονός στον κόσμο. Πάνω από 2 δισεκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο παρακολούθησαν τα 21 ετάπ, ενώ γύρω στα 15 εκατομμύρια θεατές βρέθηκαν αυτές τις 23 μέρες στο δρόμο για να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους. 180 αθλητές από 20 ομάδες ξεκίνησαν τη μεγάλη προσπάθεια στις 4 Ιουλίου και τρεις εβδομάδες αργότερα τερμάτισαν στο Παρίσι οι 156 από αυτούς, έχοντας διανύσει συνολικά 3.459.5 χιλιόμετρα στον πιο δύσκολο ποδηλατικό αγώνα του κόσμου. Ας δούμε όμως αναλυτικά τι έγινε στον φετινό Γύρο της Γαλλίας:

Τελική γενική κατάταξη (κίτρινη φανέλα):

1. Alberto Contador (Astana) 85:48:35

2. Andy Schleck (Team Saxo Bank) 0:04:11

3. Lance Armstrong (Astana) 0:05:24

4. Bradley Wiggins (Garmin Slipstream) 0:06:01

5. Frank Schleck (Team Saxo Bank) 0:06:04

6. Andreas Kloeden (Astana) 0:06:42

7. Vincenzo Nibali (Liquigas) 0:07:35

8. Christian Vande Velde (Garmin Slipstream) 0:12:04

9. Roman Kreuziger (Liquigas) 0:14:16

10. Christophe Le Mevel (Francaise des Jeux) 0:14:25




Alberto Contador – ο μεγάλος νικητής



Ο Alberto Contador ήταν ο δίκαιος νικητής του 96ου Tour de France, αφού με τις εμφανίσεις του δεν άφησε σε κανέναν το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης της απόλυτης ανωτερότητάς του. Ο Ισπανός δυο χρόνια μετά την 1η του νίκη, έδειξε φοβερά βελτιωμένος στο χρονόμετρο, ενώ πάνω στα βουνά δεν υπήρξε απλά ο καλύτερος, αλλά και ο πιο σταθερός. Ο Contador είναι αυτή τη στιγμή ο κορυφαίος ποδηλάτης στον κόσμο στους Γύρους των 3 εβδομάδων.



Στο φετινό Tour κανένας δεν μπόρεσε να του επιτεθεί στα βουνά και να τον αφήσει πίσω, ενώ αντίθετα, όποτε επιτέθηκε ο ίδιος κανείς δεν μπόρεσε να τον ακολουθήσει. Ο τρόπος που ανεβαίνει, η ευκολία με την οποία «χορεύει» πάνω στο ποδήλατο όταν κάνει ορθοπεταλιά, δεν έχουν σύγκριση. Στο δε χρονόμετρο απέδειξε ότι «έχει» πλέον και τους σπεσιαλίστες, όπου και όποτε θέλει. Και όλα αυτά τρέχοντας με μια ομάδα η οποία δεν ήταν 100% αφοσιωμένη σε αυτόν, αφού υπήρχε και άλλος αρχηγός.



Δεν είχε και πολύ άδικο, όταν δήλωσε σε χθεσινή συνέντευξη πως έτρεξε δυο Γύρους, έναν στον δρόμο και έναν στο ξενοδοχείο. Η απόσταση που δημιούργησε ο Lance (μην ξεχνάμε ότι ο Ισπανός ήταν ήδη ο αρχηγός της ομάδας, όταν έφτασε ο Αμερικανός) και ο μύχιος πόθος του Bruyneel να δει τον Armstrong στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, δημιούργησαν μεγάλες τριβές στους κόλπους της Astana. Όμως ο Contador δεν άφησε τίποτα από αυτά να τον επηρεάσει, έκανε τον αγώνα του (ακόμα και κόντρα σε παράλογης λογικής τακτικές, όπως στο Arcalis όπου κατηγορήθηκε ότι επιτέθηκε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του μάνατζερ) και επιβραβεύτηκε με την τελική νίκη συν τα δυο ετάπ που κέρδισε.



