Τον έσφαξε στο γόνατο

Τηλέφωνο, το Σάββατο τα μεσάνυχτα, από φίλο Παναθηναϊκό, που τρέχει στα γήπεδα από τη δεκαετία του ’60 με το παρατσούκλι, “βαζελίνας” και για το οποίο είναι σφόδρα υπερήφανος. “Φίλε, σ’ ευχαριστώ. Μου έκανες το καλύτερο δώρο”. Τις δύο προσκλήσεις, δηλαδή για να δει τον τελικό. Έτσι πάει. Σε τέτοιες νίκες, σε τέτοιες επιτυχίες, κάτω από αυτές τις συνθήκες, η χαρά του οπαδού είναι διπλή.

Είναι αυτονόητο, έχει λεχθεί πολλές φορές, ότι ο Παναθηναϊκός, ξεκίνησε αυτή την σεζόν από το μηδέν, αλλά έχει ιδιαίτερη σημασία. Και γι αυτό η επιτυχία είναι τεράστια. Ο Παναθηναϊκός, είχε αρχίσει να χτίζει σιγά – σιγά από το 2010 και εντεύθεν, τα δικά του πέτρινα χρόνια. Αν έμενε άτιτλος, κι αυτή την σεζόν (όπως έδειχνε λογικό στην αρχή) θα συμπλήρωνε τετραετία. Ο οπαδός αυτό βιώνει. Το καταλαβαίνει. Το νιώθει. Ότι η ομάδα του μικραίνει. Γι αυτό και η χαρά του 4-1 ήταν διπλή. Όπως οι Ολυμπιακοί, αντίστοιχα, έχουν να θυμούνται το πρώτο πρωτάθλημα, ύστερα από την δεκαετή στέρηση. Αυτό του 1997. Αυτό ήταν και το καλύτερο.

Τα επόμενα στη συνέχεια ήταν ρουτίνα. Για τους Παναθηναϊκούς, το νταμπλ του 2010 ήταν κάτι το φυσιολογικό. Αναμενόμενο. Είχαν μακράν την καλύτερη ομάδα. Το ήξεραν ότι θα το πάρουν. Φέτος στην αρχή αυτής της σεζόν δεν ήξεραν τίποτα. Έναν τοίχο έβλεπαν μπροστά τους, τον Αύγουστο. Και τον Απρίλιο, είδαν την ομάδα τους, να σφάζει στο γόνατο τον ΠΑΟΚ και να τον ισοπεδώνει με 4-1.

Έχει κι αυτό την σημασία του. Είναι εντελώς διαφορετικό να κερδίζεις φυματικά. Με το ζόρι. Η νίκη επειδή πρόκειται για τελικό, είναι σε κάθε περίπτωση. Το 4-1 όμως είναι θρίαμβος. Και δεν το κάνει αυτό ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά. Το επαναλαμβάνει για δεύτερη. Το είχε ξανακάνει στο Καραϊσκάκης με το 3-0 επί του Ολυμπιακού. Τι άλλο να κάνει μια ομάδα που φτιάχτηκε από το πουθενά και το τίποτα. Πέρυσι τον Γ. Αλαφούζο τον κλείνανε στο ασανσέρ του Καραϊσκάκης και του κάνανε πλάκα.

Φέτος ήρθε η δικαίωση του. Ένας άνθρωπος, που δεν είχε καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Εντελώς ξένος με το αντικείμενο (όπως παίζεται στην Ελλάδα), σαν κουλτούρα και νοοτροπία. Οι επιλογές του, στην προηγούμενη σεζόν, ήταν τραγικές. Περισσότερα λάθη δεν θα μπορούσε να κάνει. Ιδού όμως που ήρθε η δικαίωση. Κι όποιος νομίζει ότι είναι εύκολο, ας ρίξει μια ματιά στο παρελθόν.

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη που μπήκε στον Παναθηναϊκό το 1979, κι έβαζε στο ξεκίνημα τα λεφτά με το τσουβάλι, πήρε τον πρώτο τίτλο το 1982 με το Κύπελλο. Και πρωτάθλημα το 1984, ύστερα από πέντε χρόνια. Ο Σωκράτης Κόκκαλης που έβαζε λεφτά με την σέσουλα, έγινε πρόεδρος στον Ολυμπιακό, το Μάιο του 1993. Και πήρε το πρώτο πρωτάθλημα, το 1997. Αφού βέβαια είχε χρειαστεί να ιδρυθεί η παράγκα.

