Τώρα ούτε στο γήπεδο δεν μπορούν να πάνε

Βίους Αγίων δεν βρίσκεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Το αντίθετο μάλιστα. Στις πλείστες των περιπτώσεων σχετικά με τους παράγοντες ισχύει αυτό που αναφέρει για βίο και πολιτεία. Σε ότι έχει να κάνει με Ντέμη Νικολαΐδη και Θοδωρή Ζαγοράκη, έχουμε να κάνουμε με τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του.

Και τι παιδιά μάλιστα: Είδωλα και οι δύο. Τεράστιες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες. Πρωταθλητές Ευρώπης με την Εθνική ομάδα το 2004. Και σήμερα ούτε ο ένας μπορεί να πάει στο γήπεδο, ούτε ο άλλος.

Στα χέρια τους είχε σηκώσει κι ο κόσμος όταν είχαν αναλάβει την τεράστια προσπάθεια να σώσουν την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ αντίστοιχα. Τα Ωσαννά, όμως, δεν κράτησαν για πολύ. Και για τους δύο άρχισε να ηχεί το “σταύρωσον αυτόν”. Και οι δύο έφυγαν (κατά κάποιο τρόπο) κυνηγημένοι. Ο Ντέμης με τη ρετσινιά της κακοδιαχείρισης. Ο Θοδωρής με το πόρισμα και τη δίωξη του ΣΔΟΕ στην πλάτη του.

Ποτέ δεν ανήκα στους λεγόμενους “Ντεμικούς”. Κάθε άλλο… Με ενοχλούσε η αλαζονεία του και η αμετροέπεια που τον διέκριναν. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορώ να δεχτώ ότι ζημίωσε συνειδητά την ΑΕΚ. Λάθος επιλογές έκανε πολλές. Λάθος αποφάσεις πήρε. Λάθος τεράστιο ήταν η αλλαγή στρατηγικής. Από το ότι “το πρωτάθλημα είναι μια εφήμερη χαρά” στο χρυσοπληρώνουμε τον Ριβάλντο για να πάρουμε το πρωτάθλημα από τον Κόκκαλη.

Η ΑΕΚ το πήρε στα γήπεδα, αλλά το έχασε στα χαρτιά. Από εκεί και πέρα άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Αποτέλεσμα; Ο Ντέμης να πηδήξει πρώτος από το καράβι και η ΑΕΚ να βρίσκεται σήμερα σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ότι το 2004. Το όνειρο έχει εξελιχθεί πλέον στον χειρότερο εφιάλτη. Ο Ζαγοράκης στον ΠΑΟΚ ήταν όμοια περίπτωση, αλλά με διαφορετικά δεδομένα. Εκεί δεν υπήρχε μια ομάδα φίλων που έβαζαν (άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερα) λεφτά, όπως στην ΑΕΚ. Στον ΠΑΟΚ μοναδικός χρηματοδότης ήταν ο κόσμος.

Ο Ζαγοράκης δεν έβαλε από την τσέπη του, ούτε ένα Ευρώ. Έβαλε το όνομα του και την κ@%λα του, όπως του άρεσε να λέει. Και ξαφνικά ενώ ήδη έχει φύγει κι ενώ τα έχει σπάσει με τον Βρύζα βρίσκεται και κατηγορούμενος. Κανείς δεν μπορεί να έχει άμεση, σωστή και αντικειμενική πληροφόρηση για το πως έχει το θέμα. Εξαρτάται από το ποια οπτική γωνία το βλέπει, το κάθε Μέσο και ο κάθε δημοσιογράφος. Αν είναι με τον Ζαγοράκη πρόκειται για λογιστικές και μόνο εκκρεμότητες. Έξοδα πχ για τις μετακινήσεις των Συνδέσμων που πέρναγαν στην καρτέλα του. Αν είναι με την άλλη πλευρά αφήνει υπαινιγμούς για σοβαρό οικονομικό άνοιγμα. Όλα αυτά θα τα βρει κάποια στιγμή η υπηρεσία.

Ο ΠΑΟΚ σε αντίθεση με την ΑΕΚ που χαροπαλεύει βρήκε στο πρόσωπο του Ιβάν Σαββίδη κάποιον να πληρώνει. Μετά τον Ντέμη, όμως, είναι οριστικά και αμετάκλητα παρελθόν για το ελληνικό ποδόσφαιρο και ο Θοδωρής Ζαγοράκης. Κατά σύμπτωση μάλιστα είχαν την ίδια τύχη σχετικά με την αντιμετώπιση τους από τους οργανωμένους. Η σχέση λατρεία έχει δώσει τη θέση της στο μίσος. Ήδη ακούστηκαν στην Τούμπα οι πρώτες αποδοκιμασίες εις βάρος του Ζαγοράκη. Με τους Οριτζιναλιστές στην ΑΕΚ να έχουν στοχοποιήσει πολύ περισσότερο τον Νικολαΐδη. Το θέμα, όμως, δεν έχει να κάνει με τα στενά οικογενειακά όρια της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Που έφαγαν με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο δύο δικά τους παιδιά. Αφορά γενικότερα το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και την “ικανότητα του” να φθείρει ποδοσφαιρικές προσωπικότητες σαν τους Νικολαΐδη-Ζαγοράκη.

Νερό στο όνομα τους έπινε ο κόσμος. Τα ΜΜΕ τους αποθέωναν και τους προστάτευαν και κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα είχαν αυτό το άδοξο, αλλά και σύντομο τέλος. Μόλις 5 χρόνια άντεξε ο Νικολαΐδης στην ΑΕΚ και.. ο Ζαγοράκης στον ΠΑΟΚ. Πέρα, όμως, από τις όποιες δικές τους ευθύνες και την αδυναμία τους να περάσουν από το ρόλο του ποδοσφαιριστή στο ρόλο του παράγοντα, είναι η γενικότερη κατάσταση τέτοια που δεν αφήνει πολλά περιθώρια επιβίωσης. Όσες ενστάσεις κι αν έχει κάποιος, είτε για τον έναν είτε για τον άλλον, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι ασχολήθηκαν με την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ αντίστοιχα από ιδιοτέλεια. Κι ότι οι ευθύνες τους έχουν οικονομικό υπόβαθρο.

Ούτε θέλω να τους αγιοποιήσω, ούτε να τους αθωώσω. Του Ντέμη του έχω σούρει κατά καιρούς τα μύρια όσια. Με τον Ζαγοράκη δεν έχω ανταλλάξει ούτε καλημέρα (άλλωστε όσο πιο μακριά είσαι, τόσο πιο καθαρά βλέπεις). Θεωρώ, λοιπόν, ότι έχω το δικαίωμα να πω, ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τόσο αδηφάγο που δεν κατάφεραν να γλιτώσουν ούτε ένας Ντέμης Νικολαΐδης, ούτε ένας Θοδωρής Ζαγοράκης.