Όσο και αν γκρινιάζουν κάποιοι, αυτός και ο Andy ήταν οι μοναδικοί από τα φαβορί που πρόσφεραν φέτος θέαμα. Και αν δεν υπήρχε ο Lance, ο Ισπανός θα είχε καθαρίσει τον Γύρο με πολύ μεγαλύτερες διαφορές. Όσο για το ετάπ που επιτέθηκε στους δυο Schleck, κάνοντας τον Kloeden να χάσει επαφή, εμένα μου φτάνει (και μου περισσεύει) η δήλωσή του ότι είχε πάρει το ok του Γερμανού πριν φύγει. Από τη στιγμή που ο Kloeden δεν αμφισβήτησε τα λεγόμενα του Ισπανού, ότι και αν λένε όλοι οι υπόλοιποι, μικρή σημασία έχει.

Άλλωστε σκοπός μιας ομάδας που στοχεύει τη νίκη στη γενική, είναι η 1η θέση. Αν ο Bruyneel ήθελε να σχεδιάσει κατά τέτοιο τρόπο τη στρατηγική του, ώστε να βάλει 3 Astana στο βάθρο, αυτό είναι ματαιοδοξία. Δεν αντιλέγω ότι θα ήταν μοναδικό και εντυπωσιακό αν είχε γίνει, όμως το 1-2-3 δεν είναι δυνατόν να είναι αυτοσκοπός στην ποδηλασία. Όσοι λοιπόν κατηγορούν τον Contador για κουταμάρα, απειθαρχία, εγωιστική συμπεριφορά και διάφορα άλλα, η απάντηση είναι απλή όσο και αποστομωτική:



Στα 26 του έχει ήδη 4 μεγάλους γύρους στο παλμαρέ του. Στα 26 του έχει πετύχει κάτι που μόνο άλλοι 4 ποδηλάτες έχουν καταφέρει στην ιστορία του αθλήματος, να κερδίσει δηλαδή κάθε έναν από τους 3 μεγάλους Γύρους τουλάχιστον μια φορά. Στα 26 του έχει κατακτήσει 2 γύρους Γαλλίας που ίσως να ήταν 3 αν δεν είχε απαγορευτεί πέρυσι η συμμετοχή της Astana. Και κάτι τέτοιο δεν το καταφέρνεις, αν είσαι κουτός, απείθαρχος και εγωιστής. Όλοι αυτοί που τον κατηγορούν, ας μου φέρουν μια δήλωση κατά του Contador από οποιοδήποτε ποδηλάτη (συναθλητή ή αντίπαλο) στους αγώνες που έχει κερδίσει. Η πιο πρόσφατη που θυμάμαι εγώ, έγινε μόλις προχθές από τον μεγάλο του αντίπαλο Andy Schleck, ο οποίος είπε στους δημοσιογράφους ότι ο Ισπανός είναι ένας gentleman.



Πριν κλείσω το κεφάλαιο του Contador, θέλω να προσθέσω ότι ο Ισπανός ασφαλώς και δεν είναι τέλειος. Είναι ακόμα μικρός και το μεγαλύτερο μείον του είναι η απειρία του. Κάτι που φάνηκε στο φετινό Paris – Nice ή και στο 3ο ετάπ του Tour. Όμως δεν γίνεται να κατηγορείς κάποιον επειδή είναι άπειρος στα 26 του. Ούτε – πολύ περισσότερο – μπορείς να τον συγκρίνεις με τον Lance Armstrong σε θέματα εμπειρίας. Ο Αμερικανός ξέρει τον Γύρο Γαλλίας όσο κανείς. Ή μάλλον, τον ξέρει καλύτερα από όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί. Κοντεύει όμως τα 38 τη στιγμή που ο Contador δεν είναι ακόμα 27. Η σύγκριση λοιπόν είναι άδικη. Όπως θα ήταν τελείως άδικο από την άλλη μεριά, να πει κάποιος ότι ο Ισπανός στα 26 του έχει 2 Tour (συν το Giro και τη Vuelta), ενώ στην ίδια ηλικία ο Αμερικανός δεν είχε απολύτως τίποτα.




Andy Schleck – το μέλλον είναι εδώ



Ο μικρότερος από τα δυο αδέρφια Schleck (απ)έδειξε ότι το μέλλον του ανήκει. Απαλλαγμένος από την παρουσία του Sastre, είχε σαφώς μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων από την ομάδα του και αμέσως μόλις φάνηκε ότι βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση από τον Frank, έγινε και επίσημα ο αρχηγός της Saxo Bank. Ο Andy κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τη λευκή φανέλα του καλύτερου νέου αθλητή και στα 25 του δείχνει έτοιμος να κάνει το δεύτερο μεγάλο βήμα.



