Χωρίς κίνητρο…

Στην επικαιρότητα της Εθνικής ομάδας ήταν καιρό τώρα η αναμονή της απόφασης του Φερνάντο Σάντος – το θέμα είχε ενδιαφέρον, αλλά το τι θα αποφάσιζε ο προπονητής, ενόψει Βραζιλίας, δεν έχει και τόση σημασία. Η απόφαση του να φύγει είχε μια κάποια επίπτωση στην εμφάνιση που έκαναν οι διεθνείς μας κόντρα στη Νότιο Κορέα.

Οσοι έχουν ρεζερβέ θέση στην αποστολή για τη Βραζιλία δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από τα απολύτως απαραίτητα – και μιλάω για τους πιο φιλότιμους καθώς υπήρξαν και μερικοί που δεν έκαναν ούτε αυτά. Οσοι από την άλλη προσπαθούν να πείσουν τον κόουτς να τους δώσει μια θέση στην αποστολή για το μεγάλο ταξίδι, άφησαν κατά μέρους πικρίες και μουρμούρες κι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν.

Αφού ο Σάντος θα φύγει, οι πρώτοι δεν είχαν κανένα λόγο να «σκοτωθούν» σε ένα φιλικό για να διατηρήσουν το καλό σερί του πατερούλη τους – αν ανακοίνωνε ότι μένει ίσως να ήταν αλλιώς. Οι άλλοι πάλι, που μπορεί από τον κόουτς να έχουν ψιλοπαράπονα, προσπάθησαν πολύ για να εξασφαλίσουν τώρα στο τέλος την προσοχή του: αυτό ισχύει κυρίως για τον Γιάννη Φετφατζίδη, ένα από τους λίγους που στο διάστημα της συμμετοχής του ίδρωσε τη φανέλα. Θέλει μια θέση στην αποστολή και το φωνάζει.

Το φιλικό με την Νότιο Κορέα έγινε για να δει ο κόουτς τον Γλύκο, που από ό,τι φαίνεται προορίζει για να πλαισιώσει τους Καρνέζη και Καπίνο. Τον Τζόρβα τον φώναξε για να τον δει και να του μιλήσει, αλλά τον ξέρει – τον είχε μαζί του και σε περιπέτειες παλιότερες. Αλλα πολλά δεν είχε να δει – ή μάλλον είδε αυτό που φοβόταν, δηλαδή ότι κάμποσοι από τους βασικούς δεν διανύουν την καλύτερη σεζόν της καριέρας τους.

Δεν υπερβάλλω. Ο Καρνέζης στην Γρανάδα δεν αγωνίζεται καθόλου και για αυτό και δεν κλήθηκε: ο Σάντος θα προσπαθήσει να τον επαναφέρει σε φόρμα στα τέσσερα φιλικά που η ομάδα θα δώσει πριν πάει στη Βραζιλία. Ο Τοροσίδης στη Ρόμα έχει ξεχάσει (;) να παίζει δεξί μπακ, όπως παλιά. Όταν παίζει αγωνίζεται περισσότερο στ αριστερά και δεν κατεβαίνει σχεδόν ποτέ. Ο Παπασταθόπουλος είναι τραυματίας αλλά καλύτερα από το Σιόβα που θα γυρίσει (;) Απρίλιο με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Οι δυο Παπαδόπουλοι της άμυνας, ο Αβραάμ και ο Κυριάκος, ταλαιπωρούνται από παλιότερους τραυματισμούς – ο παίκτης της Σάλκε λίγο περισσότερο, αν και σιγά σιγά επιστρέφει. Ο Μαλεζάς, κάποτε αξιόπιστη πρώτη αλλαγή, έχει χάσει τη θέση του βασικού στη Ντίσελντορφ.

Ο Τζιόλης βρέθηκε από τον ΠΑΟΚ στα βάθη της Τουρκίας σε μια ομάδα χωρίς στόχους – ευτυχώς διακρίνεται για την επαγγελματική του σοβαρότητα και δεν θα χαλαρώσει. Ο Ταχτσίδης αναζητείται κάπου στην Ιταλία. Ο Κονέ και ο Χριστοδουλόπουλος περνάνε δύσκολες μέρες στην Μπολόνια, που προσπαθεί να γλυτώσει τον υποβιβασμό – ο δεύτερος γύρος που κάνουν και οι δυο δεν είναι ο καλύτερος στην καριέρα τους. Ο Σαμαράς, επειδή δεν δέχτηκε το νέο συμβόλαιο που του πρότεινε η Σέλτικ, ξεροσταλιάζει στον πάγκο καιρό τώρα. Ο Γκέκας είναι τραυματίας – ίσως και λίγο απογοητευμένος που δεν πήγε στην Ελβετία. Μεγάλες και οι δυσκολίες του Μήτρογλου: εκείνος ο τραυματισμός με την Παρί, που έμοιαζε απλώς ευκαιρία για να ξεκουραστεί και να επιστρέψει δριμύτερος, τον πήγε πολύ πίσω.