Στη δεύτερη τους σεζόν, λοιπόν, ούτε ο Βαρδινογιάννης ούτε ο Κόκκαλης πήρανε τίτλο. Και για να πάρει ο Παναθηναϊκός το νταμπλ, την δεύτερη σεζόν των πολυμετοχικών, χρειάστηκε να χρεωθεί τα δάνεια της Αγγλίας. Ξαναλέμε, ότι πέρυσι ο Παναθηναϊκός δεν είχε άδεια και εφέτος ρίχνει τρία γκολ στον Ολυμπιακό και τέσσερα στον ΠΑΟΚ. Όχι στο τσίμα-τσίμα. Καθαρά σκορ, πεντακάθαρα. Πιο καθαρά δεν γίνεται. Εκ των υστέρων, μπορεί να πει κάποιος, ποιος ΠΑΟΚ. Οι ίδιοι έχουν ξεχάσει ποια ήταν η τελευταία φορά στη σεζόν που κέρδισε ο ΠΑΟΚ μακριά από την Τούμπα. Ντροπή είναι για τον ΠΑΟΚ όταν ο καλύτερος του ποδοσφαιριστής ήταν ο 37χρονος Λίνο. Ποιος ΠΑΟΚ, όταν στη φάση του γκολ του Καρέλη, τρεις αμυντικοί είναι καρφωμένοι στο έδαφος και δεν πηδάνε ούτε εφημερίδα. Ο ΟΦΗ στους δύο ημιτελικούς είχε δυσκολέψει σαφώς περισσότερο τον Παναθηναϊκό. Με το δεύτερο ματς στη Λεωφόρο να πηγαίνει στην παράταση.

Το ότι ο ΠΑΟΚ εμφανίσθηκε στον τελικό σαν συνονθύλευμα σε καμία περίπτωση δεν μειώνει την επιτυχία του Παναθηναϊκού. Το ποδόσφαιρο είναι δίκαιο. Δίνει στον καθένα αυτό που του αξίζει. Αν το 3-0 στο Καραϊσκάκης έγινε σε ένα παιχνίδι που δεν είχε καμία αγωνιστική σημασία, το 4-1 στο ΟΑΚΑ είναι η επιβράβευση των σωστών επιλογών και ταυτόχρονα η τιμωρία του “άρπα-κόλα” και του “ό,τι κάτσει”. Ο Παναθηναϊκός εισέπραξε τους καρπούς της δουλειάς που έγινε όλη τη σεζόν και ο ΠΑΟΚ τη σφαλιάρα για το αλαλούμ στις επιλογές του Σαββίδη.

Με νταηλίκια και μαγκιές, ένα ματς σαν και αυτό της Μεγάλης Τετάρτης με τον Ολυμπιακό στην Τούμπα, θα το πάρεις. Στον τελικό που παίχθηκε ποδόσφαιρο και μόνο, ο ΠΑΟΚ δεν υπήρχε στο γήπεδο. Και μόνο το γεγονός ότι τελειώνει δεύτερη κολλητή σεζόν με τον Γεωργιάδη στον πάγκο τα λέει όλα. Λέει, ότι σε αντίθεση με τον Αλαφούζο, ο Σαββίδης είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως.

“Μα όποιον δρόμο κι αν πήρα”. Ένα από τα ωραιότερα λαϊκά τραγούδια σε ερμηνεία της Καίτης Γκρέυ. Στιχουργός ο Νίκος Μουρκάκος. Για χρόνια παράγοντας του Εθνικού. Δεν θα συγχωρέσω ποτέ τον εαυτό μου για τη μαλακία που έχω κάνει. Να έρχεται ο Νίκος Μουρκάκος, ένας ευγενέστατος άνθρωπος, στα γραφεία της εφημερίδας που δούλευα και εγώ να τον αποφεύγω. Όταν θα έπρεπε, δηλαδή, να μιλήσει μαζί του και να μάθεις από πρώτο χέρι την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού στη μεταπολεμική περίοδο.