Το πρώτο το έκανε φέτος ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του στο βάθρο. Χρησιμοποίησε και φέτος το μεγάλο του όπλο που είναι οι ανηφόρες και βελτιώθηκε αισθητά στη σταθερότητα. Όμως για να μπορέσει να απειλήσει ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να βελτιωθεί και στο χρονόμετρο. Μην ξεχνάμε ότι φέτος ήταν το Tour με τα δεύτερα λιγότερα χιλιόμετρα χρονόμετρου στην ιστορία. Εκεί υστερεί ο Λουξεμβούργιος αθλητής, είναι όμως πολύ νέος και έχει όλα τα περιθώρια ανοιχτά μπροστά του. Αν χρειάζεται ένα παράδειγμα, αυτό δεν είναι άλλο από του Contador.



Ο Andy ήταν ο μόνος ποδηλάτης που προκάλεσε τον Ισπανό πάνω στα βουνά. Δεν κατάφερε βέβαια ποτέ να τον ξεκολλήσει από τη ρόδα του, όμως ο μικρός Schleck διαθέτει και ταλέντο και χαρακτήρα και ικανότητες και ψυχολογία για να ανέβει επίπεδο. Σίγουρα θα είναι ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές των επόμενων χρόνων. Κορυφαία στιγμή του φέτος υπήρξε η ανάβαση στο Mont Ventoux, όπου έκανε όλη την ανηφόρα μπροστά, κουβάλησε όλα τα φαβορί μόνος του στην κορυφή χωρίς την παραμικρή βοήθεια, ενώ στη μισή διαδρομή κοιτούσε συνεχώς πίσω ψάχνοντας τρόπο να ανεβάσει τον αδερφό του στο βάθρο. Δεν τα κατάφερε τελικά, αλλά ήταν συγκινητικός.




Lance Armstrong – ο πρωταθλητής είναι εδώ



Και μόνο το γεγονός ότι είναι σχεδόν 38 ετών, επανήλθε στην ενεργό δράση μετά από 3.5 χρόνια και θα βρίσκεται στο βάθρο του Παρισιού, δείχνει (γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξει) πόσο μεγάλος αθλητής είναι ο Lance Armstrong. Ο Αμερικανός – πέρα από τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες του καθενός – είναι ένας γεννημένος πρωταθλητής, ένας ποδηλάτης φτιαγμένος από τα υλικά των πολύ μεγάλων και μια τεράστια προσωπικότητα παγκόσμιας εμβέλειας.



Νομίζω ότι η παρουσία του στο 3ο σκαλί του βάθρου είναι η κορυφαία στιγμή του φετινού Γύρου Γαλλίας, μια ζωντανή απόδειξη ότι η θέληση και η ικανότητα δεν γνωρίζουν όρια. Προσωπικά μπορεί να χαίρομαι για τη νίκη του Contador (αφού στην Ισπανία γνώρισα και αγάπησα την ποδηλασία), μπορεί να με ικανοποιεί η παρουσία του Andy Schleck που αποτελεί εγγύηση για μεγάλες μάχες στο μέλλον, όμως τίποτα από αυτά δεν συγκρίνεται με τον θαυμασμό που ένιωσα βλέποντας τον Mellow Johnny πάνω στο βάθρο μετά από 4 χρόνια.



Και είναι κρίμα για τον Armstrong, για το Tour, για ολόκληρη την ποδηλασία, που δεν μπόρεσε να φορέσει την κίτρινη φανέλα μετά το ομαδικό χρονόμετρο για αυτά τα «καταραμένα» 22 εκατοστά του δευτερολέπτου. Το άξιζε όσο κανείς άλλος, το ήθελε όσο κανείς άλλος, στεναχωρήθηκε όσο κανείς άλλος. Ο Αμερικανός για πρώτη φορά έμαθε τι σημαίνει να αμύνεσαι στις επιθέσεις, αφού δέχτηκε πολλές και δεν μπόρεσε να απαντήσει σε όλες. Όμως έδειξε απλόχερα δεξιά και αριστερά τι σημαίνει να είσαι και να νιώθεις νικητής.