Είναι ανησυχητικά ενόψει μουντιάλ όλα αυτά; Και ναι και όχι. Ο Σάντος δουλεύει με ένα δεδομένο γκρουπ παικτών. Όταν γύρισε από τη Ρουμανία είχε αφήσει να εννοηθεί, μιλώντας με τους συνεργάτες του, ότι θα ήταν απόλυτα ευτυχισμένος, αν πήγαινε στη Βραζιλία με την ίδια ακριβώς αποστολή που ταξίδεψε στο Βουκουρέστι. Συνήθως οι παίκτες ανταποδίδουν στους προπονητές αυτή την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν, μια εμπιστοσύνη που δεν μεταβάλλεται ανάλογα με τη φόρμα και δεν εξαρτάται από εξωγενείς παράγοντες: η στήριξη του γκρουπ είναι κάτι του οποίου τη σημαντικότητα την κατέδειξε και η περίοδος του Ρεχάγκελ. Από την άλλη είναι δύσκολο να περιμένεις παίκτες που έρχονται από μέτριες ή κακές σεζόν να μεταμορφωθούν στη Βραζιλία και να κάνουν ένα μεγάλο τουρνουά. Δύσκολο, αλλά όχι απίθανο.

Το 2004, η τρομερή εκείνη ομάδα που στα γήπεδα της Πορτογαλίας έκανε τη μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο αποτελούνταν από πολλούς που είχαν περάσει μια σεζόν μετριότατη ή και κάκιστη. Ο Νικοπολίδης είχε χάσει τη θέση του στον ΠΑΟ μετά τον Ιανουάριο γιατί δεν ανανέωνε το συμβόλαιο του. Για λόγους συμβολαίου η Περούτζια είχε αφήσει στην άκρη το Δέλλα. Ο Καραγκούνης, ο Ζαγοράκης, ο Καψής έπαιζαν στις ομάδες τους ελάχιστα κι ακόμα κι ο σταθερότατος στη διεθνή του καριέρα Ζήσης Βρύζας είχε περάσει μια δύσκολη σεζόν στη Φιορεντίνα που του χε δώσει ένα μεγάλο συμβόλαιο, αλλά δεν του δειξε εμπιστοσύνη. Ο Χαριστέας ήταν αναπληρωματικός στη Βέρντερ – τουλάχιστον δεν είχε τραυματισμούς, όπως ο Βενετίδης κι ο Νικολαϊδης.

Πριν αρχίσει εκείνο το τουρνουά αναρωτιόμασταν τι ματς θα κάνουν όλοι αυτοί που είχαν πάει στη Πορτογαλία μετά από σεζόν που μάλλον θα ήθελαν να ξεχάσουν- όταν τελείωσε το τουρνουά όλοι έλεγαν ότι οι δυσκολίες που είχαν προηγουμένως κατά τη διάρκεια της σεζόν τους είχαν οπλίσει με δύναμη. Φυσικά είχε μετρήσει και μια καταπληκτική προετοιμασία που είχε κάνει ο Ρεχάγκελ – ίσως η μοναδική τόσο στοχευμένη στα δέκα χρόνια της εδώ παρουσίας του.

Πιθανότατα ο Σάντος προβληματίστηκε με την έλλειψη κινήτρου που διέκρινε στο ματς με την Νότιο Κορέα: κατανοητό. Όμως τα σημαντικά είναι μπροστά και είναι μετά το Μάιο. Τότε θα υπάρχει κίνητρο, αλλά θα πρέπει να γίνει και πολύ δουλειά. Κυρίως πρέπει ο Πορτογάλος να μετατρέψει σε ευκαιρία το ότι μπορεί να βρεθεί καλοκαιριάτικα με παίκτες που δεν θα έχουν κάνει πολλές συμμετοχές στις ομάδες τους, τους μήνες που προηγήθηκαν. Δύσκολο, αλλά γίνεται.