Στις Άλπεις έμεινε πίσω, βρήκε όμως τη δύναμη να αντεπιτεθεί και να φτάσει πάλι τα υπόλοιπα φαβορί. Στο Mont Ventoux δεν άφησε τον Frank Schleck να του φύγει ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ενώ στην αρχή του Γύρου, στο 3ο ετάπ, έδωσε ένα μεγάλο μάθημα σε όλους τους μεγάλους του αγώνα. Ήταν ο μόνος που κατάλαβε το παιχνίδι που ετοίμαζε ο αέρας και κέρδισε 40 δευτερόλεπτα απέναντι στα υπόλοιπα φαβορί. Η εμπειρία του τον κράτησε συνεχώς ψηλά και η νοοτροπία του νικητή τον ανέβασε ξανά στο βάθρο, παρά το γεγονός ότι είχε να αντιμετωπίσει την πιο ταλαντούχα νέα γενιά των τελευταίων χρόνων, αλλά και μια πλειάδα έμπειρων και φτασμένων αθλητών στη μεγαλύτερη συγκέντρωση φαβορί σε ένα Tour από την εποχή του Miguel Indurain.



Υπήρξαν βέβαια και τα προβλήματα, με μεγαλύτερο τον Alberto Contador. Κατά τη γνώμη μου, η επιλογή του Armstrong να τρέξει με μια ομάδα που είχε στις τάξεις της το Νο 1 φαβορί για την κατάκτηση της νίκης, ήταν δίκοπο μαχαίρι. Ο Αμερικανός από τη μια, ήθελε να τρέξει μόνο μαζί με τον Bruyneel, με τον οποίο είχε κερδίσει τους 7 Γύρους. Η «ατυχία» του ήταν ότι βρέθηκε στη μοναδική ομάδα που διέθετε τον μοναδικό αθλητή, τον οποίο δεν θα μπορούσε να κοντράρει στον αγώνα ο Lance. Και επειδή ο Αμερικανός είναι παλιά καραβάνα, προσπάθησε να στριμώξει ψυχολογικά τον Ισπανό, θέλοντας να πάρει εκεί το πάνω χέρι. Κάποιες – λίγες – στιγμές φάνηκε να το καταφέρνει, αλλά τελικά επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά η φράση του Miguel Indurain: ο αγώνας βάζει τον καθένα στη θέση του.



Ας μη σταθούμε όμως περισσότερο στο περίεργο κλίμα που επικράτησε αυτές τις 3 εβδομάδες στην Astana, θα ήταν άδικο και για τους δυο αρχηγούς της. Του χρόνου ο Lance θα αγωνίζεται με την Radio Shack, κατά πάσα πιθανότητα με μάνατζερ τον Bruyneel, έχοντας πλέον στη διάθεσή του μια ομάδα αποκλειστικά αφιερωμένη σε αυτόν. Και έτσι – όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα – ο Αμερικανός θα απολαύσει όσο του αξίζει τον «δικό του» αγώνα. Και μαζί του, θα απολαύσουμε και εμείς το come back ενός μεγάλου πρωταθλητή, που ξαναβρίσκεται ανάμεσά μας, όχι για τα λεφτά ούτε και για τη δόξα (αυτά ήδη τα έχει κερδίσει), αλλά, όπως μου έλεγε χθες ένας φίλος, «for the love of the game»…




Οι ευχάριστες εκπλήξεις



Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος υπήρξαν εκείνοι οι αθλητές που με την αγωνιστική τους συμπεριφορά έδειξαν ότι μπορούν να κάνουν την υπέρβαση, δημιουργώντας τις ευχάριστες εκπλήξεις του Γύρου Γαλλίας. Δικαιωματικά, νομίζω, η πρώτη θέση σε αυτή την άτυπη κατάταξη ανήκει στον Βρετανό Bradley Wiggins, ο οποίος κατάφερε να τερματίσει στην 4η θέση της γενικής, εκπλήσσοντας τους πάντες με την απόδοσή του κυρίως στα βουνά, όπου ανέβηκε μαζί με τους μεγάλους, χάνοντας επαφή μόνο στα τελευταία δυο χιλιόμετρα του Ventoux. Ο Wiggins, διπλός Ολυμπιονίκης στην πίστα (Αθήνα και Πεκίνο), έκανε το μεγάλο άλμα και άφησε μεγάλες υποσχέσεις για το μέλλον.



Από εκεί και μετά, οι δυο «μικροί» της Liquigas, Nibali και Kreuziger, έδειξαν ότι θα πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα χρόνια και πλαισίωσαν στην κατάταξη της λευκής φανέλας τον Andy Schleck, τερματίζοντας αμφότεροι στην πρώτη δεκάδα της γενικής. Έκπληξη ήταν και η παρουσία των Fumiyuki Beppu και Yukiya Arashiro. Οι δυο Ιάπωνες είναι οι πρώτοι στην ιστορία του Tour που καταφέρνουν να τερματίσουν τον αγώνα. Τέλος, να αναφέρουμε τον Brice Feillu, ο οποίος έτρεξε τον Γύρο ως δανεικός στην Agritubel, κατόρθωσε να κερδίσει ένα ετάπ και τερμάτισε ως ο καλύτερος αθλητής της ομάδας του στη γενική.




Οι δυσάρεστες εκπλήξεις



Αρχίζουμε πρώτα με τα φαβορί που απογοήτευσαν. Τρεις ήταν οι αθλητές που έφτασαν στο Μονακό φιλοδοξώντας να διεκδικήσουν την κίτρινη φανέλα και κυριολεκτικά καταποντίστηκαν. Ο περσινός νικητής Carlos Sastre φάνηκε ότι δεν ήταν σε καλή κατάσταση και τερμάτισε τελικά στη 17η θέση της γενικής (0:26:21), έχοντας και μια άτυχη στιγμή, όταν σε συνέντευξη Τύπου ξέσπασε κατά των δημοσιογράφων, ζητώντας συγνώμη λίγες μέρες αργότερα. Η δήλωσή του μετά τον τερματισμό στο Παρίσι ότι θέλει να εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης, δείχνει την άσχημη ψυχολογική του κατάσταση.



Ακόμα χειρότερη ήταν η εμφάνιση του 2ου τα δυο προηγούμενα χρόνια Cadel Evans, ο οποίος δεν φάνηκε ποτέ και πουθενά, τερματίζοντας τελικά στην 30η θέση της γενικής, 0:45:24 πίσω από τον Contador. Η Silence Lotto είναι πολύ δυσαρεστημένη μαζί του και οι φήμες τον τοποθετούν ήδη στην Radio Shack. Τέλος, ο Denis Menchov πλήρωσε την κούραση από τη νίκη του στον Γύρο Ιταλίας και τερμάτισε 51ος (1:1704). Πέρα από τους αθλητές που απογοήτευσαν, υπήρξε και μια ομάδα που μπήκε στο στόχαστρο ειδικών και μη. Πρόκειται για την Garmin Slipstream με τη γνωστή ιστορία στο 14ο ετάπ, όταν έκανε ότι μπορούσε για να στερήσει από τον George Hincapie την ευκαιρία να φορέσει την κίτρινη φανέλα. Οι Garmin χωρίς φανερό λόγο κατάφεραν να αφήσουν τον συμπατριώτη τους χωρίς την φανέλα, προκαλώντας τα αρνητικά σχόλια όλων και την οργή των Bruyneel και Armstrong.



Εξωαγωνιστικά είχαμε τον 5ο θάνατο στην ιστορία του Tour. Μετά τους Simpson και Casartelli, έναν θεατή τη δεκαετία του ’30 και ένα παιδάκι το 2002, φέτος ήταν μια γυναίκα 61 ετών που παρασύρθηκε από μια μοτοσυκλέτα συνοδείας και τραυματίστηκε θανάσιμα. Μελανό σημείο ήταν και οι πυροβολισμοί από αεροβόλο που δέχτηκαν στη διάρκεια του αγώνα οι Oscar Freire και Julian Dean, χωρίς ευτυχώς να τραυματιστούν σοβαρά.

Τελική βαθμολογία πόντων (πράσινη φανέλα):

1. Thor Hushovd (Cervelo Test Team) 280 π.

2. Mark Cavendish (Team Columbia) 270 π.

3. Gerald Ciolek (Team Milram) 172 π



Εδώ είχαμε τη μεγάλη μονομαχία ανάμεσα στον τελικό νικητή Thor Hushovd και τον πολυνίκη του φετινού Tour, Mark Cavendish. Εκτός από το 1ο ετάπ, που στη συγκεκριμένη βαθμολογία προηγήθηκε ο Fabian Cancellara, την πράσινη φανέλα σε αυτή τη διοργάνωση μονοπώλησαν οι δυο σπρίντερ με αρκετές μάλιστα εναλλαγές μεταξύ τους. Αρχικά ο Βρετανός έφτιαξε μια μεγάλη διαφορά, την οποία όμως ροκάνισε σιγά σιγά ο Hushovd, εκπλήσσοντας θετικά πολλούς με την αγωνιστική συμπεριφορά του στις Άλπεις. Τελικά ο Cavendish αναγνώρισε ιπποτικά την ανωτερότητα του αντιπάλου του. Ο Thor Hushovd κερδίζει για 2η φορά την πράσινη φανέλα, αφού είχε αναδειχθεί νικητής στους πόντους και στο Tour του 2005, ενώ ο Βρετανός είναι ένας από τους ελάχιστους ποδηλάτες στην ιστορία του αγώνα που κερδίζει 6 ετάπ, όχι όμως και τους πόντους.




Τελική βαθμολογία βουνών (κόκκινη φανέλα):

1. Franco Pellizotti (Liquigas) 210 π.

2. Egoi Martinez (Euskaltel Euskadi) 135 π.

3. Alberto Contador (Astana) 126 π.



Ο Franco Pellizotti ήταν ο νικητής στην κατηγορία των σπριντ ανάβασης. Ο 31χρονος Ιταλός μετά τον πολύ καλό Γύρο Ιταλίας που έκανε φέτος όπου κέρδισε 1 ετάπ και τερμάτισε 3ος στη γενική, ήρθε στο Tour σε πολύ καλή κατάσταση και με την άκρως επιθετική του συμπεριφορά, αλλά και την σταθερή του απόδοση στα ετάπ των βουνών, δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης για το ποιος ήταν ο κορυφαίος αθλητής σε αυτή την κατηγορία. Κέρδισε την πουά φανέλα στο 12ο ετάπ και έφτασε με αυτήν μέχρι το Παρίσι, ενώ παράλληλα ανακηρύχθηκε ο πιο επιθετικός αθλητής της διοργάνωσης. Ο Pellizotti είναι ο πρώτος Ιταλός που κερδίζει τη φανέλα των βουνών μετά το 1992 και τον μεγάλο Claudio «Diablo» Chiappucci. Την τριάδα συμπλήρωσαν δυο Ισπανοί, ο Egoi Martinez της Euskaltel Euskadi και ο Alberto Contador.




Τελική κατάταξη καλύτερου νέου αθλητή (λευκή φανέλα):

1. Andy Schleck (Team Saxo Bank) 85:52:46

2. Vincenzo Nibali (Liquigas) 0:03:24

3. Roman Kreuziger (Liquigas) 0:10:05



Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο μικρός Schleck ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος νέος αθλητής (κάτω των 25 ετών). Ο Andy ήταν εκπληκτικός φέτος, τερμάτισε 2ος στη γενική, έδειξε πολύ βελτιωμένος στα βουνά και αν μπορέσει να κάνει το ίδιο και στο χρονόμετρο, τότε προβλέπονται επικές μάχες τα επόμενα χρόνια με τον Contador. Ο Λουξεμβούργιος ποδηλάτης ήταν ο μόνος που τόλμησε να επιτεθεί στον Ισπανό και να αμφισβητήσει τα πρωτεία του. Μπορεί τελικά να μην το κατάφερε, όμως έκανε μεγάλες εμφανίσεις και τα έδωσε όλα για να ανεβάσει τον αδερφό του στο βάθρο. Δικαιωματικά κέρδισε τη λευκή φανέλα σε ένα Tour γεμάτο από πολύ καλούς νέους ποδηλάτες, όπως οι Vincenzo Nibali και Roman Kreuziger που ήρθαν 2ος και 3ος αντίστοιχα στη συγκεκριμένη κατάταξη.




Τελική ομαδική κατάταξη:

1. Astana 256:02:58

2. Garmin Slipstream 0:22:35

3. Team Saxo Bank 0:28:34



Εδώ πραγματικά η dream team του φετινού Tour de France δεν είχε αντίπαλο. Ίσως ήταν η μοναδική κατάταξη, της οποίας το τελικό αποτέλεσμα ήταν γνωστό πριν καν αρχίσει ο Γύρος. Με δυο πρώην νικητές (Lance 7 φορές και Contador 1), δυο ποδηλάτες που είχαν ανέβει στο βάθρο στο παρελθόν (Kloeden και Leipheimer) και δυο ακόμα αθλητές που είχαν μπει στην πρώτη δεκάδα της γενικής (Popovych και Zubeldia), η Astana του Johan Bruyneel πήρε με χαρακτηριστική άνεση τον τίτλο της καλύτερης ομάδας. Κέρδισε το ομαδικό χρονόμετρο και κάλυψε τα 2/3 του βάθρου με τον Contador στην πρώτη θέση και τον Armstrong στην τρίτη, ενώ έβαλε και τον Andreas Kloeden στην πρώτη εξάδα. Στη 2η θέση πλασαρίστηκε η Garmin Slipstream του εκπληκτικού Wiggins και την τριάδα έκλεισε η Team Saxo Bank των αδερφών Schleck.




Τα ετάπ και οι πρωταγωνιστές τους:



Από τις 20 ομάδες που πήραν μέρος στον φετινό Γύρο Γαλλίας, οι 9 μόλις από αυτές γεύτηκαν τουλάχιστον μια φορά τη χαρά της νίκης σε κάποιο από τα 21 ετάπ. Πολυνίκης ομάδα φυσικά ήταν η Team Columbia HTC που είδε τον Mark Cavendish να ανεβαίνει 6 φορές στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου για τις ισάριθμες νίκες του στα σπριντ. Οι δυο μεγάλες πρωταγωνίστριες του φετινού Γύρου στη μάχη για την κίτρινη φανέλα, ισοβάθμησαν στη 2η θέση με 3 νίκες η καθεμιά.



Η Astana κέρδισε το ομαδικό χρονόμετρο συν τα δυο ετάπ του Contador, στις Άλπεις και την ατομική χρονομέτρηση. Η Team Saxo Bank πήρε το 1ο χρονόμετρο στο Μονακό με τον Fabian Cancellara, συν τις νίκες των Nicki Sorensen και Frank Schleck. Από εκεί και μετά, Bouygues Telecom και Cervelo είχαν από 2 νίκες, ενώ από μια φορά στο βάθρο ανέβηκαν αθλητές των Agritubel, Caisse d’Epargne, Euskaltel Euskadi, Team Katusha και Rabobank.

Οι νικητές των 21 ετάπ:




1. Monaco – Monaco /
Fabian Cancellara (Team Saxo Bank)


2. Monaco – Brignoles /
Mark Cavendish (Team Columbia HTC)


3. Marseille – La Grande-Motte /
Mark Cavendish (Team Columbia)
4.
Montpellier – Montpellier /
Astana


5. Le Cap d’Agde – Persignan /
Thomas Voeckler (BBOX Bouygues Telecom)


6. Girona – Barcelona /
Thor Hushovd (Cervelo Test Team)
7.
Barcelona – Andorra Arcalis /
Brice Feillu (Agritubel)


8. Andorra la Vella – Saint Girons /
Luís León Sánchez (Caisse d’Epargne)


9. Saint Gaudens – Tarbes /
Pierrick Fedrigo (BBOX Bouygues Telecom)


10. Limoges – Issoudun /
Mark Cavendish (Team Columbia HTC)
11.
Vatan – Saint Fargeau /
Mark Cavendish (Team Columbia HTC)


12. Tonnerre – Vittel /
Nicki Sorensen (Team Saxo Bank)


13. Vittel – Colmar /
Heinrich Haussler (Cervelo Test Team)
14.
Colmar – Besancon /
Sergei Ivanov (Team Katusha)
15.
Pontarlier – Verbier /
Alberto Contador (Astana)


16. Martigny – Bourg Saint Maurice /
Mikel Astarloza (Euskaltel Euskadi)
17.
Bourg Saint Maurice – Le Grand Bornand /
Frank Schleck (Team Saxo Bank)


18. Annecy – Annecy /
Alberto Contador (Astana)


19. Bourgoin Jallieu – Aubenas /
Mark Cavendish (Team Columbia HTC)
20.
Montelimar – Mont Ventoux /
Juan Manuel Garate (Rabobank)
21.
Montereau Fault Yonne – Paris Champs Elysees /
Mark Cavendish (Team Columbia HTC)





Στιγμές από το Tour de France – Part 1








Στιγμές από το Tour de France – Part 2








Στιγμές από το Tour de France – Part 3